Ғам май Ромад , зи печиши зулфи сиёҳи ту

غم می‌رمد، ز پیچش زلف سیاه تو

Дил кӯча медиҳад , ба хаданги нигоҳи ту

دل کوچه می‌دهد، به خدنگ نگاه تو

Аз бас ки нозукаст турои чеҳра , ме кунад

از بس که نازک است ترا چهره، می‌کند

Хат наруста пардагӣ рӯй моҳи ту

خطّ نرسته پردگی روی ماه تو

Мижгони дилкаши ту абас хам нагашта аст

مژگان دلکش تو عبث خم نگشته است

Дуздидааст сари зи хаданги нигоҳи ту

دزدیده است سر ز خدنگ نگاه تو

Натавон ниҳоди пои талаб аз адаб ба хок

نتوان نهاد پای طلب از ادب به خاک

Сар додаанд бас ки азизон ба роҳи ту

سر داده‌اند بس که عزیزان به راه تو

Имшаб гушоишӣ набӯд чашми субҳ ро

امشب گشایشی نبود چشم صبح را

Воъизи гирифтаи авҷи магари дӯди оҳи ту ? !

واعظ گرفته اوج مگر دود آه تو؟!