Кашиданд гардуни такӣ бо шиква
کشیدند گردون تکی با شکوه
Чу хуршеди яксони буриши дашту кӯҳ
چو خورشید یکسان برش دشت و کوه
Шудӣ бо саманди дуои ҳамАннан
شدی با سمند دعا همعنان
Ҷҳондиш агар бар тели осмон
جهاندیش اگر بر تل آسمان
Бар тундяши ҳафт чархи дўто
بر تندیش هفت چرخ دوتا
Чу кҳсор дар пеши пои садо
چو کهسار در پیش پای صدا
Чунон метаровид аз он пуршукӯҳ
چنان میتراوید از آن پرشکوه
Давидан , ки сайлоб аз андоми кӯҳ
دویدن، که سیلاب از اندام کوه
Хиромии з ҳар узв ӯ ошкор
خرامی ز هر عضو او آشکار
Чу хуш рафтани Кебек дар кӯҳсор
چو خوش رفتن کبک در کوهسار
зи ҷо ҷустанаш аз миёни ялон
ز جا جستنش از میان یلان
Сабк чун ғариви тмошоиён
سبک چون غریو تماشاییان
зи бас буд сарсари таку гарми пў
ز بس بود صرصر تک و گرم پو
Надонам арақ чун нишастӣ бар ӯ ? !
ندانم عرق چون نشستی بر او؟!
Набӯд он қадари гарм дар раҳравӣ
نبود آن قدر گرم در رهروی
Ки ранг ҳинояш кунад ҳамраҳе
که رنگ حنایش کند همرهی
Буруни ҷустӣ аз ҳалқаи душманон
برون جستی از حلقه دشمنان
Бдонсон ки аз чанбари даф , фиғон
بدانسان که از چنبر دف، فغان
На чандон адои фаҳм дар вақти кор
نه چندان ادا فهم در وقت کار
Ки хоҳад Аннани ҷузи хаёли савор
که خواهد عنان جز خیال سوار
На чандон гиромии зи арзандагӣ
نه چندان گرامی ز ارزندگی
Ки тозад касаш аз паии зиндагӣ
که تازد کسش از پی زندگی
Ба тани кӯҳ , он саркаши тундху
به تن کوه، آن سرکش تندخو
Намоёни Аннан чу раги кӯҳ аз ӯ
نمایان عنان چو رگ کوه از او
Ба рафтан чу хуршеду ма , лек ром
به رفتن چو خورشید و مه، لیک رام
Ба гаштан чу гардун , валикини бком
به گشتن چو گردون، ولیکن بکام
зи тири нигоҳ батон тез тар
ز تیر نگاه بتان تیز تر
зи ранги асирони сабки хез тар
ز رنگ اسیران سبک خیز تر
зи зулф батон кокулаш буд ба
ز زلف بتان کاکلش بود به
Чу абрӯии хубон , дамаш бо гиреҳ
چو ابروی خوبان، دمش با گره
Надонам чаҳ сони ёл ӯ дида аст
ندانم چه سان یال او دیده است
Ки бар хештани зулф печидааст ? !
که بر خویشتن زلف پیچیده است؟!
зи дунболи оҳӯи буқати шикор
ز دنبال آهو بوقت شکار
Чу дил аз паии чашми бемори ёр
چو دل از پی چشم بیمار یار
Чу кокул фишон гаштии он пуршукӯҳ
چو کاکل فشان گشتی آن پرشکوه
Ту гуфтӣ ки рӯидаи сунбули зи кӯҳ
تو گفتی که روییده سنبل ز کوه
Рикоб аз ду паҳлавии он гарми так
رکاب از دو پهلوی آن گرم تک
Намоён чу хуршеду ма аз фалак
نمایان چو خورشید و مه از فلک
Ниҳодаи гиронмояи ?зина бар он
نهاده گرانمایه زینی بر آن
Чаҳ зини гиронмоя ? ганҷии равон !
چه زین گرانمایه؟ گنجی روان!
Чаҳ ганҷӣ ? каз он бораи рахшон шуда
چه گنجی؟ کز آن باره رخشان شده
зи баси лаъл , кӯҳи Бадахшон шуда !
ز بس لعل، کوه بدخشان شده!
Чаҳ кӯҳи Бадахшон ? ки баҳри ҳунар
چه کوه بدخشان؟ که بحر هنر
Баров зини басони садафи пари гуҳар !
