Илоҳӣ ба яктоеи ваҳдатат
الهی به یکتایی وحدتت
Бзхории қулзуми раҳматат
بزخاری قلزم رحمتت
Ба пайдоеи зоти пинҳони ту
به پیدایی ذات پنهان تو
Ба гирои зайли эҳсони ту
به گیرایی ذیل احسان تو
Ба ишқат , каз он дарди ҷон парвар аст
به عشقت، کز آن درد جان پرور است
Ба дардат , каз он фикри ман лоғар аст
به دردت، کز آن فکر من لاغر است
Ба ёдат каз он гашта ҳар ҷузв , кул
به یادت کز آن گشته هر جزو، کل
Ба науммат , каз он шуд нафаси шохи гул
به نامت، کز آن شد نفس شاخ گل
Ба ҳифзат , ки мурғи ҳаворо пар аст
به حفظت، که مرغ هوا را پر است
Ба ҷавдат ки нахли дуоро барост
به جودت که نخل دعا را براست
Ба илмат , ки ҳамхонаи розҳост
به علمت، که همخانه رازهاست
Ба ҳлмт , ки сайлоб шаҳр хатост
به حلمت، که سیلاب شهر خطاست
Ба ҳамдат , ки сармоя давлат аст
به حمدت، که سرمایه دولت است
Ба шукрат , ки сарчашма неъмат аст
به شکرت، که سرچشمه نعمت است
Ба Аҳмад , шафиъи сиёҳу сифед
به احمد، شفیع سیاه و سفید
Казу пушт бар кӯҳ дорад умед
کزو پشت بر کوه دارد امید
Шафиъӣ ки гардад агар узрхоҳ
شفیعی که گردد اگر عذرخواه
Занад ғӯта дар баҳри бахшиши гуноҳ
زند غوطه در بحر بخشش گناه
Кӣ афтодагиро писандад ба мо ?
کی افتادگی را پسندد به ما؟
Ки бар соя худ надорад раво !
که بر سایه خود ندارد روا!
зи сояи Фгндн , фузуни поя аш
ز سایه فگندن، فزون پایه اش
Валикин ҷаҳонӣаст дар соя аш
ولیکن جهانیست در سایه اش
Чунон бар ҷаҳони соя ӯ нишаст
چنان بر جهان سایه او نشست
Ки афтод бар тоқи касрии шикаст
که افتاد بر طاق کسری شکست
Шқи хома , кӣ бошад ӯро ҳунар
شق خامه، کی باشد او را هنر
Ки созад ба ангушти шқи қамар ? !
که سازد به انگشت شق قمر؟!
зи баси ҳасрати он кафи арҷманд
ز بس حسرت آن کف ارجمند
Қаламҳо ба сина алиф мекашанд
قلمها به سینه الف میکشند
Ба меҳри сипеҳри вилояти алӣ
به مهر سپهر ولایت علی
Казу зулмат куфр шуд мнҷлӣ
کزو ظلمت کفر شد منجلی
Имомӣ ки бе ншأаҳи меҳр ӯ
امامی که بی نشأه مهر او
Нахезад касе аз лаҳади сурхи рӯ !
نخیزد کسی از لحد سرخ رو!
