Дар миёни халқи олам , кишти танҳои маро

در میان خلق عالم، کشت تنهایی مرا

Балки зин ваҳшат раҳанд сари бсҳроӣии маро

بلکه زین وحشت رهاند سر بصحرائی مرا

Гар шудам маҳрӯми дӯш аз хизматат , маъзӯри дор

گر شدم محروم دوش از خدمتت، معذور دار

Буд меҳмони азизӣ , ҳамчуи танҳои маро

بود مهمان عزیزی، همچو تنهایی مرا

Боли анқо , нақши товусии нмигирди бахуд

بال عنقا، نقش طاووسی نمیگیرد بخود

Биўҷўдӣ карда фориғ аз худорои маро

بیوجودی کرده فارغ از خودآرایی مرا

Мардуми доро , зи қилу қол фориғ нестанд

مردم دارا، ز قیل و قال فارغ نیستند

Пуч шуд мағзам , қабо то гашти дорои маро

پوچ شد مغزم، قبا تا گشت دارایی مرا

Оби гавҳар , тирагӣ ҳаргиз намегирад ба худ

آب گوهر، تیرگی هرگز نمی گیرد به خود

Пок дорад оби рӯ аз чирки дунёеи маро

پاک دارد آب رو از چرک دنیایی مرا

Гавҳари маъюбро , набӯд сафо бо ҷавҳарӣ

گوهر معیوب را، نبود صفا با جوهری

Аз назарҳо чун нигоҳ афганда бенаии маро

از نظرها چون نگاه افگنده بینایی مرا

Бскаҳ аз ёрони дўрнгии ҳамчу хорам мегазад

بسکه از یاران دورنگی همچو خارم میگزد

Хуш намеояд зи гулҳо низ ръноӣии маро

خوش نمی آید ز گلها نیز رعنائی مرا

Ман ки будам ҳамчуи воъизи андалеб ҳар чаман

من که بودم همچو واعظ عندلیب هر چمن

Қоф ҳам дорад қабул акнӯн ба ънқоӣии маро

قاف هم دارد قبول اکنون به عنقائی مرا