Фрозндаҳи дасту теғи забон

فرازنده دست و تیغ زبان

Чунин карда тасхири малики баён

چنین کرده تسخیر ملک بیان

Ки шоҳи малики хайли анҷуми сипоҳ

که شاه ملک خیل انجم سپاه

Ҷҳонбхши дарёи дили дайни паноҳ

جهانبخش دریا دل دین پناه

Надонам чаҳ дар мадҳи он шаҳ сазост

ندانم چه در مدح آن شه سزاست

Бҷри инки фарзанд шер худост

بجر اینکه فرزند شیر خداست

БФрзндиш дода шоҳи Наҷаф

بفرزندیش داده شاه نجف

зи шамшер , бурҳони қотеъи бкФ

ز شمشیر، برهان قاطع بکف

Шуд аз теғ ӯ хонаи инқилоб

شد از تیغ او خانه انقلاب

Бсилоби хӯни мухолифи хароб

بسیلاب خون مخالف خراب

зи мавҷи наҳифаши дили душманон

ز موج نهیبش دل دشمنان

Чу аз ҳамлаи бод , реги равон

چو از حمله باد، ریگ روان

Бмшотгӣ кард аз теғи кин

بمشاطگی کرد از تیغ کین

зи хӯни адуи ғоза рӯй дайн

ز خون عدو غازه روی دین

Зираи пеши шамшери он номдор

زره پیش شمشیر آن نامدار

Чу пеши туфи шуълаи мавҷи чанор

چو پیش تف شعله موج چنار

Самандаши фишурдӣ чу бар кӯҳи наъл

سمندش فشردی چو بر کوه نعل

Хазидӣ чу хӯн дар раги санги лаъл

خزیدی چو خون در رگ سنگ لعل

Бшмшир то бозуаш ёр шуд

بشمشیر تا بازوش یار شد

Раги кӯҳи ангушт зинҳор шуд

رگ کوه انگشت زنهار شد

зи рӯзӣ ки адлаш бдиўон нишаст

ز روزی که عدلش بدیوان نشست

Фирорӣаст ҳар бад наҳодӣ ки ҳаст

فراری است هر بد نهادی که هست

Шавад то сбкбори баҳри фирор

شود تا سبکبار بهر فرار

Ба ҳар сол меафганд пӯст , мор

به هر سال می افگند پوست، مار

Дарем он шоҳи фирӯзи ҷанг

در ایم آن شاه فیروز جنگ

Нмибрд тарсидан аз чеҳраи ранг

نمیبرد ترسیدن از چهره رنگ

Ситамро набӯд он қадари дастрас

ستم را نبود آن قدر دسترس

Ки перӣ сетанд ҷавонии зи кас

که پیری ستاند جوانی ز کس

Дар айёми адлаш касеро чу ҳад

در ایام عدلش کسی را چو حد

Ки лаб аз надомат бдндон газад ? !

که لب از ندامت بدندان گزد؟!

Ба аҳдаши чунон рӯзгор орамид

به عهدش چنان روزگار آرمید

Ки дил аз тапидан нишоне надид

که دل از تپیدن نشانی ندید

На дасти сиёсати чунон зу қавӣ

نه دست سیاست چنان زو قوی

Ки ҷуръат кунад нола дар шбрўӣ

که جرأت کند ناله در شبروی

Равад аз он баҳри сӯии сайқали дўто

رود از آن بهر سوی صیقل دوتا

Ки бардааст занг аз дили ойӣна ро

که برده است زنگ از دل آیینه را

Надодяш агар боғбони аввали об

ندادیش اگر باغبان اول آب

Нёрстӣ аз гул гирифтани гулоб

نیارستی از گل گرفتن گلاب

Бшохӣ агар зӯр кардӣ самар

بشاخی اگر زور کردی ثمر

Наҳодӣ бпоиши ҳамон лаҳзаи сар

نهادی بپایش همان لحظه سر

Ба тарвиҷи мазҳаби миёнро чу баст

به ترویج مذهب میان را چو بست

Ба гулгун кшўргшоиӣ нишаст

به گلگون کشورگشایی نشست

Ба ҳрсўи илм рост кардӣ зи кин

به هرسو علم راست کردی ز کین

Шудӣ рост ҳамчун илми пушти дайн

شدی راست همچون علم پشت دین

Шудӣ шуълаи теғ ӯ чун баланд

شدی شعله تیغ او چون بلند

Сари саракашони сохтӣ чун сапанд

سر سرکشان ساختی چون سپند

Каманди азимат ба ҳар сӯи Фгнд

کمند عزیمت به هر سو فگند

Сари марзу бӯмӣ дар омад ба банд

سر مرز و بومی در آمد به بند