Коми ҳосил эй дил аз оҳи саҳар гоҳе кунӣ

کام حاصل ای دل از آه سحر گاهی کنی

Гар ту , эй қатъи назар аз халқ , ҳамроҳӣ кунӣ !

گر تو، ای قطع نظر از خلق، همراهی کنی!

Як саросари сайри он зулф дарозам орзӯаст

یک سراسر سیر آن زلف درازم آرزوست

эй шаби васл аз ту митрсм ки кӯтоҳӣ кунӣ !

ای شب وصل از تو میترسم که کوتاهی کنی!

Ҳар чаҳ мехоҳад , бикун , то ҳарчӣ мехоҳӣ , кунад

هر چه میخواهد، بکن، تا هرچه میخواهی، کند

Лек мехоҳӣ ту доим , ҳар чаҳ мехоҳӣ кунӣ !

لیک میخواهی تو دائم، هر چه میخواهی کنی!

Донаи сони сари сабз то фардои барории сари зи хок

دانه سان سر سبز تا فردا برآری سر ز خاک

Бояд имрӯз аз ғами он чеҳраро коҳӣ кунӣ

باید امروز از غم آن چهره را کاهی کنی

То туоне буд аз доду диҳиш чун офтоб

تا توانی بود از داد و دهش چون آفتاب

Аз гирифтани маи сифат то чанд ҷонкоҳӣ кунӣ ? !

از گرفتن مه صفت تا چند جانکاهی کنی؟!

То тавон чун мавҷ буд озод дар баҳри вуҷӯд

تا توان چون موج بود آزاد در بحر وجود

Чанд бар худ фалс чанде дом чун моҳӣ кунӣ

چند بر خود فلس چندی دام چون ماهی کنی

То тавон дар дашти истиғнои илм бӯдан чу кӯҳ

تا توان در دشت استغنا علم بودن چو کوه

Дар пас девори мардум то бкӣ коҳӣ кунӣ ? !

در پس دیوار مردم تا بکی کاهی کنی؟!