На қаҳраши ҳамин фатҳ хайбар намӯд
نه قهرش همین فتح خیبر نمود
Ки меҳраши басии қалъа дил гушӯд
که مهرش بسی قلعه دل گشود
Ба шамшери он шоҳи вологуҳар
به شمشیر آن شاه والاگهر
Ҷудо шуд ҳақу ботил аз икдгр
جدا شد حق و باطل از یکدگر
Набӣу алӣ , ҳардуи нисбати баҳам
نبی و علی، هردو نسبت بهم
Дўто ва , яке ; чун забони қалам
دوتا و، یکی؛ چون زبان قلم
Ду сар чун қалам , лекин аз ҷони яке
دو سر چون قلم، لیکن از جان یکی
Забонашони дўто ва , суханашони яке
زبانشان دوتا و، سخنشان یکی
Қалами вори бурданд аз он сари басар
قلم وار بردند از آن سر بسر
Ки мӯ дар наменагунҷад магар
که مو در میانشان نگنجد مگر
Хат шаръ гардӣда нохон аз он
خط شرع گردیده ناخوان از آن
Ки гунҷида ғайриӣ чу мӯи дармиён
که گنجیده غیری چو مو درمیان
Ба Заҳрои азҳр , муҳӣти шараф
به زهرای ازهر، محیط شرف
Ки ӯ буд ҳам гавҳар ва ҳам садаф
که او بود هم گوهر و هم صدف
Гуҳар буд , дарёии асрор ро
گهر بود، دریای اسرار را
Садаф , ёздаҳ дар шҳўор ро
صدف، یازده در شهوار را
Баҳақи ҷигари пора ӯ ҳасан
بحق جگر پاره او حسن
Казу шуд ҷигари хаста ҳар марду зан
کزو شد جگر خسته هر مرد و زن
зи ёқӯт , хӯн аз сари кони гузашт
ز یاقوت، خون از سر کان گذشت
Ки лаълаши зумуррад ба алмоси гашт
که لعلش زمرد به الماس گشت
зи алмос то он хато сар зада аст
ز الماس تا آن خطا سر زده است
Ба худ аз раги хеш ханҷар зада аст
به خود از رگ خویش خنجر زده است
Ба ҷурмӣ ки алмос аз хеш дид
به جرمی که الماس از خویش دید
Аҷаб нестгар рангаш аз рух парид
عجب نیست گر رنگش از رخ پرید
Ба сарви риёзи шаҳодат , ҳусайн
به سرو ریاض شهادت، حسین
Ки аз вай ҷаҳонӣаст дар шӯру шин
که از وی جهانیست در شور و شین
Шаҳидӣ ки то субҳгоҳи ҷазо
شهیدی که تا صبحگاه جزا
Ба хӯни ғлтд аз ваии дилу дида ҳо
به خون غلتد از وی دل و دیده ها
Гули субҳ , дар мотамаши синаи чок
گل صبح، در ماتمش سینه چاک
Шаб аз гирди кулуфт , ба сар карда хок
شب از گرد کلفت، به سر کرده خاک
Буд ҳар дилу сина ӣӣ зони азо
بود هر دل و سینه یی زآن عزا
Шаҳидии ҷудо , крблоӣии ҷудо
شهیدی جدا، کربلائی جدا
Дигар шаҳди мо заҳри бодо ба ком
دگر شهد ما زهر بادا به کام
Шукуфтан ба дил , ханда бар лаб , ҳаром
شکفتن به دل، خنده بر لب، حرام
Ба саҷҷоди нури ҷабини вуҷӯд
به سجاد نور جبین وجود
Ки аз чашм ӯ , абри омухти ҷӯад
که از چشم او، ابر آموخت جود
Дилаш аз оташи хавф , доими кабоб
دلش از آتش خوف، دایم کباب
Шабу рӯзи чашмаш чу наргис дар об
شب و روز چشمش چو نرگس در آب
Аз он ашкро бар сар чашм ҷост
از آن اشک را بر سر چشم جاست
Ки бо дидаи пок ӯ ошност
که با دیده پاک او آشناست
Аз он дилнишинаст ғам инчунин
از آن دلنشین است غم اینچنین
Ки бӯдааст хотираш ҳамнишин
که بوده است خاطرش همنشین
Чунон буд таслим дар банди ғам
چنان بود تسلیم در بند غم
Ки нагусаст тори сиришкаши зи ҳам
که نگسست تار سرشکش ز هم
Хушо толеъи ашки резон ӯ
