Шуд димоғ аз сунбул ӯ бскаҳи савдоеи маро

شد دماغ از سنبل او بسکه سودایی مرا

Хуштар ояд накҳати гулҳои сҳроӣии маро

خوشتر آید نکهت گلهای صحرائی مرا

Бскаҳ аз савдоӣ зулфаш мекунам девонагӣ

بسکه از سودای زلفش میکنم دیوانگی

Гашта бар сари ҷамъи доғаш чун тмошоӣии маро

گشته بر سر جمع داغش چون تماشائی مرا

Чун надорам чашми файз аз тираи рӯзони ҷаҳон

چون ندارم چشم فیض از تیره روزان جهان

Гашта майли серума , шамъи роҳи бенаии маро

گشته میل سرمه، شمع راه بینایی مرا

Дар ҷавонии мигрФтми ман ки теғ аз дасти кӯҳ

در جوانی میگرفتم من که تیغ از دست کوه

Оқибат перӣ гирифт аз дасти гирои маро

عاقبت پیری گرفت از دست گیرایی مرا

Айшҳо бо айшҳои рафта худ мекунам

عیشها با عیشهای رفته خود میکنم

Чун Асо барпоӣ дорад ёди бурноеи маро

چون عصا برپای دارد یاد برنایی مرا

Ҳамчуи покони митўонми даст бар хотири ниҳод

همچو پاکان میتوانم دست بر خاطر نهاد

Даст то гардӣда пок аз чирки днёӣии маро

دست تا گردیده پاک از چرک دنیائی مرا

Май наад ҳаркаси қадам дар хонаам дузд ман аст

می نهد هرکس قدم در خانه ام دزد من است

Зонкаҳ молӣ нест дигари ғайри танҳои маро

زآنکه مالی نیست دیگر غیر تنهایی مرا

Таън урёнӣ мазан воъиз ки аз султони ишқ

طعن عریانی مزن واعظ که از سلطان عشق

Бесару поиисти ташрифи саропоеи маро

بی سر و پاییست تشریف سراپایی مرا