براو زین بسان صدف پر گهر!
Кашиданд асбии чунин гарми так
کشیدند اسبی چنین گرم تک
Баров шоҳ шуд чун дуо бар фалак
براو شاه شد چون دعا بر فلک
Паии кӣнаи ҷӯӣ бар оташ нишаст
پی کینه جویی بر آتش نشست
зи бахшӣдани хасм бар кӯҳи ҷуст
ز بخشیدن خصم بر کوه جست
Даромад бузин чун шаҳи меҳри рой
درآمد بزین چون شه مهر رای
Дар ӯ кард чун нур дар дидаи ҷой
در او کرد چون نور در دیده جای
Чунон гарми худро бмркб гирифт
چنان گرم خود را بمرکب گرفت
Ки аз гармяши хасмро таб гирифт
که از گرمیش خصم را تب گرفت
Набӯд он қадари тоқати буданаш
نبود آن قدر طاقت بودنش
Ки ҷавшан гаронӣ кунад бар таниш
که جوشن گرانی کند بر تنش
Кашид онгаҳ он шоҳи рустами набард
کشید آنگه آن شاه رستم نبرد
Чу хуршед , теғу сипар панҷа кард
چو خورشید، تیغ و سپر پنجه کرد
Чу хуршед шуд теғи он комгор
چو خورشید شد تیغ آن کامگار
зи субҳи ғилофи сифеди ошкор
ز صبح غلاف سفید آشکار
Чунон бар саф хасм зад хеш ро
چنان بر صف خصم زد خویش را
Ки Фсод бар раг занад неш ро
که فصاد بر رگ زند نیش را
Чу рӯ бар сафи найзаи дорони ниҳод
چو رو بر صف نیزه داران نهاد
Ба найзор гуфтӣ ки оташ фитод
به نیزار گفتی که آتش فتاد
Баҳри ҷонибии мураккаби ҳамлаи тохт
بهر جانبی مرکب حمله تاخت
Баҳри гоми Албурзӣ аз гурзи сохт
بهر گام البرزی از گرز ساخت
Баҳри теғи нахли ҳаётии Фгнд
بهر تیغ نخل حیاتی فگند
Баҳри хишти бунёди умрии бикунад
بهر خشت بنیاد عمری بکند
Баҳри найза дар даҳри номии нигошт
بهر نیزه در دهر نامی نگاشت
Баҳр чу ба тирӣ нишоне гузошт
بهر چو به تیری نشانی گذاشت
Баҳри ҳалқа ӣӣ каз камандии кушод
بهر حلقه یی کز کمندی گشاد
Сари душманӣ дар фалохани ниҳод
سر دشمنی در فلاخن نهاد
Ялонро чунон теғ бар фарқ зад
یلان را چنان تیغ بر فرق زد
Ки бар кӯҳ гуфтӣ магар барқ зад
که بر کوه گفتی مگر برق زد
Басиро бтиғ ва ба хӯн ва бигард
بسی را بتیغ و به خون و بگرد
Бишуст ва кафан кард ва дар хок кард
بشست و کفن کرد و در خاک کرد
Пас онгаҳ ялон мураккаб ангехтанд
پس آنگه یلان مرکب انگیختند
Чу сафҳои мижгон баҳам рехтанд
چو صف های مژگان بهم ریختند
Шуд аз гирди лашкари бмидони ҷанг
شد از گرد لشکر بمیدان جنگ
Блрзидни бади дилони ҷои танг
بلرزیدن بد دلان جای تنگ
зи гирди саворони миррӣхи хашм
ز گرد سواران مریخ خشم
Гирифт офтоби ҷаҳони тоби чашм
گرفت آفتاب جهان تاب چشم
Ҳаво шуд чунон тира аз гирди ғам
هوا شد چنان تیره از گرد غم
Каз он мнхсФ шуд маи срълм
کز آن منخسف شد مه سرعلم
Нахезад чаҳ сони гирд аз он инқилоб
نخیزد چه سان گرد از آن انقلاب
Ки шуд хонаи зиндагонии хароб
که شد خانه زندگانی خراب
Магӯ хостаҳи гирд аз он дашти кин
مگو خاسته گرد از آن دشت کین
зи бонги ялони ҷуста аз ҷои замин
ز بانگ یلان جسته از جا زمین
зи ҷӯши саворони шамшери зан
ز جوش سواران شمشیر زن
Надонам ҷудо чун шудӣ сари зи тан ? !
