зи маргати дӯстонро , он қадарҳо нест парвое

ز مرگت دوستان را، آن قدرها نیست پروایی

Шавад зини заҳр , коми ҷумлагии ширини бҳлўоӣӣ

شود زین زهر، کام جملگی شیرین بحلوائی

зи абнои замон , ёр навай ҳар рӯз пайдо кун

ز ابنای زمان، یار نوی هر روز پیدا کن

Ки ҳаргизи ёрии имрӯзашонро , нест фардое

که هرگز یاری امروزشان را، نیست فردایی

Нмиҷўинд дар хилвати биҷузи хобу хуру роҳат

نمیجویند در خلوت بجز خواب و خور و راحت

Нмигўинд дар суҳбат , бғир аз ҳарфи днёӣӣ

نمیگویند در صحبت، بغیر از حرف دنیائی

Бойен ваҳшат физойон , ҷой улфат нест , мехоҳам

باین وحشت فزایان، جای الفت نیست، میخواهم

Дилӣ аз шаҳри безор ва , димоғи сари бсҳроӣӣ

دلی از شهر بیزار و، دماغ سر بصحرائی

Басии сар дар ҳаво ва , по ба гул будам , кунун бояд

بسی سر در هوا و، پا به گل بودم، کنون باید

Сарпо дар гулӣ аз саҷда , оҳи арши паймое

سرپا در گلی از سجده، آه عرش پیمایی

Фитода бар сари ҳам кор ва , муздури бадани коҳил

فتاده بر سر هم کار و، مزدور بدن کاهل

Ғами ороми сӯзии кӯ ва , дард кор фармое ? !

غم آرام سوزی کو و، درد کار فرمایی؟!

Чу дандонӣ ки уфтад аз даҳан , вақти ҷавонӣҳо

چو دندانی که افتد از دهن، وقت جوانیها

Шавам ғамгин , бар орм аз даҳонгар ҳарфи биҷоиӣ

شوم غمگین، بر آرم از دهان گر حرف بیجایی

Надорӣ дар раҳи дунё , ҷӯии андешаи фардо

نداری در ره دنیا، جوی اندیشه فردا

Ҳамаи андеша , аммо аз барои ризқи фардое

همه اندیشه، اما از برای رزق فردایی

Буд якдасти марги ҷумла ,гар дарвешгар манъам ;

بود یکدست مرگ جمله، گر درویش گر منعم؛

Чу Искандари барии дасти тиҳӣ ҳарчанд дороӣ !

چو اسکندر بری دست تهی هرچند دارایی!

Кафат холӣаст аз дунё ва , дили пар аз ғами дунё

کفت خالیست از دنیا و، دل پر از غم دنیا

Надорӣ гарчи дунёи воъиз , аммо зи аҳли дунёе

نداری گرچه دنیا واعظ، اما ز اهل دنیایی