خوشا طالع اشک ریزان او
Ки аз даст нагузошт домон ӯ
که از دست نگذاشت دامان او
Ба боқири смини гавҳари баҳри дайн
به باقر ثمین گوهر بحر دین
Ки нозад бова осмону замин
که نازد باو آسمان و زمین
зи дилҳо чунон зулмат шабаҳ рафт
ز دلها چنان ظلمت شبه رفت
Казу гулшани илм , гули гули шкФт
کزو گلشن علم، گل گل شکفت
Ба содиқи шаҳи кишвари аслу фаръ
به صادق شه کشور اصل و فرع
Бклки баён , чеҳраи пардози шаръ
بکلک بیان، چهره پرداز شرع
Науфтад гули субҳ зон аз нимув
نیفتد گل صبح زان از نمو
Ки бар хеш меболад аз ном ӯ
که بر خویش میبالد از نام او
Ба козими чароғи шабистони сӯз
به کاظم چراغ شبستان سوز
Ки шаб буд аз сӯз ӯ рашки рӯз
که شب بود از سوز او رشک روز
зи нураш чунон ёфт шаби зебу фар
ز نورش چنان یافت شب زیب و فر
Ки шаб абра гардид ва , рӯзи остар
که شب ابره گردید و، روز آستر
Чунон душману дӯстро рӯй дод
چنان دشمن و دوست را روی داد
Ки занҷири ҳам сар ба поиши ниҳод
که زنجیر هم سر به پایش نهاد
Чу зиндон ӯ буд дори фано
چو زندان او بود دار فنا
Сари гиряи занҷирвораш ба по
سر گریه زنجیروارش به پا
Ба шоҳи хуросон , эмом гузин
به شاه خراسان، امام گزین
Ки рӯ бар дараш судаи чархи барин
که رو بر درش سوده چرخ برین
Рухи тоқат , аз хок ӯ пурсафо
رخ طاقت، از خاک او پرصفا
Сари саҷда , аз даргааши арши со
سر سجده، از درگهش عرش سا
Ба нўбоўаҳи гулшани дайн , тақӣ
به نوباوه گلشن دین، تقی
Ки меҳраши шиносади Саид аз шқӣ
که مهرش شناسد سعید از شقی
Муҳӣти об аз шарм анъом ӯст
محیط آب از شرم انعام اوست
Зари ҷӯадро , сикка бар ном ӯст
زر جود را، سکه بر نام اوست
Баҳақи нақии ҳодии роҳи дайн
بحق نقی هادی راه دین
Ки аз нураш афрӯхт шамъи яқин
که از نورش افروخت شمع یقین
Камолот агар гулшанаст , ӯст об
کمالات اگر گلشن است، اوست آب
Ҷаҳони фии алмислгар гуласт , ӯ гулоб
جهان فی المثل گر گل است، او گلاب
Ба якто дар дарҷи дайн , аскарӣ
به یکتا در درج دین، عسکری
Ки меболад аз ваии бахуди сарварӣ
که میبالد از وی بخود سروری
Бхрдӣ , бузургӣ аз ӯ ёфт шан
بخردی، بزرگی از او یافت شان
БтФлӣ , аз ӯ бахти дониши ҷавон
بطفلی، از او بخت دانش جوان
Мабодои сиррӣ , кон на дар пой ӯст !
مبادا سری، کان نه در پای اوست!
Сиёҳи он дилӣ , кон на мأўоӣ ӯст
سیاه آن دلی، کآن نه مأوای اوست
Ба Меҳдии ҳодӣ , эмоми замон
به مهدی هادی، امام زمان
Ки ном хушаш нест ҳади забон
که نام خوشش نیست حد زبان
Фурӯзони чароғӣ ки гардад чу дӯд
فروزان چراغی که گردد چو دود
Бигардаш шабу рӯзи чархи кабӯд
بگردش شب و روز چرخ کبود
Кунад субҳи машқи аламдоряш
کند صبح مشق علمداریش
Бадали меҳрро , найза бурдоряш
بدل مهر را، نیزه برداریش
На хуршед ва моҳаст бар осмон
نه خورشید و ماهست بر آسمان
Буд дар раҳ ӯ , ду чашми ҷаҳон
بود در ره او، دو چشم جهان
Надонам з бас ҳаст қадараши фузун
ندانم ز بس هست قدرش فزون
Ки дар парда ғайб гунҷида чун ? !
که در پرده غیب گنجیده چون؟!
