Дамии зи он пеши коид чун ҳубоби ҷони зтни берун

دمی ز آن پیش کآید چون حباب جان زتن بیرون

Азин дарёии пурошӯб , эй дили хаймаи зани берун

ازین دریای پرآشوب، ای دل خیمه زن بیرون

Чу нурӣ каз саводи мардумаки равшан бурун ояд

چو نوری کز سواد مردمک روشن برون آید

Азин зулмати сарои покиза май бояд шудани берун

ازین ظلمت سرا پاکیزه می باید شدن بیرون

Буд ҳар қатраи сӯии раҳмат ӯ чашми умедӣ

بود هر قطره سوی رحمت او چشم امیدی

Сиришкии коид аз шарми гуноҳ аз чашми ман берун

سرشکی کآید از شرم گناه از چشم من بیرون

Нагардад бе сафари ҳаргиз , камолии мардро ҳосил

نگردد بی سفر هرگز، کمالی مرد را حاصل

Нафас кӣ ҳарф гардад , то наёяд аз даҳани берун ?

نفس کی حرف گردد، تا نیاید از دهن بیرون؟

Чу булбул то шаванд аҳли ҷаҳон аз дил сано хонат

چو بلبل تا شوند اهل جهان از دل ثنا خوانت

Макаш чун ранги гул , по аз гилӣми хештани берун

مکش چون رنگ گل، پا از گلیم خویشتن بیرون

Мё аз хонаи берун беқабо , эй шӯх бепарво !

میا از خانه بیرون بی قبا، ای شوخ بی پروا!

Ки маънӣ дар либос лафз ояд аз даҳани берун

که معنی در لباس لفظ آید از دهن بیرون

Чунон побаст кард аз ҳарф , ҷонони ҷумларо воъиз

چنان پابست کرد از حرف، جانان جمله را واعظ

Ки натавонад шудан аз маҳфили ёрони сухани берун

که نتواند شدن از محفل یاران سخن بیرون