Чаҳ ибрат аз ин хубтар Эй гузин
چه عبرت از این خوبتر ای گزین
Ки шуд тоҷдории чунон ин чунин ? !
که شد تاجداری چنان این چنین؟!
Чаҳ ибрат аз ин хубтар эй фалон
چه عبرت از این خوبتر ای فلان
Ки шуд шаҳи нишонеи чунин бенишон ? !
که شد شه نشانی چنین بی نشان؟!
Срончнони саркашии тези чанг
سرآنچنان سرکشی تیز چنگ
Фалаки сохт ҷом май лолаи ранг !
فلک ساخت جام می لاله رنگ!
Кашиданд бар сари гуҳи сархушӣ
کشیدند بر سر گه سرخوشی
Шуд он саркашии охири ин саркашӣ
شد آن سرکشی آخر این سرکشی
Дило икдм аз хоби бедори шӯ
دلا یکدم از خواب بیدار شو
зи сармастии кибри ҳушёри шӯ
ز سرمستی کبر هشیار شو
Назари равшан аз эътиборӣ бикун
نظر روشن از اعتباری بکن
Ба таърихи шоҳон гузорӣ бикун
به تاریخ شاهان گذاری بکن
Ба ибрат назар кун сӯии рафтагон
به عبرت نظر کن سوی رفتگان
Ки фардои шӯии ибрати дигарон
که فردا شوی عبرت دیگران
Бузургӣ ки судӣ ба гардуни сараш
بزرگی که سودی به گردون سرش
Назар кун ки чу хок шуд пайкараш !
نظر کن که چو خاک شد پیکرش!
Ҳарисӣ ки сад матлабаш буд беш
حریصی که صد مطلبش بود بیش
зи аҳдаш гузаштааст сад қарни пеш
ز عهدش گذشته است صد قرن پیش
Ҳарифӣ ки мехост оғӯши ҳур
حریفی که میخواست آغوش حور
Кашидаст тангаш дар оғӯш , гӯр
کشید است تنگش در آغوش، گور
Шаҳоне ки буданд молики рқоб
شهانی که بودند مالک رقاب
Наёяд кунун номашон дар ҳисоб
نیاید کنون نامشان در حساب
Басии шаҳ ки номаши з зар дошт ор
بسی شه که نامش ز زر داشت عار
Ки маҳваст номаши зи санги мазор
که محو است نامش ز سنگ مزار
Басои гирди шери аФгни пели зӯр
بسا گرد شیر افگن پیل زور
Ки сар рафташ охири ббоди ғурур
که سر رفتش آخر بباد غرور
Гирифтам хабар аз ҷаму ҷом ӯ
گرفتم خبر از جم و جام او
Аз ани оқибат талх шуд ком ӯ
از ان عاقبت تلخ شد کام او
Сикандар ки сад сол олам гирифт
سکندر که صد سال عالم گرفت
Чисони маргаши охир бикдм гирифт ? !
چسان مرگش آخر بیکدم گرفت؟!
Куҷо рафт парвизу ойин ӯ ?
کجا رفت پرویز و آیین او؟
Куҷо рафт он айши ширин ӯ ? !
کجا رفت آن عیش شیرین او؟!
На заҳҳок хӯрдӣ сари мардумон ?
نه ضحاک خوردی سر مردمان؟
Чаҳ сон хӯрд охири сарашро ҷаҳон ? !
چه سان خورد آخر سرش را جهان؟!
На коўс кӣ сӯй афлок ронад ?
نه کاوس کی سوی افلاک راند؟
Нигаҳ кун аҷал чун бхокши нишонд ? !
نگه کن اجل چون بخاکش نشاند؟!
Чаҳ шуд шавкату шани афросйоб
چه شد شوکت و شان افراسیاب
Нишон зу надорад ҷаҳони хароб !
نشان زو ندارد جهان خراب!
Чаҳ шуд золи зари он яли шери гир ?
چه شد زال زر آن یل شیر گیر؟
Чаҳ сон кард золи сипеҳраши асир ? !
چه سان کرد زال سپهرش اسیر؟!
Таҳамтан ки кардӣ аз ӯ шери Ром
تهمتن که کردی از او شیر رم
Паланги аҷал чун даридаш зи ҳам ? !
پلنگ اجل چون دریدش ز هم؟!
Гар омад буруни биҷн аз чоҳу банд
گر آمد برون بیجن از چاه و بند
Аҷали боз дар чоҳи гӯраши Фгнд !
