Нест булбул чу ман ва , гул на чунонаст ки ту ;

نیست بلبل چو من و، گل نه چنانست که تو؛

Бар рухи гул , арақи шабнам аз онаст ки ту

بر رخ گل، عرق شبنم از آنست که تو

Оташини чеҳраи гузаштии зи чамани субҳдамӣ ,

آتشین چهره گذشتی ز چمن صبحدمی،

Чаман аз дида наргис нигаронаст ки ту

چمن از دیده نرگس نگرانست که تو

Бунгоҳии магар аз хок раҳаш баргирӣ ,

بنگاهی مگر از خاک رهش برگیری،

Лекини ин лутф аз он бар ту гаронаст ки ту

لیکن این لطف از آن بر تو گرانست که تو

Натавонӣ назарии чашми з худ бурдорӣ

نتوانی نظری چشم ز خود برداری

Гулшани ҳасани ту сероб аз онаст ки ту

گلشن حسن تو سیراب از آنست که تو

Ҳар нафас менигарӣ бар худ ва , миболӣ аз он

هر نفس مینگری بر خود و، میبالی از آن

Доғҳо дар ҷигари лола , ситонаст ки ту

داغها در جگر لاله، ستانست که تو

Бскаҳи машғӯли худӣ , сайр гулистон накунӣ ,

بسکه مشغول خودی، سیر گلستان نکنی،

Ним сӯзаст агар лола , аз онаст ки ту

نیم سوز است اگر لاله، از آنست که تو

Накунӣ сӯии чамани як нигаҳ аз нози тамом ,

نکنی سوی چمن یک نگه از ناز تمام،

Бози гулҳо ҳамаро чашм бар онаст ки ту

باز گلها همه را چشم بر آنست که تو

Боғро оби латофати диҳӣ аз ҷилваи ноз ,

باغ را آب لطافت دهی از جلوه ناز،

Бо замингирӣ , аз он сарв равонаст ки ту

با زمین گیری، از آن سرو روانست که تو

Барда ӣӣ сабру қарор аз ҳамаи хубони чаман ,

برده یی صبر و قرار از همه خوبان چمن،

Дӯди бархеста аз сабза , гумонаст ки ту

دود برخاسته از سبزه، گمانست که تو

Оташӣ дар чаман андохта ӣӣ , кин гул рӯаст ;

آتشی در چمن انداخته یی، کاین گل روست؛

Лекин оташ натавон гуфт чунонаст ки ту !

لیکن آتش نتوان گفت چنانست که تو!