Вуҷӯдаши чароғии бФонўси дон
وجودش چراغی بفانوس دان
Ҷаҳонӣ азу равшан ва , худ ниҳон
جهانی از و روشن و، خود نهان
Змои гардан ва , тавқи фармон аз ва
زما گردن و، طوق فرمان از و
Змои дасти умед ва , домони азу
زما دست امید و، دامان ازو
Боби рухи ҷумлаи пайғамбарон
بآب رخ جمله پیغمبران
Ки додан дар роҳи дайни ту ҷон
که دادن در راه دین تو جان
Бпомрдии зумраи аўсё
بپامردی زمره اوصیا
Каз эшон бпо буд дайнро ливо
کز ایشان بپا بود دین را لوا
Бтқўии шиорони пари печу тоб
بتقوی شعاران پر پیچ و تاب
Ки бошанд аз оташи дили кабоб
که باشند از آتش دل کباب
Баҳақи шаҳидони гулгуни қабо
بحق شهیدان گلگون قبا
Ки ҳастанд боғи турои лола ҳо
که هستند باغ ترا لاله ها
Бсҳрои навардони огоҳи ту
بصحرا نوردان آگاه تو
Ки брхўд саворанд дар роҳи ту
که برخود سوارند در راه تو
Бўиронаҳ хусбон ғурбати ватан
بویرانه خسبان غربت وطن
Ки худ шамъи хештанад аз сӯхтан
که خود شمع خویشتند از سوختن
Бхўршиди чашмони ибрати нигоҳ
بخورشید چشمان عبرت نگاه
Ки бо дидаи пўинди сӯии ту роҳ
که با دیده پویند سوی تو راه
Ба чобуки равони раҳи илми дайн
به چابک روان ره علم دین
Ки набӯд биҷуз фикрашон ҳамнишин
که نبود بجز فکرشان همنشین
БФрбаҳи замирони лоғари бадан
بفربه ضمیران لاغر بدن
Ки аз заъфи боланд бар хештан
که از ضعف بالند بر خویشتن
Ба мазлӯмии оҷиз бе паноҳ
به مظلومی عاجز بی پناه
Ки бар абри мисоидши теғи оҳ
که بر ابر میسایدش تیغ آه
Ба кишвари гушойони иқлӣми дард
به کشور گشایان اقلیم درد
Ки дар ҷанг хешанд мардони мард
که در جنگ خویشند مردان مرد
Ба ғайрати саворони душмани шикор
به غیرت سواران دشمن شکار
Ки бар фарқ хешанд шамшери вор
که بر فرق خویشند شمشیر وار
Ба бедасту поёни фирӯзи ҷанг
به بی دست و پایان فیروز جنگ
Ба қомати камонони афғони хаданг
به قامت کمانان افغان خدنگ
Ба афтодагони сроФрохтаҳ
به افتادگان سرافراخته
Ба худ сози мардони бисохтаҳ
به خود ساز مردان بیساخته
Ба бедори хобони болини фикр
به بیدار خوابان بالین فکر
Ба ҳушёри мисатони срҷўши зикр
به هشیار مستان سرجوش ذکر
Ба зиллати азизон азлат гузин
به ذلت عزیزان عزلت گزین
Ба ғайбати ҳузурон хилват нишин
به غیبت حضوران خلوت نشین
Ба шӯридагӣҳои сарҳои гарм
به شوریدگیهای سرهای گرم
Ба гирндгиҳои дилҳои нарм
به گیرندگیهای دلهای نرم
Ба дарди сари забти хайлу рама
به درد سر ضبط خیل و رمه
Ба осӯдагӣҳои тарки ҳама
به آسودگیهای ترک همه
Ба ҷамъияти хотири содагӣ
به جمعیت خاطر سادگی
Бо манят роҳи афтодагӣ
با منیت راه افتادگی
Ба дайри ошнои мақсӯдҳо
به دیر آشنایی مقصودها
Ба бргштгиҳои тири дуо
به برگشتگیهای تیر دعا
Ба хомӯшии ҳолҳои аён
به خاموشی حالهای عیان
Ба ҳроФии розҳои ниҳон
به حرافی رازهای نهان
Ба боридан абрҳои карам
به باریدن ابرهای کرم
Ба нагирифтан табъи аҳли ҳамм
به نگرفتن طبع اهل همم
Ба иҷрои аҳкоми тақдирҳо
به اجرای احکام تقدیرها
Ба ҳарза дар оеи тадбирҳо
به هرزه در آیی تدبیرها
Ба пурбории нахли озодагӣ
به پرباری نخل آزادگی
Ба пуркории сафҳаи содагӣ
به پرکاری صفحه سادگی
Ба дилсӯзии ҳасрати дардманд
به دلسوزی حسرت دردمند
Ба ғмхўории талхи гӯйии панд
به غمخواری تلخ گویی پند
Ба ширини забонии узри хато
به شیرین زبانی عذر خطا
