зи гулзор « халил » хулати ойин

ز گلزار «خلیل » خلت آیین

Ки аз ваии дида халқӣаст равшан

که از وی دیده خلقی است روشن

Аҷаби зебои гулии дасти аҷали чид

عجب زیبا گلی دست اجل چید

Ки аз ҷон ҳазорон хост шеван !

که از جان هزاران خاست شیون!

Ниҳол наврасӣ шуд кандаи зини боғ

نهال نورسی شد کنده زین باغ

Ки аз ваии ҷома ҳо шуд чоки бртн

که از وی جامه ها شد چاک برتن

Дарӣ рафташ зи домони утуфат

دری رفتش ز دامان عطوفت

Казу дарҳо з чашм омад бдомн

کزو درها ز چشم آمد بدامن

Чаҳ сон дид ин мусӣбати чашми покаш ?

چه سان دید این مصیبت چشم پاکش؟

Ки набӯд гӯшро тоби шунидан !

که نبود گوش را تاب شنیدن!

Аз ин тоқати гудози оташи илоҳӣ

از این طاقت گداز آتش الهی

Бадали созиши чароғи сабри равшан

بدل سازش چراغ صبر روشن

Халили осо , бирав аз лутф ёрб

خلیل آسا، برو از لطف یارب

Бикун ин оташ буд алкн

بکن این آتش بود الکن

Хиради таърих он мехост гуяд

خرد تاریخ آن میخواست گوید

Вале зини ғами забонаши ҷонсӯзи гулшан

ولی زین غم زبانش جانسوز گلشن

Хиради таърих он мехост гуяд

خرد تاریخ آن میخواست گوید

Вале зини ғами забонаш буд алкн

ولی زین غم زبانش بود الکن

Ки худ гуфт он муҳӣти фазлу дониш

که خود گفت آن محیط فضل و دانش

« зи дидаи рафтаи нури дидаи ман »

«ز دیده رفته نور دیده من »

Буд то рафтагонро хок , ёрб

بود تا رفتگان را خاک، یارب

Нагирад гирди андӯҳяши доман

نگیرد گرد اندوهیش دامن

Буд то чарх бар ҷо , чархи дониш

بود تا چرخ بر جا، چرخ دانش

Бмҳри рой ӯ бодои музайян

بمهر رای او بادا مزین