Зинати аҳли сафо , омадаи урёни баданӣ

زینت اهل صفا، آمده عریان بدنی

Зада фонӯси дам аз нур , зи як перҳанӣ

زده فانوس دم از نور، ز یک پیرهنی

Баъди мурдан , ба тани марди худо бар дар дӯст

بعد مردن، به تن مرد خدا بر در دوست

Ҷома Эй нест барозандатар , аз бе кафанӣ

جامه‌ای نیست برازنده‌تر، از بی‌کفنی

Тору пуди тани зорат чу з ҳам хоҳад рехт

تار و پود تن زارت چو ز هم خواهد ریخت

Гӯи қабои қтнӣ ва мндил набошад Фтнӣ

گو قبا قطنی و مندیل نباشد فتنی

намешавад чун кафан аз хӯни ту , глбндӣ чанд

می‌شود چون کفن از خون تو، گلبندی چند

Нозуки андомӣ ва , тани парварӣ ва , гули баданӣ !

نازک‌اندامی و، تن‌پروری و، گل‌بدنی!

Ним рангаст басӣ ҷома ҳастӣ , ғам нест

نیم رنگست بسی جامه هستی، غم نیست

Набӯд ҷома агар сӯсанӣу ёсуманӣ

نبود جامه اگر سوسنی و یاسمنی

Накунигар сафари Маккау Ясриб , чаҳ ғамаст ?

نکنی گر سفر مکه و یثرب، چه غم است؟

Тоқи даргоҳ зарураст ки бошад маданӣ !

طاق درگاه ضرور است که باشد مدنی!

Шуъла ҳаргиз нашавад ҷониби пастии моил

شعله هرگز نشود جانب پستی مایل

Равшанонро набӯд майл ба дунёии ?данӣ

روشنان را نبود میل به دنیای دنی

Сода дил бош , агар нуру сафо май хоҳӣ

ساده‌دل باش، اگر نور و صفا می‌خواهی

Ки кам аз нақш шавад , оби ақиқи Яманӣ

که کم از نقش شود، آب عقیق یمنی

Машкан қадари худ аз ханда бе ҷои воъиз

مشکن قدر خود از خنده بی‌جا واعظ

Ки гушӯдани лаб худ нест ба ҷузи худшиканӣ

که گشودن لب خود نیست به جز خودشکنی