Бо ман ҳамеша дард ту дорад аноятӣ

با من همیشه درد تو دارد عنایتی

Сад шукр каз ғами ту , надорам шикоятӣ

صد شکر کز غم تو، ندارم شکایتی

Афтодаанд , аз раҳи афтодагӣ ба давр

افتاده‌اند، از ره افتادگی به دور

ё раб ба хеши гумшудагонро ҳидоятӣ

یا رب به خویش‌گمشدگان را هدایتی

Аз молу ҷоҳ , ҳаст сухани пойдортар

از مال و جاه، هست سخن پایدارتر

Аз малики ҷам чаҳ монда ба ғайр аз ҳикоятӣ ? !

از ملک جم چه مانده به غیر از حکایتی؟!

Шавқи ҷамоли дӯсти маро дар дили ҳазин

شوق جمال دوست مرا در دل حزین

Чун неъмат биҳишт надорад ниҳоятӣ

چون نعمت بهشت ندارد نهایتی

Моро зи турраи ту парешон тараст ҳол

ما را ز طرّه تو پریشان‌تر است حال

Дорем аз нигоҳи ту чашми риоятӣ

داریم از نگاه تو چشم رعایتی

Дуздида ме тавон зи Рахши дӣдании рабӯд

دزدیده می‌توان ز رخش دیدنی ربود

Тарсами шикасти ранги намояди съоитӣ

ترسم شکست رنگ نماید سعایتی

Ҳастем хаста , марҳами Лутфӣ , тараҳҳумӣ

هستیم خسته، مرهم لطفی، ترحمی

Гаштем серума , гӯшаи чашми аноятӣ

گشتیم سرمه، گوشه چشم عنایتی

Бо хеш , мо ҳисоб ба васл ту ме кунем

با خویش، ما حساب به وصل تو می‌کنیم

Пеш ту бугзарад агар аз мо ҳикоятӣ

پیش تو بگذرد اگر از ما حکایتی

Анҷом ҳаст шикваи моро зи ҳиҷри ту

انجام هست شکوه ما را ز هجر تو

Дорад шаби фироқи ту ҳамгар ниҳоятӣ

دارد شب فراق تو هم گر نهایتی

Умрами куҷо ба шукр ҳамин мекунад вафо

عمرم کجا به شکر همین می‌کند وفا

Каз ман касе надошта ҳаргизи шикоятӣ

کز من کسی نداشته هرگز شکایتی

Шуд пои судаи сандали дарди сари ватан

شد پای سوده صندل درد سر وطن

Хуштар надидаам зи ғарибии вилоятӣ

خوش‌تر ندیده‌ام ز غریبی ولایتی

Ҳарҷо ки ёри мост , буд он диёри мо

هرجا که یار ماست، بود آن دیار ما

Воъиз чаро кунем зи ғурбати шикоятӣ ? !

واعظ چرا کنیم ز غربت شکایتی؟!