اجل باز در چاه گورش فگند!
зи давр замон нагзарад андакӣ
ز دور زمان نگذرد اندکی
Ки хоҳии ту ҳам буд аз эшон яке
که خواهی تو هم بود از ایشان یکی
Чу маргӣ чунин ҳаст аз паии давон
چو مرگی چنین هست از پی دوان
Хабардор бош аз фиреби ҷаҳон !
خبردار باش از فریب جهان!
Чаҳ бошад ҷаҳон ? гулхании тангу тор !
چه باشد جهان؟ گلخنی تنگ و تار!
Дар ӯ моли дунё чу оташи шумор
در او مال دنیا چو آتش شمار
Мазан баҳри ин оташ бе зё
مزن بهر این آتش بی ضیا
Чу оҳани сари хеш бар сангҳо
چو آهن سر خویش بر سنگها
Ки монанди ҳизум дар ӯ умри кост
که مانند هیزم در او عمر کاست
Ки охир чу дӯд аз сараши брнхост ? !
که آخر چو دود از سرش برنخاست؟!
Чу оташ киро рӯй гармӣ намӯд
چو آتش که را روی گرمی نمود
Ки аз ҳастяш бар наёвард дӯд ? !
که از هستیش بر نیاورد دود؟!
Агар чун сапандаш кунӣ ҷони нисор
اگر چون سپندش کنی جان نثار
Бадӯр афганд охират чун шарор
بدور افگند آخرت چون شرار
Чу таркаст лолаи боғи хушӣ
چو ترک است لاله باغ خوشی
Надонам чаро доғи ин оташӣ ? !
ندانم چرا داغ این آتشی؟!
Зотш чаҳ мемонад эй ъмркоаҳ
زآتش چه میماند ای عمرکاه
Ба кафи доғро ғайр рӯй сиёҳ ? !
به کف داغ را غیر روی سیاه؟!
Зару симат ар ҳал мушкил кунад
زر و سیمت ار حل مشکل کند
Бхоки сиёҳат муқобил кунад
بخاک سیاهت مقابل کند
Балии уқдаи неи зи оташи кушод
بلی عقده نی ز آتش گشاد
Вале дод чу ҳастяшро ббод
ولی داد چو هستیش را بباد
Баҳами бастаи ранҷу зар андӯхтан
بهم بسته رنج و زر اندوختن
з оташ нагардад ҷудо сӯхтан
ز آتش نگردد جدا سوختن
Мадони пухтагии касби моли ҳаром
مدان پختگی کسب مال حرام
Казин оташат кор гардид хом
کزین آتشت کار گردید خام
Турои фикри зари барад ва дайн шуд зи даст
ترا فکر زر برد و دین شد ز دست
Ту оташи парастӣ , Неи ҳақи параст !
تو آتش پرستی، نیی حق پرست!
Мусулмонӣ аз аҳли дунёи мҷу
مسلمانی از اهل دنیا مجو
Ботш прессатон мусулмон магӯ !
بآتش پرستان مسلمان مگو!
На ин оташи афтода бар ҷони ту
نه این آتش افتاده بر جان تو
Ки афтода бар дайну имони ту !
که افتاده بر دین و ایمان تو!
Хунаки онкии ҳиммат бтркш гумошт
خنک آنکه همت بترکش گماشت
Барӣни оташ аз даври дастии бдошт !
براین آتش از دور دستی بداشت!
зи давр ар чаҳ рангину бас дилкаш аст
ز دور ار چه رنگین و بس دلکش است
Ба пешаши Марв , оташаст , оташаст ! !
به پیشش مرو، آتش است، آتش است!!
Дил чун биҳишти тўоӣ бе хабар
دل چون بهشت توای بی خبر
Шудаи гӯри пари оташ аз фикри зар
شده گور پر آتش از فکر زر
Чаҳ ғами зинкаҳи гӯрати пари озар буд ?
چه غم زینکه گورت پر آذر بود؟
Турои кӣса бояд ки пари зар буд !
ترا کیسه باید که پر زر بود!
Чаҳ ғамгар зи даргоҳи даврати Фгнд ?
چه غم گر ز درگاه دورت فگند؟
Турои тоқи даргоҳ бояд баланд !
ترا طاق درگاه باید بلند!
Чаҳ ғами дил агар орӣ аз дайн буд ?
