Миннати худоиро ки зи иқболи шоҳи мо
منت خدای را که ز اقبال شاه ما
Шоҳаншаҳӣ ки чарх наад рӯй бар дараш
شاهنشهی که چرخ نهد روی بر درش
Ҳаркаси з рӯй сидқи србндгии мудом
هرکس ز روی صدق سربندگی مدام
Брхок дар гуҳаш наниҳад , хок бар сараш
برخاک در گهش ننهد، خاک بر سرش
Ойӣнаи ҷамоли зафар , об теғ ӯст
آیینه جمال ظفر، آب تیغ اوست
Дандонаи калид дар фатҳ , ханҷараш
دندانه کلید در فتح، خنجرش
Чашми тамаъ агар шавад аҳвал , нмидҳд
چشم طمع اگر شود احول، نمیدهد
Фурсати атоӣ ӯ ки бибинад мукаррараш
فرصت عطای او که ببیند مکررش
Гирдоби сони сафина наад ноф бар замин
گرداب سان سفینه نهد ناف بر زمین
Киштӣ нишин намояд агар ёди лангараш
کشتی نشین نماید اگر یاد لنگرش
Бодо чу чарх бар сари бадхоҳи теғ ӯ
بادا چو چرخ بر سر بدخواه تیغ او
Гирад чу офтоби ҷаҳони нури афсараш
گیرد چو آفتاب جهان نور افسرش
Фатҳӣ аҷаб намӯд бтأииди зулҷалол
فتحی عجب نمود بتأیید ذوالجلال
Хонӣ ки баргузеди шаҳи ҳафт кишвараш
خانی که برگزید شه هفت کشورش
Нахлӣ ки дар риёзи хуросони нишонди шоҳ
نخلی که در ریاض خراسان نشاند شاه
Бар лаб расед шукри худои зуди навбараш
بر لب رسید شکر خدا زود نوبرش
Тобед нури фатҳу зафар аз ҷабин ӯ
تابید نور فتح و ظفر از جبین او
Рӯзӣ ки шоҳ дод хитоби Музаффараш
روزی که شاه داد خطاب مظفرش
Он ширдил ки ҳамчуи шағоли аўзбкони саг
آن شیردل که همچو شغال اوزبکان سگ
Дузданд дами бахуди ҳама аз бими ханҷараш
دزدند دم بخود همه از بیم خنجرش
Ширӣ ки , қалби найзаи варони сипоҳи хасм
شیری که، قلب نیزه وران سپاه خصم
Мأнўстар баси зи Нитсаатон буд буриш
مأنوس تر بس ز نیستان بود برش
Он теғи сафи шикофи ъдўкш , ки қосир аст
آن تیغ صف شکاف عدوکش، که قاصر است
Теғи забони хомаи зи таърифи ҷавҳараш
تیغ زبان خامه ز تعریف جوهرش
Хасмӣ ки мениҳод зи андӯҳи побрўн
خصمی که مینهاد ز اندوه پابرون
Дар пои шаҳи Фгнди бшмшири кини сараш
در پای شه فگند بشمشیر کین سرش
Бод ғурур кард сари хасмро бчўб
باد غرور کرد سر خصم را بچوب
Шуд чӯби ҷонишини раги гардани охираш
شد چوب جانشین رگ گردن آخرش
Мерафт куҳнаи ёбўи приўрқаҳ , зонкаҳи кас
میرفت کهنه یابو پریورقه، زآنکه کس
Чӯбӣ накарда буд чунин бар сари хараш
چوبی نکرده بود چنین بر سر خرش
Пуркоҳ кард каллаи пурбоди хасм ро
پرکاه کرد کله پرباد خصم را
Мағзии бҳмрсонди чунин оқибати сараш
مغزی بهمرساند چنین عاقبت سرش
Саддест , пеши душмани иأҷўҷи сират ӯ
سدیست، پیش دشمن یأجوج سیرت او
Бастааст баҳри ҳифзи хуросон , Сикандараш
بسته است بهر حفظ خراسان، سکندرش
Додаш худои халъати тавфиқи ин зафар
دادش خدای خلعت توفیق این ظفر
Аз баҳри хизмат дар авлоди ҳайдараш
از بهر خدمت در اولاد حیدرش
Пои адуи зи малики хуросон бурӣда шуд
پای عدو ز ملک خراسان بریده شد
Зин сирка хӯрд аз аўў , сипоҳи Музаффараш
زین سرکه خورد از اوو، سپاه مظفرش
Воъизи нигошт аз паии таърихи фатҳ ӯ :
واعظ نگاشت از پی تاریخ فتح او:
« пой аду бурид аз он малик чун сараш » !
«پای عدو برید از آن ملک چون سرش »!