эй фалаки қадар ки аз афсари хок дар шоҳ

ای فلک قدر که از افسر خاک در شاه

Сари иқбол расидааст туро бар кайвон

سر اقبال رسیده است ترا بر کیوان

Туе он осифи дастур ки на?ил қаламат

تویی آن آصف دستور که نال قلمت

Дафтари ҷавру ситамро шудаи хати бутлон

دفتر جور و ستم را شده خط بطلان

Оби ёқӯти саропои арақ хиҷлат шуд

آب یاقوت سراپا عرق خجلت شد

То турои гашти гуҳари бори раги абри бенон

تا ترا گشت گهربار رگ ابر بنان

Шаҳнаи ростяти мизндши бас ки ба тир

شحنه راستیت میزندش بس که به تیر

Каҷӣ аз бим ниҳон гашта пас пушти камон

کجی از بیم نهان گشته پس پشت کمان

Раҳи тавсифи ту сар карду бонҷоми набард

ره توصیف تو سر کرد و به انجام نبرد

Халқ биҷо нагирифтанд суханро бзбон

خلق بیجا نگرفتند سخن را به زبان

Арзи ҳолести маро , шояд агар арз кунӣ

عرض حالیست مرا، شاید اگر عرض کنی

Ҳоҷати мӯри заъифӣ ки ба « сулаймон » замон

حاجت مور ضعیفی که به «سلیمان» زمان

Шоҳи Искандар ва , ту оинаи ихлосӣ

شاه اسکندر و، تو آینه اخلاصی

Аз ту бар шоҳ шавад сӯрати аҳволи аён

از تو بر شاه شود صورت احوال عیان

Гарчи изҳори ғам дил набӯд шеваи ман

گرچه اظهار غم دل نبود شیوه من

Лекин оварда марои сахтии айёми бҷон

لیکن آورده مرا سختی ایام به جان

Сухан аз назм фитодааст марои ҳамчуи сиришк

سخن از نظم فتاده است مرا همچو سرشک

Нигаҳами хушки фурӯмондаи баҷо чун мижгон

نگهم خشک فرومانده به جا چون مژگان

Нест нақдӣ , биҷуз аз нақди ҳаётам дар даст

نیست نقدی، بجز از نقد حیاتم در دست

Нест ҷузи қарзии марои ҷинсӣ аз асбоби ҷаҳон

نیست جز قرضی مرا جنسی از اسباب جهان

Хиҷлати аҳли талаб , дар ватанам нагузорад

خجلت اهل طلب، در وطنم نگذارد

зи он баҳри сӯ шудаам чун арақи шарми равон

ز آن به هر سو شده‌ام چون عرق شرم روان

Банди зиндони ватан , пои дилами судӣ агар

بند زندان وطن، پای دلم سودی اگر

Омад ва рафт тлбгор нагаштӣ савҳон

آمد و رفت طلبگار نگشتی سوهان

Нест қудрат , ки кашами мо ҳзрии ҷузи хиҷлат

نیست قدرت، که کشم ماحضری جز خجلت

Гар шавад мӯрча ӣӣ бар сар хонам меҳмон

گر شود مورچه‌ای بر سر خوانم مهمان

Дастам аз чора буд кӯтаҳ ва , дахлам аз харҷ

دستم از چاره بود کوته و، دخلم از خرج

Ҳамчуи дасти сухан аз мадҳи шаҳаншоҳи замон

همچو دست سخن از مدح شهنشاه زمان

« шоҳи аббос » ки аз воҳимаи шаҳна ӯ

«شاه عباس» که از واهمه شحنه او

Ранг биўқт нагардад брхи барги хазон

رنگ بی وقت نگردد به رخ برگ خزان

Рӯзу шаби халқи зи амнияти аҳдаш чаҳ аҷаб

روز و شب خلق ز امنیت عهدش چه عجب

Ки набанданд дар хонаи худ , ҳамчуи камон ? !

که نبندند در خانه خود، همچو کمان!

