Чароғи дилам « мирбоқр » ки дошт

چراغ دلم «میرباقر» که داشت

зи симоаши нури сиёдати зуҳӯр

ز سیماش نور سیادت ظهور

Ба ъушрати сарои бақои бори баст

به عشرت‌سرای بقا بار بست

Аз ин меҳнати ободи дори ғурур

از این محنت‌آباد دار غرور

Шуд аз рафтан ӯ , зи ҷонҳо қарор

شد از رفتن او، ز جان‌ها قرار

Шуд аз ғайбат ӯ зи дилҳо ҳузур

شد از غیبت او ز دل‌ها حضور

зи заҳри ғамаш , олимии талхи ком

ز زهر غمش، عالمی تلخ‌کام

зи дарди фироқаш , ҷаҳонӣ ба шӯр

ز درد فراقش، جهانی به شور

Ба меҳнати сарое ки инаш бақост

به محنت‌سرایی که اینش بقاست

Чаро дил наад марди соҳиби шуъӯр ? !

چرا دل نهد مرد صاحب شعور؟!

зи баси шодяш бо ғам омехта аст

ز بس شادیش با غم آمیخته است

Надонад касе мотамашро зи сур !

نداند کسی ماتمش را ز سور!

Чу тир аз кмонхонаҳи чархи пер

چو تیر از کمانخانه چرخ پیر

Буд расатонро ба суръати убӯр

بود راستان را به سرعت عبور

Ҷаҳонро хадангӣ ба таркиш намонад

جهان را خدنگی به ترکش نماند

Камони фалакро , ҳамонаст зӯр

کمان فلک را، همانست زور

Чу таърихи фӯташ , ман дардманд

چو تاریخ فوتش، من دردمند

Талаб кардам , аз хотири носабур

طلب کردم، از خاطر ناصبور

Ба хок аз дуо рӯй ихлоси суд

به خاک از دعا روی اخلاص سود

Бигуфто ки : « қабраш буд пари зи нур » !

بگفتا که:«قبرش بود پر ز نور»!