Бо лофи ақл , бозии дунё чаҳ хӯрдае ?
با لاف عقل، بازی دنیا چه خوردهای؟
Аз ҳеҷу пучи ин ҳама бар худ супурда Эй
از هیچ و پوچ این همه بر خود سپردهای
Хуш оядат ҳаловати айши ҷаҳон ба ком
خوش آیدت حلاوت عیش جهان به کام
Ҳақ ҳаст бо ту , заҳр таъассуф нахурдае !
حق هست با تو، زهر تأسف نخوردهای!
Аз боди ёд марг наларзӣ чу барги бед
از باد یاد مرگ نلرزی چو برگ بید
Аз бас чу решаи пои дарин гули фишурда Эй
از بس چو ریشه پای درین گل فشردهای
То чанд мурдаи нафаси нафаси пурфусун
تا چند مرده نفس نفس پرفسون
Имрӯз зинда бош ки фардост мурдае !
امروز زنده باش که فرداست مردهای!
Аҳли замонаи ошиқи арбоби сирватманд
اهل زمانه عاشق ارباب ثروتمند
Маъшӯқ булбуласт гул аз баҳри хурда Эй
معشوق بلبل است گل از بهر خردهای
Гул ҳо шуданд шуълаи вар аз домани саҳар
گلها شدند شعلهور از دامن سحر
эй оҳи оташин , ту чаҳ дар дили фусурдае ? !
ای آه آتشین، تو چه در دل فسردهای؟!
Ҳар барг гул расад ба навое з хон субҳ
هر برگ گل رسد به نوایی ز خوان صبح
эй дили ту ҳам бигир насибӣ , чаҳ мурдае ? !
ای دل تو هم بگیر نصیبی، چه مردهای؟!
Ҳар узв ман равад ба раҳе аз ҳуҷуми заъф
هر عضو من رود به رهی از هجوم ضعف
Чун хишту чӯби хонаи сайлоби барда Эй
چون خشت و چوب خانه سیلاب بردهای
Дар перӣ ояд аз нафасами буии рафтагӣ
در پیری آید از نفسم بوی رفتگی
Монанди дӯди шамъи саҳаргоҳи мурда Эй
مانند دود شمع سحرگاه مردهای
Хоҳӣ кашид рахт ба сарманзили наҷот
خواهی کشید رخت به سرمنزل نجات
Воъиз ба ҷурми хеш агар роҳи барда Эй
واعظ به جرم خویش اگر راه بردهای