ندانم جدا چون شدی سر ز تن؟!
Чу пайкон баҳам карда ҷои тирҳо
چو پیکان بهم کرده جا تیرها
Чу ҷавҳар ба ҳам рафтаи шамшерҳо !
چو جوهر به هم رفته شمشیرها!
Ба каф , теғи хунрезӣ оғоз кард
به کف، تیغ خونریزی آغاز کرد
Ба марги бақои гиряро соз кард
به مرگ بقا گریه را ساز کرد
Чунон сайли хӯни лаҷа ангез шуд
چنان سیل خون لجه انگیز شد
Ки аз ҷӯии теғи об лабрез шуд
که از جوی تیغ آب لبریز شد
Тан аз захми шамшер , сад ҷой беш
تن از زخم شمشیر، صد جای بیش
Гиребон зада чок бар марги хеш
گریبان زده چاک بر مرگ خویش
Шудаи ташна аз бас ба хӯни касон
شده تشنه از بس به خون کسان
Бурун карда ханҷари забон аз даҳон
برون کرده خنجر زبان از دهان
зи трдстии теғҳо дар набард
ز تردستی تیغ ها در نبرد
Ниҳон шуд сипар дар пас пушти мард
نهان شد سپر در پس پشت مرد
Чунон гарм шуд зи оташи кини ҳаво
چنان گرم شد ز آتش کین هوا
Ки гаштанди урёни ҳамаи теғ ҳо
که گشتند عریان همه تیغ ها
Равони бскаҳ аз сар ба пои хӯн шуда
روان بسکه از سر به پا خون شده
Ҳар озода ӣӣ беди маҷнӯн шуда
هر آزاده یی بید مجنون شده
зи баси рафта аз дасти мардони бурун
ز بس رفته از دست مردان برون
Сипар буд гирдоби дарёии хӯн
سپر بود گرداب دریای خون
Шуд аз синаи фонӯсу шамъ аз синон
شد از سینه فانوس و شمع از سنان
Бибастанд ойини бозори ҷон
ببستند آیین بازار جان
зи баси мағз сарҳо бидон дар шуда
ز بس مغز سرها بدان در شده
Сами мураккабони косаи сар шуда
سم مرکبان کاسه سر شده
Каллаи худ аз зарби гурзу табар
کله خود از ضرب گرز و تبر
Ҷараси вори пари пунба аз мағзи сар
جرس وار پر پنبه از مغز سر
Ҷаҳони ҷумлаи як баҳр хӯн менамӯд
جهان جمله یک بحر خون مینمود
Ки гирдобаш аз ҳалқаи ноф буд
که گردابش از حلقه ناف بود
Шуд аз гурзҳо захмҳоро даҳон
شد از گرزها زخم ها را دهان
Чу дандони пар аз резаи устихон
چو دندان پر از ریزه استخوان
Каллаи худ чун пистаи хандон шуда
کله خود چون پسته خندان شده
Сарсабз дар хӯни намоён шуда
سرسبز در خون نمایان شده
зи боди пари тирҳои хаданг
ز باد پر تیرهای خدنگ
Шуд аз чеҳраҳо баргрезони ранг
شد از چهره ها برگریزان رنگ
зи хӯни далерони зи он корзор
ز خون دلیران ز آن کارزار
Ҳиное шуд авроқи лайл ва наҳор
حنایی شد اوراق لیل و نهار
Дар он баҳри хӯн , теғи он комёб
در آن بحر خون، تیغ آن کامیاب
Чу мавҷӣ ки тобад бар он офтоб
چو موجی که تابد بر آن آفتاب
Илми даст ва , шамшери он ҷангҷӯ
علم دست و، شمشیر آن جنگجو
Бирав парчам аз ранги хӯни аду
برو پرچم از رنگ خون عدو
бадингуна буд оташи разми тез
بدینگونه بود آتش رزم تیز
Далерони заҳри сӯии гарми ситез
دلیران زهر سوی گرم ستیز
Шуд охири зи хӯни хоки майдони чунон
شد آخر ز خون خاک میدان چنان
Ки лғзиди пои саботи ялон
که لغزید پای ثبات یلان