Бастем зи лаб , дар ба рухи офоти замон ро

بستیم ز لب، در به رخ آفات زمان را

Кардем амони номаи азин меҳр , забон ро

کردیم امان نامه ازین مهر، زبان را

Моили бастам беш буд золими маъзул

مایل بستم بیش بود ظالم معزول

Пурзӯр шавад , зиҳ чу бигиранд камон ро

پرزور شود، زه چو بگیرند کمان را

Огоҳии омил , сабаби роҳат шоҳ аст

آگاهی عامل، سبب راحت شاه است

Фарёди саг , афсона буд хоби шубон ро

فریاد سگ، افسانه بود خواب شبان را

Аз бас бзбон омад ва аз дӯст наҳуфтем

از بس بزبان آمد و از دوست نهفتیم

Шуд ҷавҳари ойӣна , сухани лавҳи забон ро

شد جوهر آیینه، سخن لوح زبان را

Кардам ба дили сахти ту изҳори ғами хеш

کردم به دل سخت تو اظهار غم خویش

Бар санг задам пеши ту ин рози ниҳон ро

بر سنگ زدم پیش تو این راز نهان را

Бо дида бино натавон аз ту гузаштан

با دیده بینا نتوان از تو گذشتن

Акси рахт ойӣна кунад оби равон ро

عکس رخت آیینه کند آب روان را

Гардад зи сухани сахтӣ ҳар марди намоён

گردد ز سخن سختی هر مرد نمایان

Тираст тарозу , кашиши зӯри камон ро

تیر است ترازو، کشش زور کمان را

Печида ба худ воъизи мо бскаҳи зи фикрат

پیچیده به خود واعظ ما بسکه ز فکرت

Мушкил ки биёбад суханаши роҳи забон ро

مشکل که بیابد سخنش راه زبان را