چه غم دل اگر عاری از دین بود؟
Турои ҷома бояд ки рангин буд !
ترا جامه باید که رنگین بود!
зи рангинии ҷомаи ?ут , боди нанг
ز رنگینی جامه ات، باد ننگ
Ки таррор дунёат кардааст ранг !
که طرار دنیات کرده است رنگ!
Либоси зарат , гарчи бас дилкаш аст
لباس زرت، گرچه بس دلکش است
Буруни ҷомаи зар , дарун оташаст !
برون جامه زر، درون آتش است!
Тугар тан ба роҳати бароварда ӣӣ
تو گر تن به راحت برآورده یی
Ба зарбафту дебоаши парварда ӣӣ
به زربفت و دیباش پرورده یی
Муҳайёст баҳрат , макун дили ғамин
مهیاست بهرت، مکن دل غمین
Қабоҳои зари тории оташин !
قباهای زر تاری آتشین!
Мапуаш , арча дебоӣ ҷейнат кунад
مپوش، ارچه دیبای جینت کند
Либосӣ ки урёни з дайнат кунад !
لباسی که عریان ز دینت کند!
Будгар қабои ранги рангати ҳавас
بود گر قبا رنگ رنگت هوس
зи фақрати ҳамин далқи сдрнги бас !
ز فقرت همین دلق صدرنگ بس!
Агар ҷомаи гул гулат орзӯаст
اگر جامه گل گلت آرزوست
Турои далқи сад пора чун гул накӯаст !
ترا دلق صد پاره چون گل نکوست!
Мадон аз қабои илми боф кам
مدان از قبای علم باف کم
Либосӣ ки бошад зи чокаши илм !
لباسی که باشد ز چاکش علم!
Набошад бар андомат эй бе хабар
نباشد بر اندامت ای بی خبر
Либосии зи бахшиши барозандатар !
لباسی ز بخشش برازنده تر!
Хуши онкас ки дасти карам бар кушод
خوش آنکس که دست کرم بر گشاد
з холиқ гирифт ва ба махлуқ дод
ز خالق گرفت و به مخلوق داد
Дили шодро моя додан аст
دل شاد را مایه دادن است
Кушоди дил аз кӣса бгшодн аст
گشاد دل از کیسه بگشادن است
Диҳиш кӣ расонад ба Малтаи зарар ?
دهش کی رساند به مالت ضرر؟
Нагардад кам оташи зи харҷи шарар !
نگردد کم آتش ز خرج شرر!
Чу мурдан , адуеи бадунболи тест
چو مردن، عدویی بدنبال تست
Пас , аз мол , додан ҳамин моли тест !
پس، از مال، دادن همین مال تست!
зи даст ончӣ ояд , бсоил бидиҳ
ز دست آنچه آید، بسایل بده
Агар зар набошад туро , дил бидиҳ
اگر زر نباشد ترا، دل بده
Муҳаббати бсоил чу зар додан аст
محبت بسایل چو زر دادن است
Кушоди ҷабини кӣса бгшодн аст
گشاد جبین کیسه بگشادن است
Агар гарми рӯе , шӯии комёб
اگر گرم رویی، شوی کامیاب
Шуд аз рӯй гарм , офтоб , офтоб
شد از روی گرم، آفتاب، آفتاب
Турши рӯе эй хоҷагар кори тест
ترش رویی ای خواجه گر کار تست
Гиреҳ бар ҷабин нест , бар кори тест
گره بر جبین نیست، بر کار تست
Зару мол мондааст аз рафтагон
زر و مال مانده است از رفتگان
Чу оташ ки мемонад аз корвон !
چو آتش که میماند از کاروان!
Баҳор омад ва , доғи дил тоза шуд
بهار آمد و، داغ دل تازه شد
Ба ғами танги саҳроӣ андоза шуд
به غم تنگ صحرای اندازه شد
Ҷунунами пазироӣ тадбир нест
جنونم پذیرای تدبیر نیست
Гиребонем кор занҷир нест
گریبانیم کار زنجیر نیست
Дар ин фасли кори ҷунун мушкил аст
در این فصل کار جنون مشکل است
Ки занҷирам аз уқдаҳои дил аст
که زنجیرم از عقده های دل است
Надонам дили хаста дард кист ?
ندانم دل خسته درد کیست؟
Ки шохи гул аз ғунча ман гирист !
که شاخ گل از غنچه من گریست!
