Аз фазли худо , хдиўи Эрон

از فضل خدا، خدیو ایران

Шоҳӣ ки ҷаҳон азуаст маъмур

شاهی که جهان ازوست معمور

Билқиси замонаро « сулаймон »

بلقیس زمانه را «سلیمان »

Бошанд зиҳам , ҳамеша масрур

باشند زهم، همیشه مسرور

Бар хон атоӣ ӯ нўолш

بر خوان عطای او نوالش

Дар коса гирифт дасти фағфур

در کاسه گرفت دست فغفور

Рафтанди зи бимаши аҳли озор

رفتند ز بیمش اهل آزار

Бар хеши фурӯ чу неши занбӯр

بر خویش فرو چو نیش زنبور

Аз ёрӣ ҳақ намӯд таъмир

از یاری حق نمود تعمیر

Ин гунбазро бсъии мўФўр

این گنبذ را بسعی موفور

Гунбаз на , ки олами равони рост

گنبذ نه، که عالم روان راست

Ҳам чарх ва , ҳам офтоби пурнур

هم چرخ و، هم آفتاب پرنور

Аз ҳурмат ӯст зоирон ро

از حرمت اوست زائران را

Тоъати мақбул ва , ҷурми мғФўр

طاعت مقبول و، جرم مغفور

Ин шакли санавбарӣ , ҷаҳон ро

این شکل صنوبری، جهان را

Дар сина буд дилии пар аз нур

در سینه بود دلی پر از نور

Соҳиби назарӣ ки , дидаи дил

صاحب نظری که، دیده دل

Афганд барӣни мақоми пурнур

افگند براین مقام پرنور

Бардошт чу « дида » , гуфт таърих :

برداشت چو «دیده »، گفت تاریخ:

« каъба гардӣда байти маъмур »

«کعبه گردیده بیت معمور»