Чун тани дуруст буд , гӯ мабош дунёе

چون تن درست بود، گو مباش دنیایی

Ки ҳеҷ нест ба дасти ту , ба зи гироӣ !

که هیچ نیست به دست تو، به ز گیرایی!

Чигуна чашм надорам зи тираи рӯзони файз ?

چگونه چشم ندارم ز تیره‌روزان فیض؟

Ки майли серума буд шамъи роҳи бенаӣ !

که میل سرمه بود شمع راه بینایی!

Бигир гӯшаи азлат , агар ҷаҳонгирӣ

بگیر گوشه عزلت، اگر جهانگیری

Тавон гирифтан , ин маликро , ба танҳоӣ

توان گرفتن، این ملک را، به تنهایی

зи чашми халқи ҷаҳон , дар паноҳ айб худем

ز چشم خلق جهان، در پناه عیب خودیم

Ниқоби чеҳра мо гашта нили расвоӣ

نقاب چهره ما گشته نیل رسوایی

зи бас ки нест сухани ошноӣ , акнӯн боб

ز بس که نیست سخن آشنایی، اکنون باب

Забон намешавадам ошно ба гуёе

زبان نمی‌شودم آشنا به گویایی

Тавон ба даргаи ҳақи қурб муфлисон донист

توان به درگه حق قرب مفلسان دانست

Азинкаҳ нест намозӣ , қабои дороӣ

ازینکه نیست نمازی، قبای دارایی

Гузашт кун , ки турои раҳ ба шаҳри поконст

گذشت کن، که ترا ره به شهر پاکانست

Ки ҳиммати омадаи собӯни чирки дунёе

که همت آمده صابون چرک دنیایی

Агар насохтае дар либос , мардум бош

اگر نساخته‌ای در لباس، مردم باش

Ки нест хирқа , сдрнги ҷузи худороӣ

که نیست خرقه، صدرنگ جز خودآرایی

Ба зулфи шонаи шамшоди сад забон ме гуфт

به زلف شانه شمشاد صد زبان می‌گفت

Ки ба шикастагӣӣ аз ҳазор раъноӣ

که به شکستگیی از هزار رعنای

Фарёди суханам , нашунаванд аз он воъиз

فریاد سخنم، نشنوند از آن واعظ

Ки гӯшвор нагардад гуҳар , зи яктое

که گوشوار نگردد گهر، ز یکتایی