зи бас пар гашта базм аз ҳайрат рӯй дили оромӣ
ز بس پر گشته بزم از حیرت روی دل آرامی
Нмигрдди забонӣ , ғайри дӯди оҳ , дар комӣ
نمیگردد زبانی، غیر دود آه، در کامی
Бидон монад ки ҳар сӯ чашм гирданд , туро ҷӯяд
بدان ماند که هر سو چشم گرداند، ترا جوید
Аз он дар рашкам аз базмӣ ки дорад гардиши ҷомӣ
از آن در رشکم از بزمی که دارد گردش جامی
Чу чашми доми зери хоки ҳам бар ҳам наме ояд
چو چشم دام زیر خاک هم بر هم نمی آید
Ҳар он чашмӣ ки ҳайронаст бар рӯй дили оромӣ
هر آن چشمی که حیران است بر روی دل آرامی
Сари шӯридаи мо , бо ҷарас бошад бики толеъ
سر شوریده ما، با جرس باشد بیک طالع
Ки дар болини зонуи ҳам , наме бенанди оромӣ
که در بالین زانو هم، نمی بینند آرامی
Фалак ҳар чанд чашм меҳр гардонид дар олам
فلک هر چند چشم مهر گردانید در عالم
Надид аз қоматати хуштар , ниҳоли нозуки андомӣ !
ندید از قامتت خوشتر،نهال نازک اندامی!
Аҷаби шӯридаи вазъи олам , аз рухи парда иксў кун !
عجب شوریده وضع عالم، از رخ پرده یکسو کن!
Ки гирад рӯзгор аз ҳайрат рӯй ту оромӣ ! !
که گیرد روزگار از حیرت روی تو آرامی!!
Ғубор оварда чандон зи интизорати чашми муштоқон
غبار آورده چندان ز انتظارت چشم مشتاقان
Ки дар хокаст баҳри сайди васлат ҳар қадами домӣ
که در خاک است بهر صید وصلت هر قدم دامی
Макун дар маҳфил ӯ воъиз аз битоқтии манъам
مکن در محفل او واعظ از بیطاقتی منعم
Набошад зарраро дар партави хуршеди оромӣ !
نباشد ذره را در پرتو خورشید آرامی!