з дил рафтӣ марои гирди таъаллуқ , ҳбзои перӣ !
ز دل رفتی مرا گرد تعلق، حبذا پیری!
Сафо шуд аз ту дар вайронаи мо , марҳабои перӣ ! !
صفا شد از تو در ویرانه ما، مرحبا پیری!!
Аҷаб набӯд , шавад осори перии равшан аз чашмам
عجب نبود، شود آثار پیری روشن از چشمم
Ки меҳмонаст ва , дорад аз шараф дар дидаи ҷои перӣ
که مهمانست و، دارد از شرف در دیده جا پیری
Чунин каз ранҷи хоҳишҳо маро мебахшад осоиш
چنین کز رنج خواهشها مرا می بخشد آسایش
Дарин перонаи сари тарсам ҷавон созад марои перӣ !
درین پیرانه سر ترسم جوان سازد مرا پیری!
Аз он рӯ мекунад хами рафтаи рафтаи қомати мо ро
از آن رو می کند خم رفته رفته قامت ما را
Ки мехоҳад кунад бо хоки моро ошнои перӣ
که میخواهد کند با خاک ما را آشنا پیری
Рухи зарди маро , аз нотавонӣ , дар баёзи мӯ
رخ زرد مرا، از ناتوانی، در بیاض مو
Намоён карда монанди чароғи Асияи перӣ
نمایان کرده مانند چراغ آسیا پیری
Набошад ҳастӣ мо , сари басар , ғайр аз шбонрўзӣ
نباشد هستی ما، سر بسر، غیر از شبانروزی
Шаб мо ҳаст айёми ҷавонӣ , рӯзи мо перӣ
شب ما هست ایام جوانی، روز ما پیری
Чаҳ сон монад сари баррагӣ дигар дар ман ? ки ҳар соъат
چه سان ماند سر برگی دگر در من؟ که هر ساعت
Фишонд аз нахли тани барги ҳавосам бо Асои перӣ !
فشاند از نخل تن برگ حواسم با عصا پیری!
Баҳр сӯ оварам рӯ , метавон чидани гули ибрат
بهر سو آورم رو، میتوان چیدن گل عبرت
Гулистон карда хорстони дунёро бмои перӣ
گلستان کرده خارستان دنیا را بما پیری
Турои рамзист , яъне ғусса дунё махӯр дигар
ترا رمزیست، یعنی غصه دنیا مخور دیگر
Барои ин туро меафганд аз иштиҳои перӣ
برای این ترا می افگند از اشتها پیری
зи баси афсурда аз дами сардии айём худ будам
ز بس افسرده از دم سردی ایام خود بودم
Надонистам ҷавонӣ буд , каз ман рафт , ё перӣ ? !
ندانستم جوانی بود، کز من رفت، یا پیری؟!
Маро нагузошт ҳаргиз бо худои хештани икдм
مرا نگذاشت هرگز با خدای خویشتن یکدم
Басӣ дорам шикоят аз ҷавонӣҳо , биёи перӣ !
بسی دارم شکایت از جوانیها، بیا پیری!
Ҷаҳони пар буд аз нодӣданӣ , пӯшед аз он чашмам
جهان پر بود از نادیدنی، پوشید از آن چشمم
з рӯй марҳамат дорад чаҳ мунтаҳои бмои перӣ
ز روی مرحمت دارد چه منتها بما پیری
ВФоӣӣ чун ҷавонон замон набӯд ҷавонӣ ро
وفائی چون جوانان زمان نبود جوانی را
Нагардад то дами мурдан вале аз мо ҷудои перӣ
نگردد تا دم مردن ولی از ما جدا پیری
Насозад то фаромӯши асли худро , нафаси оташи ху
نسازد تا فراموش اصل خود را، نفس آتش خو
Намояди хокро ҳар дам бонагашт Асои перӣ
نماید خاک را هر دم بانگشت عصا پیری
Ба мӯии ҳамчуи барфи мо ва рӯй чун яхи борон
به موی همچو برف ما و روی چون یخ باران
Дили моро зи дунё сар кард охир , хушо перӣ !
دل ما را ز دنیا سر کرد آخر، خوشا پیری!
Кунад бедор то аз хоби ғифлати дидаи дил ро
کند بیدار تا از خواب غفلت دیده دل را
Бирав ифшоанд аз дандони резони қатраҳо перӣ
برو افشاند از دندان ریزان قطره ها پیری
зи пои манишин , бадастовар тариқи бандагии воъиз
ز پا منشین، بدست آور طریق بندگی واعظ
зи заъфат банд наниҳодааст то бар дасту пои перӣ
ز ضعفت بند ننهاده است تا بر دست و پا پیری