Баҳор омад , ки ҷӯшад зи оташи дили бози хӯни ман

بهار آمد، که جوشد ز آتش دل باز خون من

Гул раъно шавад , часбонда машқи ҷунуни ман

گل رعنا شود، چسبانده مشق جنون من

Бишуд нахл дуоем ршиноси олами боло

بشد نخل دعایم روشناس عالم بالا

Ту гӯйӣ бед маҷнӯнаст , оҳи сарнигӯни ман

تو گویی بید مجنونست، آه سرنگون من

Машав аз ор дар девони маҳшари мункири қатлам

مشو از عار در دیوان محشر منکر قتلم

Ки маҳзар дорад аз домони гулгуни ту , хӯни ман

که محضر دارد از دامان گلگون تو، خون من

Бойени кӯтоҳи дастӣҳои толеъ , чашм он дорам

باین کوتاه دستیهای طالع، چشم آن دارم

Ки гирад домани васли ту , ашки лолаи гавани ман

که گیرد دامن وصل تو، اشک لاله گون من

Чисони дил аз хами абрӯии хўнриз ту бурдорам

چسان دل از خم ابروی خونریز تو بردارم

Ки натавонад чакидан аз дами теғи ту хӯни ман ?

که نتواند چکیدن از دم تیغ تو خون من؟

зи оҳ оҷизон тарсида чашмами ончунон воъиз

ز آه عاجزان ترسیده چشمم آنچنان واعظ

Ки милрзми бахуд , душман чу мегардад забуни ман

که میلرزم بخود، دشمن چو میگردد زبون من