эй гул , ту беалоқа ба дунё шудӣ ва ман

ای گل، تو بی علاقه به دنیا شدی و من

Зини рӯи дарин чамани ту ҳамин вошдӣ ва ман

زین رو درین چمن تو همین واشدی و من

Кам гашти ҳарфи Лайлӣу маҷнӯни зи рӯзгор

کم گشت حرف لیلی و مجنون ز روزگار

Рӯзӣ ки эйнигор ту пайдо шудӣ ва ман

روزی که ای نگار تو پیدا شدی و من

Аз файзи бихўдии ту ки боист ӯ шӯй

از فیض بیخودی تو که بایست او شوی

Сад ҳайф каз худии ҳамаи тан мо шудӣ ва ман !

صد حیف کز خودی همه تن ما شدی و من!

Пар кард ишқи тарбияти оқилони шаҳр

پر کرد عشق تربیت عاقلان شهر

Маҷнӯн , ҳамин ту қобил саҳро шудӣ ва ман !

مجنون، همین تو قابل صحرا شدی و من!

Аз ман набӯд ному нишон бе ту дар миён

از من نبود نام و نشان بی تو در میان

Чун офтобу зарраи ту пайдо шудӣ вмн

چون آفتاب و ذره تو پیدا شدی ومن

Ин файзи бас ки гоҳи хиромаши ту эй сапанд

این فیض بس که گاه خرامش تو ای سپند

Саргарми сайри олам боло шудӣ ва ман

سرگرم سیر عالم بالا شدی و من

Воъиз , ҷаҳони зи мардуми худбини параст , лек

واعظ، جهان ز مردم خودبین پرست، لیک

Бинои бъиби хеш , ту танҳо шудӣ ва ман !

بینا بعیب خویش، تو تنها شدی و من!