Хирадмандӣ фазояд одамиро бскаҳи танҳоӣ

خردمندی فزاید آدمی را بسکه تنهایی

Бдоми ақл митрсм фитад маҷнӯни зи яктое

بدام عقل میترسم فتد مجنون ز یکتایی

зи вусъат хуштар ояд танагии аҳволи ориф ро

ز وسعت خوشتر آید تنگی احوال عارف را

Флотўнии бони шанро , бахам кардааст доноӣ

فلاطونی بآن شان را، بخم کرده است دانایی

зи зинатҳои дунё , айби дунё ба шавад зоҳир

ز زینت های دنیا، عیب دنیا به شود ظاهر

Ки бошад шоҳидӣ бар зиштии шоҳиди худ ороӣ

که باشد شاهدی بر زشتی شاهد خود آرایی

Бурун кун хоҳиши зар , то кушояди уқдаи ?ут аз дил

برون کن خواهش زر، تا گشاید عقده ات از دل

Ки ин днбл нагардад ба , буд то чирки дунёе

که این دنبل نگردد به، بود تا چرک دنیایی

Либоси пурбаҳоии жандаи пӯшӣ куҳна шуд дигар

لباس پربهای ژنده پوشی کهنه شد دیگر

Набошад айби пӯшии аҳли дунёро чу дороӣ

نباشد عیب پوشی اهل دنیا را چو دارایی

з ҳар хушк ватарӣ , афтодаро ёрӣ тамаъ бошад

ز هر خشک و تری، افتاده را یاری طمع باشد

Ки доранд аз Асои хеши кӯрони чашми бенаӣ

که دارند از عصای خویش کوران چشم بینایی

Бидиҳ то митўонӣ дод , дод додан эй манъам

بده تا میتوانی داد، داد دادن ای منعم

Ки дасти ағниёро ҳаст додани шукри гироӣ

که دست اغنیا را هست دادن شکر گیرایی

Гузаштам , тавба кардам , бар надорам даст аз он дигар

گذشتم، توبه کردم، بر ندارم دست از آن دیگر

Бадастам гар фитад бор дигар домони танҳоӣ

بدستم گر فتد بار دگر دامان تنهایی

Чунон кардааст сусти авзоъи дунёи дасти дилҳо ро

چنان کرده است سست اوضاع دنیا دست دلها را

Ки натавон дошт имрӯз аз намаки ҳам чашми гироӣ

که نتوان داشت امروز از نمک هم چشم گیرایی

Бомед забон магузор , шукри дӯстро воъиз

بامید زبان مگذار، شکر دوست را واعظ

Забонрогар з даст ояд , бигӯед шукр гуёе

زبان را گر ز دست آید، بگوید شکر گویایی