Ба хуши хуии бахшиши ҷурм ҳо
به خوش خویی بخشش جرم ها
Ба сҳродўиҳои фасли баҳор
به صحرادویهای فصل بهار
Ба рўшндлиҳои шабҳои тор
به روشندلیهای شبهای تار
Ба гулгунии чеҳраи зарди ишқ
به گلگونی چهره زرد عشق
Ба ширинии талхии дарди ишқ
به شیرینی تلخی درد عشق
Ба тамкини саршори ҳасану ҷамол
به تمکین سرشار حسن و جمال
Ба бе лнгриҳои шавқи висол
به بی لنگریهای شوق وصال
Ба дилчасбии лиззати ёдҳо
به دلچسبی لذت یادها
Ба болои баландии фарёдҳо
به بالا بلندی فریادها
Ба бетоқатиҳои туғёни дард
به بی طاقتی های طغیان درد
Ба ҷонсӯзии оташи оҳи сард
به جانسوزی آتش آه سرد
Ба фармони равоёни ҳукми ҷамол
به فرمان روایان حکم جمال
Ба ҳайрати нигоҳони базми висол
به حیرت نگاهان بزم وصال
Ба оворагеҳои расми ҳаё
به آوارگی های رسم حیا
Ба бесоҳибиҳои малики вафо
به بی صاحبی های ملک وفا
Ба хӯни гармии лолаи ранги шарм
به خون گرمی لاله رنگ شرم
Ба дилчасбии гуфтугӯҳои нарм
به دلچسبی گفتگوهای نرم
Ба шӯридагиҳои савти ҳазор
به شوریدگی های صوت هزار
Ба девонагиҳои ҷӯши баҳор
به دیوانگی های جوش بهار
Ба авроди обу бтсбиҳи гул
به اوراد آب و بتسبیح گل
Ба саҷҷодаи синау меҳри дил
به سجاده سینه و مهر دل
Ба чашмтар гулшан аз жола ҳо
به چشم تر گلشن از ژاله ها
Ба дилсӯзии булбул аз нола ҳо
به دلسوزی بلبل از ناله ها
Ба хўнбории дидаи навбаҳор
به خونباری دیده نوبهار
Ба прхўнии домани кӯҳсор
به پرخونی دامن کوهسار
Ба ҷӯши гулу табхи обу ҳаво
به جوش گل و طبخ آب و هوا
Ба ҳизуми кашӣ ҳои нашаву намо
به هیزم کشی های نشو و نما
Ба шбхизии шабнами покзод
به شبخیزی شبنم پاکزاد
Ба бедори тухми хокии ниҳод
به بیدار تخم خاکی نهاد
Ба печонеу турраи тобҳо
به پیچانی و طره تابها
Ба ғалтонии нолаи об ҳо
به غلتانی ناله آب ها
Ба гуфтори раъд ва , ба кирдори абр
به گفتار رعد و، به کردار ابر
Ба бе тобии дарду тамкини сабр
به بی تابی درد و تمکین صبر
Ба шарм хамӯшӣ , ба нутқи калом
به شرم خموشی، به نطق کلام
Ба хуш вақте субҳ ,у андӯҳи шом
به خوش وقتی صبح، و اندوه شام
Ба тасбеҳи сайёра ва , меҳру меҳр
به تسبیح سیاره و، مهر و مهر
Суҷуди замину рукӯъи сипеҳр
سجود زمین و رکوع سپهر
Ба ҳар зарра ӣӣ аз смк то само
به هر ذره یی از سمک تا سما
Ки ҳастанд бо меҳри ту ошно
که هستند با مهر تو آشنا
Ба ҳар чизу ҳаркаси зи осори ту
به هر چیز و هرکس ز آثار تو
Ки доранд роҳии бдрбори ту
که دارند راهی بدربار تو
Ки раҳмӣ кунӣ бар ман ва зорем
که رحمی کنی بر من و زاریم
Ба рӯем наёрӣ гунаҳ корем
به رویم نیاری گنه کاریم
Ба даргоҳи афви ту подшоҳ
به درگاه عفو تو پادشاه
Наёвардаам тӯҳфа ӣӣ ҷузи гуноҳ
نیاورده ام تحفه یی جز گناه
Ҳамаи ғифлат ва мастӣ оварда ам
همه غفلت و مستی آورده ام
Матоъ туҳидастӣ оварда ам
متاع تهیدستی آورده ام
Туҳидаст аз он омадам бар дарат
تهیدست از آن آمدم بر درت
Ки гирами туро домани мағфират
که گیرم تو را دامن مغفرت
Надорам биҷузи худ фурӯшии харид
ندارم بجز خود فروشی خرید
Ба ҷои амали бастаи бори умед
به جای عمل بسته بار امید
Гуноҳам яке бошад , умеди сад
گناهم یکی باشد، امید صد
Ба рӯй умедам манеҳ дасти рад
به روی امیدم منه دست رد
Сазовори афви ту гар нестам
سزاوار عفو تو گر نیستم
Дигар банда осӣ кистам ? !
