Шамъи бениш ки маро буд ҷаҳони зи он равшан

شمع بینش که مرا بود جهان ز آن روشن

Мушкил акнӯн кунадам то сари мижгони равшан

مشکل اکنون کندم تا سر مژگان روشن

Равзанашро набӯд чашми бхўршиди сиёҳ

روزنش را نبود چشم بخورشید سیاه

Кулба ӣӣ кон буд аз мақдами ёрони равшан

کلبه یی کان بود از مقدم یاران روشن

Аз ҳам рехти ҷафо , хотири бирҳмони ҷамъ ,

از هم ریخت جفا، خاطر بیرحمان جمع،

Серума ам кард вафо , чашми накӯёни равшан

سرمه ام کرد وفا، چشم نکویان روشن

. . .

. . .

Бо чароғӣ ки шавад зи оташи дунони равшан

با چراغی که شود ز آتش دونان روشن

Хуши дарин гулхани танги оташами афсурда , магар

خوش درین گلخن تنگ آتشم افسرده، مگر

Кунадаш ишқи бдомони биёбони равшан !

کندش عشق بدامان بیابان روشن!

Бингар аз нуқта ҳар мардумаки ин ҳарфи аён

بنگر از نقطه هر مردمک این حرف عیان

Ки сияҳи хона гетӣаст бонсони равшан !

که سیه خانه گیتی است بانسان روشن!

Бо куҳан ҷома бисоз эй шаҳи иқлӣми ризо

با کهن جامه بساز ای شه اقلیم رضا

Ки бойен куҳна шавад машъали имони равшан

که باین کهنه شود مشعل ایمان روشن

На ҳамин лола шуд аз доғи бъинаҳи ҳамаи чашм

نه همین لاله شد از داغ بعینه همه چشم

Мешавад зи он гули рӯи чашми гулистони равшан

میشود ز آن گل رو چشم گلستان روشن

Чун сари шамъ ки созанди парешони воъиз

چون سر شمع که سازند پریشان واعظ

Кулба мо шавад аз вазъи парешони равшан

کلبه ما شود از وضع پریشان روشن