Дилам дошт чун шохи гули зи интизор
دلم داشت چون شاخ گل ز انتظار
Заҳри ғунчаи чашмии бароаи баҳор
زهر غنچه چشمی براه بهار
Кунун вақт шуд рашк ъушрат шавам
کنون وقت شد رشک عشرت شوم
Рӯми булбули боғ ҷинат шавам
روم بلبل باغ جنت شوم
Бадали васфи боғии ишорат шуда аст
بدل وصف باغی اشارت شده است
Ки Қазвӣн аз он боби ҷинат шуда аст
که قزوین از آن باب جنت شده است
Чаҳ боғӣ ки васфаш кунам чун баён
چه باغی که وصفش کنم چون بیان
Гули маънӣами бушковад аз забон
گل معنیم بشکفد از زبان
Чаҳ сони хомаи васф камолаш кунад ?
چه سان خامه وصف کمالش کند؟
Магари мисра аз нав ниҳолаш кунад !
مگر مصرع از نو نهالش کند!
Чаҳ сон дар васфаш бсФтн расад ?
چه سان در وصفش بسفتن رسد؟
Ҳаво аз латофат бгФтн расад !
هوا از لطافت بگفتن رسد!
Ҳавояш чу калак оварад бар забон
هوایش چو کلک آورد بر زبان
Мидод обкӣ гардад аз васфи он
مداد آبکی گردد از وصف آن
Дар ӯ он чунон дидаам жола ро
در او آن چنان دیده ام ژاله را
Ки шавед сиёҳии зи дили лола ро
که شوید سیاهی ز دل لاله را
Ҳавояш ба навъе ки ҳар дами саҳоб
هوایش به نوعی که هر دم سحاب
Бигардад ба гирди сараш чун ҳубоб
بگردد به گرد سرش چون حباب
зи бастар буд зи абри файзаши ҳаво
ز بس تر بود ز ابر فیضش هوا
Бар ӯ афганд киштӣ аз гули сабо
بر او افگند کشتی از گل صبا
Чунон аз рутӯбати замону замин
چنان از رطوبت زمان و زمین
Каз он ранг гул гашта киштӣ нишин
کز آن رنگ گل گشته کشتی نشین
Ҳавои бскаҳи сарсабзу шодоби сохт
هوا بسکه سرسبز و شاداب ساخت
Ниҳолаши з фаввора натавон шинохт
نهالش ز فواره نتوان شناخت
Набошад ғуборӣ дар он обу гул
نباشد غباری در آن آب و گل
Ба ғайр аз ғуборӣ ки хезади зи дил
به غیر از غباری که خیزد ز دل
Ғуборӣ чу хезади зи пиромнш
غباری چو خیزد ز پیرامنش
Занад шабнамии мушт бар гарданаш
زند شبنمی مشت بر گردنش
зи давраш тамошо кунад то ғубор
ز دورش تماشا کند تا غبار
Кунад гирди бодаш ба гардани савор
کند گرد بادش به گردن سوار
Ҳаворо чунон дода абри обу ранг
هوا را چنان داده ابر آب و رنگ
Ки бандад аз он теғи хуршед , занг
که بندد از آن تیغ خورشید، زنگ
Кашида бар ӯ соябон аз саҳоб
کشیده بر او سایبان از سحاب
Бар ӯ чашми ҳасрат буд офтоб
بر او چشم حسرت بود آفتاب
зи хокаши чунон мидмд бе ғамӣ
ز خاکش چنان میدمد بی غمی
Ки бармеи ҷаҳди сабза аз хуррамӣ
که برمی جهد سبزه از خرمی
зи рангинии сабзааш ошкор
ز رنگینی سبزه اش آشکار
Ки бардааст занг аз дили рӯзгор
که برده است زنگ از دل روزگار
Набинад каси андӯҳ , онҷо бихоб
نبیند کس اندوه، آنجا بخواب
Ки ғамро ҷавобаст овози об
که غم را جواب است آواز آب
зи гирои дасти назора , чун
ز گیرایی دست نظاره، چون
Азу меравад накҳати гули бурун
ازو میرود نکهت گل برون
Чу беди мўлаҳ аз он сабза ҳо
چو بید موله از آن سبزه ها
Пушаймон шавад ҳар ки хезади зи ҷо
پشیمان شود هر که خیزد ز جا
зи буии гулаши рафтаи шабнами зи ҳуш
ز بوی گلش رفته شبنم ز هوش
Аз он мебарад офтобаш бадуш
از آن میبرد آفتابش بدوش
зи нармӣ , чу бар сабзааш ғлтди об
ز نرمی، چو بر سبزه اش غلتد آب
Дуруст оядаш зи оби беруни ҳубоб
درست آیدش ز آب بیرون حباب
Буд чашми кавсар аз он сӯй ӯ
بود چشم کوثر از آن سوی او
Ки чашмӣ диҳад об , аз ҷӯй ӯ
که چشمی دهد آب، از جوی او
Ба ойӣна додааст обаши шикаст
به آیینه داده است آبش شکست
зи баси брхўд аз мавҷ сайқал зада аст
ز بس برخود از موج صیقل زده است
Надонам , збси об ӯ босФост
ندانم، زبس آب او باصفاست
Ки чун , аз лаби ҷӯй ӯ сабза хост ? !