دگر بنده عاصی کیستم؟!
Ба ҷузи маъсият гарчи нндўхтм
به جز معصیت گرچه نندوختم
Мсўзм , ки ман худ ба худ сӯхтам
مسوزم، که من خود به خود سوختم
Куҷои лоиқи оташати ин хас аст
کجا لایق آتشت این خس است
Марои оташи ранги хиҷлат бас аст
مرا آتش رنگ خجلت بس است
Шудамгар басӣ аз дарат кӯ ба кӯй
شدم گر بسی از درت کو به کوی
Кунун рӯй оварадам , аммо чаҳ рӯй !
کنون روی آوردم، اما چه روی!
Ба сахтӣаст чун уқдаи мушкилам
به سختی است چون عقده مشکلم
Гарав дар сиёҳии барад аз дилам
گرو در سیاهی برد از دلم
Чаҳ рӯ аз сиёҳии сияҳтар басӣ
چه رو از سیاهی سیه تر بسی
Чунин рӯи мабодои насиб касе
چنین رو مبادا نصیب کسی
Магар гиряам шаст ва шӯе диҳад
مگر گریه ام شست و شویی دهد
Магари хиҷлатами ранг ва рӯе диҳад
مگر خجلتم رنگ و رویی دهد
Чгўими зи нафаси шақовати сиришт ? !
چگویم ز نفس شقاوت سرشت؟!
Чгўим аз ин бдрги ҷумлаи зишт ? !
چگویم از این بدرگ جمله زشت؟!
Чгўим аз ин абри андӯҳи бор ? !
چگویم از این ابر اندوه بار؟!
Чгўим аз ин деви ворунаи кор ? !
چگویم از این دیو وارونه کار؟!
Чгўим аз ин хасми фарзонагӣ ? !
چگویم از این خصم فرزانگی؟!
Чгўим аз ин душмани хонагӣ ? !
چگویم از این دشمن خانگی؟!
Чгўим аз ин оташи умри сӯз ? !
چگویم از این آتش عمر سوز؟!
Чгўим аз ин бод исён фурӯз ? !
چگویم از این باد عصیان فروز؟!
Чгўим аз ин худ сари бади гуҳар ? !
چگویم از این خود سر بد گهر؟!
Чгўим аз ин лофии биҳнр ? !
چگویم از این لافی بیهنر؟!
Аз ин ошно рӯй бегонаи ху ? !
از این آشنا روی بیگانه خو؟!
Аз ин ҳарф нашнос беҳудаи гӯ ? !
از این حرف نشناس بیهوده گو؟!
Аз ин зишт бе нури зулмати нажод ? !
از این زشت بی نور ظلمت نژاد؟!
Аз ин тираи бахти кудурати ниҳод ? !
از این تیره بخت کدورت نهاد؟!
Набӯдааст зиштии бойени ғанҷу ноз
نبوده است زشتی باین غنج و ناز
Надидам сиёҳии бойени трктоз !
ندیدم سیاهی باین ترکتاز!
Ту бахшеи раҳои магари зини аду
تو بخشی رهایی مگر زین عدو
Ки ман нестам марди майдон ӯ
که من نیستم مرد میدان او
Залилам , сӯии хешро ҳам бидиҳ
ذلیلم، سوی خویش را هم بده
Дахилам , зи душман паноҳам бидиҳ
دخیلم، ز دشمن پناهم بده
Асирам , маро аз ман озод кун
اسیرم، مرا از من آزاد کن
Карӣмӣ , диламро бахуд шод кун
کریمی، دلم را بخود شاد کن
Фақирам , надорам биҷузи эҳтиёҷ
فقیرم، ندارم بجز احتیاج
Ҳакимӣ , бикун хаста ӣиро алоҷ
حکیمی، بکن خسته یی را علاج
зи сӯзи ғамати шамъи роҳи худам
ز سوز غمت شمع راه خودم
Гадои туам , подшоҳи худам
گدای توام، پادشاه خودم
Чу ҳастам гадоят , марон аз дирам
چو هستم گدایت، مران از درم
Макун ршинос дар дигарам
مکن روشناس در دیگرم
Гадои туам , дорам аз халқи рӯ
گدای توام، دارم از خلق رو
Биҷуз даргаат на?идм сари фурӯ
بجز درگهت نایدم سر فرو
Рухам бар дарат то сари фахри суд
رخم بر درت تا سر فخر سود
Надорад касе ҷузи ту пешами вуҷӯд
ندارد کسی جز تو پیشم وجود
Ту ҳастӣ маро , ҳечкас гӯ мабош
تو هستی مرا، هیچکس گو مباش
Муҳӣт карам ҳаст , хас гӯ мабош
محیط کرم هست، خس گو مباش
Туам бе ниёзии даҳ эй бе ниёз
توام بی نیازی ده ای بی نیاز
Туам дастгирӣ кун эй корсоз
توام دستگیری کن ای کارساز
Раҳимӣ ! раҳимӣ ! ! бибин зорем !
