Дар канори ёр , аз ёраст дасти мо тиҳӣ !

در کنار یار، از یار است دست ما تهی!

Косаи гирдоб , дар дарёст аз дарёи тиҳӣ !

کاسه گرداب، در دریاست از دریا تهی!

Бениёзӣ чун садафи моро зи ҳақ бегона кард

بی نیازی چون صدف ما را ز حق بیگانه کرد

Дошт рӯ бар осмон , то буд дасти мо тиҳӣ !

داشت رو بر آسمان، تا بود دست ما تهی!

Гиряи натавонади дили моро зи ғам холӣ кунад

گریه نتواند دل ما را ز غم خالی کند

Кӣ шавад аз харҷи борони кӣсаи дарёи тиҳӣ ? !

کی شود از خرج باران کیسه دریا تهی؟!

То хами гардун , дарин хмхонаҳ ҳастӣ баҷост

تا خم گردون، درین خمخانه هستی بجاست

Аз шароби ғами нмигрдди туро , минои тиҳӣ

از شراب غم نمیگردد ترا، مینا تهی

Даст холӣ мекунад расвои олами мард ро

دست خالی میکند رسوای عالم مرد را

Барнамеи хезади садо аз коса , набӯд то тиҳӣ

برنمی خیزد صدا از کاسه، نبود تا تهی

Ҳаст то дар сари хирад , холӣ нагардад дили зи ғам

هست تا در سر خرد، خالی نگردد دل ز غم

Пунба то барҷост , натавонад шудани минои тиҳӣ

پنبه تا برجاست، نتواند شدن مینا تهی

Чун дил беоҳ , наниҳад файз , ҳаргизи по дар ӯ

چون دل بی آه، ننهد فیض، هرگز پا در او

Ҳар гулистонӣ ки ҳаст аз сарви он болои тиҳӣ

هر گلستانی که هست از سرو آن بالا تهی

Як сару гардан , шуд аз абнои ҷинси худ баланд

یک سر و گردن، شد از ابنای جنس خود بلند

Чун ҳубоби онкас ки паҳлу кард азин дарёи тиҳӣ

چون حباب آنکس که پهلو کرد ازین دریا تهی

Аҳли ҳиммати ҷони нмидорнд аз соили дареғ

اهل همت جان نمیدارند از سائل دریغ

То қадаҳ холӣаст , қолаб мекунад минои тиҳӣ

تا قدح خالیست، قالب میکند مینا تهی

Хоксории бскаҳи воъиз , карда танпарвар маро

خاکساری بسکه واعظ، کرده تن پرور مرا

Хоби ман , паҳлу кунад аз бистари дебои тиҳӣ

خواب من، پهلو کند از بستر دیبا تهی