که چون، از لب جوی او سبزه خاست؟!
Шукуфтаи гулу лолаи зи андоза беш
شکفته گل و لاله ز اندازه بیش
Ҳамаи бӯса бар калаки наққоши хеш
همه بوسه بر کلک نقاش خویش
Чу гулчини он хуш гулистон шавад
چو گلچین آن خوش گلستان شود
Нигаҳ , чун раги чашм мисатон шавад
نگه، چون رگ چشم مستان شود
Аз он , сарви барчӣдаи доман дар ӯ
از آن، سرو برچیده دامن در او
Ки оташ нагирад зи гулҳои ӯ
که آتش نگیرد ز گلهای او
Кунад майл , нахлаши бони саркашӣ
کند میل، نخلش بآن سرکشی
Ки доман занад бар гули оташӣ
که دامن زند بر گل آتشی
Згли занбақаш беш хандида аст
زگل زنبقش بیش خندیده است
Балии заъфарони хӯрда рӯида аст
بلی زعفران خورده روییده است
Таҳи доман ҳар ниҳол тарӣ
ته دامن هر نهال تری
Заҳри бехи сӯсан буд миҷмарӣ
زهر بیخ سوسن بود مجمری
зи нилӯфараш чун араби зодагон
ز نیلوفرش چون عرب زادگان
Зада нил бар хеши сарви равон
زده نیل بر خویش سرو روان
Буд мади овоз ҳар булбулӣ
بود مد آواز هر بلبلی
зи рангинии нағма , шохи гулӣ
ز رنگینی نغمه، شاخ گلی
Баҳри шохи гул , андалебони боғ
بهر شاخ گل، عندلیبان باغ
зи шӯридагӣ чун намак дар чароғ
ز شوریدگی چون نمک در چراغ
Ҳавогар зи фирдавс дам мезанад
هوا گر ز فردوس دم میزند
Гул аз жолаи дандон баҳам мезанад
گل از ژاله دندان بهم میزند
Хиёбон ва ҳар сӯи ниҳолии баланд
خیابان و هر سو نهالی بلند
Чунин мстри назм кам баста анд
چنین مسطر نظم کم بسته اند
Миёни ду нахлаш буд ҷӯйбор
میان دو نخلش بود جویبار
Чу чин дар миёни ду абрӯии ёр
چو چین در میان دو ابروی یار
Нагирад сар аз пои нахлаш чу об
نگیرد سر از پای نخلش چو آب
Кашад теғ бар соягар офтоб
کشد تیغ بر سایه گر آفتاب
Наёбади зи сари панҷаи шохсор
نیابد ز سر پنجه شاخسار
Раҳои гиребони фасли баҳор
رهایی گریبان فصل بهار
Аҷаб аз шитоби тараққӣ дар ӯ
عجب از شتاب ترقی در او
Ки аз пай расад шохи гулро нимув
که از پی رسد شاخ گل را نمو
Дарахти чанораш , ки тӯбо вааш аст
درخت چنارش، که طوبی وش است
Бар сояаш ҳамаи ҳасрат каш аст
بر سایه اش همه حسرت کش است
Бпои ҷӯшяш ҳар замон қад кашад
بپا جوشیش هر زمان قد کشد
зи оби бақои нахли умри абад
ز آب بقا نخل عمر ابد
Гумонам шуд аз ҳафт гардуни буриш
گمانم شد از هفت گردون برش
Ки бар соқи печидаи нилӯфараш
که بر ساق پیچیده نیلوفرش
Вафо кӣ кунад умри оби равон
وفا کی کند عمر آب روان
Ки худро кашад бар сршохи он ? !