رحیمی! رحیمی!! ببین زاریم!
Карӣмӣ ! карӣмӣ ! ! бикун ёрем !
کریمی! کریمی!! بکن یاریم!
Ки хуши сустаму сахт афтода ам
که خوش سستم و سخت افتاده ام
Асои ҷавонии з каф дода ам
عصای جوانی ز کف داده ام
Асои даҳ марои зи эътиқоди дуруст
عصا ده مرا ز اعتقاد درست
Ки ҷони сусту пои суст ва азмаст суст
که جان سست و پا سست و عزم است سست
Ту раҳмӣ кун бар ман тираи бахт
تو رحمی کن بر من تیره بخت
Ки дили сахту рӯи сахт кораст сахт
که دل سخت و رو سخت کار است سخت
Аз ин сустӣ ва сахтем нест бок
از این سستی و سختیم نیست باک
Қабул ту бардорадамгар зи хок
قبول تو برداردم گر ز خاک
Гирифтаст ғифлати раги хоби ман
گرفتست غفلت رگ خواب من
Шуда рафтани умри сайлоби ман
شده رفتن عمر سیلاب من
Ту бедорем даҳ , ки мардуми зи хоб
تو بیداریم ده، که مردم ز خواب
Ту меъморем кун , ки гаштами хароб
تو معماریم کن، که گشتم خراب
Ба хуноби дил сабз кун дона ам
به خوناب دل سبز کن دانه ام
Ба сайлоб обод кун хона ам
به سیلاب آباد کن خانه ام
Ба ашкӣ , дилам аз ғам озод кун
به اشکی، دلم از غم آزاد کن
Харобам , ба сайлобам обод кун
خرابم، به سیلابم آباد کن
Ба мардуми ҳама дар ва гавҳар бидиҳ
به مردم همه در و گوهر بده
Чу гавҳари бмни дида тар бидиҳ
چو گوهر بمن دیده تر بده
Чаҳ ғамгар маро нест симу зарӣ ? !
چه غم گر مرا نیست سیم و زری؟!
Бидиҳ нони хушкӣу чашмтарӣ !
بده نان خشکی و چشم تری!
Суханро бошак ошно кун чунон
سخن را باشک آشنا کن چنان
Ки бе ҳам нигараданд аз дили равон
که بی هم نگردند از دل روان
Суханро зи дили раҳбар ашк кун
سخن را ز دل رهبر اشک کن
Ба шодобии гавҳар ашк кун
به شادابی گوهر اشک کن
Фунуни сухани ҷумла варзида ам
فنون سخن جمله ورزیده ام
Ҳамин гуфтаам , ҳеҷ нашунида ам
همین گفته ام، هیچ نشنیده ام
Ба нутқами забон ва , ба дили гӯши даҳ
به نطقم زبان و، به دل گوش ده
Суханро асар , дардро ҷӯши даҳ
سخن را اثر، درد را جوش ده
зи маънии диламро асар хез кун
ز معنی دلم را اثر خیز کن
Ҳарири забонро сухан без кун
حریر زبان را سخن بیز کن
Суханро ба халқи ошнои созу гарм
سخن را به خلق آشنا ساز و گرم
Чу оби дами теғи бароу нарм
چو آب دم تیغ برا و نرم
Ба калакам бидиҳ нармӣ гуфту гӯ
به کلکم بده نرمی گفت و گو
Чри мағз қалам кун суханро дар ӯ
چر مغز قلم کن سخن را در او