Саркаши саманди давлат , пар нест эътиборӣ

سرکش سمند دولت، پر نیست اعتباری

Ҳар рӯзи зерро нест , чун астари макорӣ

هر روز زیر را نیست، چون استر مکاری

Бе пери ақл , давлати роҳу равиш чаҳ донад ?

بی پیر عقل، دولت راه و روش چه داند؟

Ин тавсани ҳрўнро , бояд савори корӣ !

این توسن حرون را، باید سوار کاری!

Дар поси халқ , сӯзад то субҳи мағзи ҷон ро

در پاس خلق، سوزد تا صبح مغز جان را

Аз шамъ бояд омухт , ойини тоҷдорӣ

از شمع باید آموخت، آیین تاجداری

Бояд бароаи бурдан , худ кори давлати худ

باید براه بردن، خود کار دولت خود

Ойини малик рондан , монад ба неи саворӣ

آیین ملک راندن، ماند به نی سواری

Бар давлати ҷаҳон чанд чун сабзаи сари фарозӣ ?

بر دولت جهان چند چون سبزه سر فرازی؟

Бар фарқи чатри шоҳят , чун абри навбаҳорӣ !

بر فرق چتر شاهیت، چون ابر نوبهاری!

эй ошиқи эътиборон , бовар чаро надоред ?

ای عاشق اعتباران، باور چرا ندارید؟

Бе эътибории умр , ҳрФисти эътиборӣ !

بی اعتباری عمر، حرفیست اعتباری!

Даврони ъушрати мо , айёми кӯдакӣ буд

دوران عشرت ما، ایام کودکی بود

Таии гашти манзили айш , дар вақти неи саворӣ

طی گشت منزل عیش، در وقت نی سواری

Бо ҳасани халқ , халқӣ битавон залил худ кард

با حسن خلق، خلقی بتوان ذلیل خود کرد

Хасмаст зери боРом , аз Ямани баради борӣ

خصم است زیر بارم، از یمن برد باری

Ногоҳ марг кард , чун шуълаи гашти саркаш

ناگاه مرگ کرد، چون شعله گشت سرکش

Умр дароз ёбад ; ахгари зи хоксорӣ

عمر دراز یابد؛ اخگر ز خاکساری

эй рӯзгор , фардост набӯд асари зи воъиз

ای روزگار، فرداست نبود اثر ز واعظ

Майдори ин ғазалро , аз ваии бёдгорӣ

میدار این غزل را، از وی بیادگاری