که خود را کشد بر سرشاخ آن؟!
Зтлхӣаст дарбонаш аз баси ҷудо
زتلخی است دربانش از بس جدا
Набошад зи бодоми талхаши Асо
نباشد ز بادام تلخش عصا
Чаро созам аз фикр ӯ синаи риш
چرا سازم از فکر او سینه ریش
Забонӣаст ҳар сар ва дар васфи хеш
زبانی است هر سر و در وصف خویش
зи хӯбии ҳамаи чиз ӯ ҷобаҷост
ز خوبی همه چیز او جابجاست
Дариғо гули зиндагӣ бе бақост
دریغا گل زندگی بی بقاست
Дар ӯ бушковади лолау гули басӣ
در او بشکفد لاله و گل بسی
Ки мо робхотр наёрад касе
که ما رابخاطر نیارد کسی
Барояд басии ғунча аз перҳан
برآید بسی غنچه از پیرهن
Ки моро буд сари бҷиби кафан
که ما را بود سر بجیب کفن
Басӣ дар чаман гардад оби равон
بسی در چمن گردد آب روان
Ки аз ҳастӣ мо наёбади нишон
که از هستی ما نیابد نشان
Расад чун бохри мау соли мо
رسد چون بآخر مه و سال ما
Занад ханда ӣӣ гули зи дунболи мо
زند خنده یی گل ز دنبال ما
Аҷал чун гули мо бторк занад
اجل چون گل ما بتارک زند
зи дунболи мо барг , дстк занад
ز دنبال ما برگ، دستک زند
Ҷаҳон боғбонаст ва мо чун ниҳол
جهان باغبان است و ما چون نهال
з парварданаш бар худ эй дили мбол
ز پروردنش بر خود ای دل مبال
Машав хуррам ар хизматат мекунад
مشو خرم ار خدمتت میکند
Ки шохи гул ҳасратат мекунад
که شاخ گل حسرتت میکند
Дар ин боғ чун ғунча ҳарза ханд
در این باغ چون غنچه هرزه خند
Дили хешро бар гушӯдан мабанд
دل خویش را بر گشودن مبند
Мабар хешро бар фалаки ҳамчуи ток
مبر خویش را بر فلک همچو تاک
Ки фардо наҳй рӯй бар рӯй хок
که فردا نهی روی بر روی خاک
з шодӣ мазан даст бар ҳам чу барг
ز شادی مزن دست بر هم چو برگ
Ки фардои шӯии дасти Фрсўди марг
که فردا شوی دست فرسود مرگ
Чу наргиси тамошои худ то бчнд ?
چو نرگس تماشای خود تا بچند؟
Ндонӣ чаҳ дар коса ?ут мекунанд ? !
ندانی چه در کاسه ات می کنند؟!
Ҳамаи тан , раги гардании ҳамчуи ток !
همه تن، رگ گردنی همچو تاک!
Ндонӣ ки резанд хӯнати бхок ? !
ندانی که ریزند خونت بخاک؟!
Фалакгар дўрўзӣ маҷолат диҳад
فلک گر دوروزی مجالت دهد
Басӣ дар лаҳади хок Малта диҳад !
بسی در لحد خاک مالت دهد!
Назари сӯии дунё ба ҳасрат макун
نظر سوی دنیا به حسرت مکن
Нигаҳро раги хоб ғифлат макун
نگه را رگ خواب غفلت مکن
Здли бргшои дидаи ибратӣ
زدل برگشا دیده عبرتی
Бадали неш задан аз раги ғайритӣ
بدل نیش زدن از رگ غیرتی
Биё эй дил аз асар бе хабар
بیا ای دل از اثر بی خبر
Ҳам аз ғайрати хеши осӯда тар
هم از غیرت خویش آسوده تر
Ки чун ток бо дидаи хӯни чикон
که چون تاک با دیده خون چکان
Бисозем барги раҳи он ҷаҳон
بسازیم برگ ره آن جهان
Чу барги ҳинои тарк хомӣ кунем
چو برگ حنا ترک خامی کنیم
Буруни зини чаман шодкомӣ кунем
برون زین چمن شادکامی کنیم
Дар ин гулшан аз дидаи эътибор
در این گلشن از دیده اعتبار
Бгриими брхўд чу абри баҳор
بگرییم برخود چو ابر بهار