Золимони бас ки зи адлаши ҳама мазлӯм шуданд

ظالمان بس که ز عدلش همه مظلوم شدند

Вақт он шуд ки бгргон бигуморанд шубон

وقت آن شد که به گرگان بگمارند شبان

Нсқ ӯ на бҳдист ки бо ошиқи зор

نسق او نه به حدیست که با عاشق زار

БиўФоён битавонанд шикастани паймон

بی وفایان بتوانند شکستن پیمان

Баста пар гашта аз ӯ талабаи сифати зоғи ситам

بسته پر گشته از او طلبه صفت زاغ ستم

Монда чун бҳлаҳ аз ӯ дасти таъаддии печон

مانده چون بهله از او دست تعدی پیچان

Шаръро пушти зи дайни парварӣ ӯ бркўаҳ

شرع را پشت ز دین پروری او بر کوه

Адлро рости зи санҷидагӣ ӯ мизон

عدل را راست ز سنجیدگی او میزان

Бодаро бскаҳ бар андохта дайн парваряш

باده را بس که برانداخته دین پروریش

Лаъли дилдори зи ҳамрангӣ ӯ гашта ниҳон

لعل دلدار ز همرنگی او گشته نهان

Наниҳанд обилаи поёни базмин пои далер

ننهند آبله پایان به زمین پای دلیر

Расм афшурдани ангур бар афтодаи чунон !

رسم افشردن انگور برافتاده چنان!

Бскаҳ тарсида зи ҳамрангӣ ҷӯшидан май

بس که ترسیده ز همرنگی جوشیدن می

Хӯн бҷрأт назанад ҷӯш дар андоми касон

خون به جرأت نزند جوش در اندام کسان

Ҳамчунон каз раги талхӣ гиреҳ уфтад бҷбин

همچنان کز رگ تلخی گره افتد به جبین

Гар бигирад чаҳ аҷаб дар сухани токи забон ? !

گر بگیرد چه عجب در سخن تاک زبان!

Гашта мавқуфи зи баси даври қадаҳ , митрсм

گشته موقوف ز بس دور قدح، می‌ترسم

Гардиши чашми фаромӯши намоянд батон

گردش چشم فراموش نمایند بتان

Аз паии бўлии шоҳини зафари талабаи сифат

از پی بولی شاهین ظفر طلبه صفت

Сояи бол ҳумо ҳаст бигардаш гардон

سایه بال هما هست به گردش گردان

Чархи ҳамгар яке аз мейр шикоронаш нест

چرخ هم گر یکی از میر شکارانش نیست

Бҳлаҳ аз панҷаи хуршед чаро зад Бамён ? !

بهله از پنجه خورشید چرا زد به میان؟!

Вақти кин чун ғазабаши даст бшмшир кунад

وقت کین چون غضبش دست به شمشیر کند

Қабза гардад зи фишораши ҳамаи фирӯзаи нишон

قبضه گردد ز فشارش همه فیروزه نشان

Тири хорои гузариш , сурхӣ сӯфор кунад

تیر خارا گذرش، سرخی سوفار کند

Ранг то мипрд аз рӯй аду дар майдон

رنگ تا می‌پرد از روی عدو در میدان

Лаъли борад чу раги абри сахояш , гӯйӣ :

لعل بارد چو رگ ابر سخایش، گویی:

Хӯн хасмаш задам теғ магар гашта равон

خون خصمش زدم تیغ مگر گشته روان

Дар атои бскаҳи муҳӣти карамаши битобст

در عطا بس که محیط کرمش بی تابست

Нест фурсат кунад ингораи гавҳари борон

نیست فرصت کند انگاره گوهر باران

Сайр азу чашми тамаъ , гурусна зу чашми сахо

سیر از و چشم طمع، گرسنه زو چشم سخا

Пари азуи домани умед ва , тиҳии кӣсаи кон

پر ازو دامن امید و، تهی کیسه کان

То барафроштаи меъмори қазои даргоҳаш

تا برافراشته معمار قضا درگاهش

Зада бар даргаи шоҳони ҳамаи тоқи нисён

زده بر درگه شاهان همه طاق نسیان

Бастаи занҷири адолат , ҳама аз ҷавҳари теғ

بسته زنجیر عدالت، همه از جوهر تیغ

Шастаи номи ғаму меҳнат , ҳама бо оби синон

شسته نام غم و محنت، همه با آب سنان

Дар кафи уқдаи гушоиш , гиреҳи мушкили халқ

در کف عقده گشایش، گره مشکل خلق

Ҳамчуи шабнам буду панҷаи меҳри тобон

همچو شبنم بود و پنجه مهر تابان

Воъизи он ба ки дигар дарди сар аз ҳад набарӣ

واعظ آن به که دگر درد سر از حد نبری

Барг пайванд кунӣ нахли дуоро бзбон

برگ پیوند کنی نخل دعا را به زبان

То зи бозуии дил ва , новак оҳаст асар

تا ز بازوی دل و، ناوک آه است اثر

Вази камони фалак ва тир шаҳобаст нишон

وز کمان فلک و تیر شهابست نشان

Синаи душманаш аз гирди ғами омоҷ буд

سینه دشمنش از گرد غم آماج بود

То шавад тири ҷигари дузи шаҳ аз ваии парон

تا شود تیر جگر دوز شه از وی پران