Баррагӣ аз боғи ту , ҳар ранги гули зебоӣ

برگی از باغ تو، هر رنگ گل زیبایی

Гардӣ аз роҳи ту , ҳар сарвқади ръноӣӣ

گردی از راه تو، هر سروقد رعنائی

Баҳри назораи гулзори ту , ҳар ғунчаи телӣ

بهر نظاره گلزار تو، هر غنچه تلی

Пеши маҷнӯни ту ҳар барги гулӣ , сҳроӣӣ

پیش مجنون تو هر برگ گلی، صحرائی

Ҳафт чархаст , зи гулзори ту як ғунчаи танг

هفت چرخست، ز گلزار تو یک غنچه تنگ

Ду ҷаҳонаст зи боғи ту , гули ръноӣӣ

دو جهانست ز باغ تو، گل رعنائی

Бар дарат вусъат саҳрост , рухии судаи бхок

بر درت وسعت صحراست، رخی سوده بخاک

Бтўи мавҷ саробӣаст , лаб гуёе

بتو موج سرابی است، لب گویایی

Нусхаи сунъи турои мади замони як алиф аст

نسخه صنع ترا مد زمان یک الف است

Гӯй чархаст аз он , нуқтаи нопидое

گوی چرخ است از آن، نقطه ناپیدایی

Рӯз , як шуълаи зи ишқи ту фалакро дар дил

روز، یک شعله ز عشق تو فلک را در دل

Шаб , замини рости зи фикри ту басари савдое

شب، زمین راست ز فکر تو بسر سودایی

То магари як ду қадами ҳамраҳи хештани созанд

تا مگر یک دو قدم همره خویشتن سازند

Сар ҳар хор , бароаи ту буд дар пое

سر هر خار، براه تو بود در پایی

Дар биёбони таманнои ту чун хомаи мӯ

در بیابان تمنای تو چون خامه مو

Ҳаст дар ҳар сари хорӣ , зи ғамати савдое

هست در هر سر خاری، ز غمت سودایی

Басӣа рӯйем аз даргаи худ , давр макун

بسیه روییم از درگه خود، دور مکن

Ки марои ғайр дарат нест дигар мأўоӣӣ

که مرا غیر درت نیست دگر مأوائی

Умрҳо шуд ки марои ҷои ту дар дил холӣаст

عمرها شد که مرا جای تو در دل خالیست

Бо вуҷӯдӣ ки набошад зи ту холӣ ҷое

با وجودی که نباشد ز تو خالی جایی

Нашунӯд воъизи могар сухани худ , чаҳ аҷаб ?

نشنود واعظ ما گر سخن خود، چه عجب؟

Каз хамӯшон ту , ҳар сӯй буд ғўғоӣӣ !

کز خموشان تو، هر سوی بود غوغائی!

Ту магар раҳм кунӣ , варна чу воъиз набӯд

تو مگر رحم کنی، ورنه چو واعظ نبود

Умр зойеъ кун девона бе парвое

عمر ضایع کن دیوانه بی پروایی