Бҳкми шоҳи дайн « аббоси сонӣ » онкӣ дар аҳдаш

بحکم شاه دین «عباس ثانی » آنکه در عهدش

Ҷаҳон аз хуррамӣ пурханда шуд , чун домани гулчин

جهان از خرمی پرخنده شد، چون دامن گلچین

Шаҳи мискини навозӣ , каз давои адлу эҳсонаш

شه مسکین نوازی، کز دوای عدل و احسانش

Бъолми ҳечкасро нест дардӣ , ғайри дарди дайн

بعالم هیچکس را نیست دردی، غیر درد دین

Шаҳаншоҳӣ ки ройу ҳиммату ҳалам вай омӯзад

شهنشاهی که رای و همت و حلم وی آموزد

Хирадро ақлу дарёро сахоу кӯҳро тамкин

خرد را عقل و دریا را سخا و کوه را تمکین

Ҷалолу адлу эҳсону ҷҳонбонӣу диндорӣ

جلال و عدل و احسان و جهانبانی و دینداری

Ҳама дар осмон давлаташ ҷамъанд чун парвин

همه در آسمان دولتش جمعند چون پروین

Шуда аз шамъи теғаш , хонаи амну амони равшан

شده از شمع تیغش، خانه امن و امان روشن

Чунон каз пштбони давлаташ , муҳками баннои дайн

چنان کز پشتبان دولتش، محکم بنای دین

Чунон бар зердастони зӯр кардан нест ҳади кас ро

چنان بر زیردستان زور کردن نیست حد کس را

Ки сар дар аҳд ӯ оҳиста бигузоранд бар болин

که سر در عهد او آهسته بگذارند بر بالین

зи бедодӣ ки бар Фарҳоди мискини рафта аз хусрав

ز بیدادی که بر فرهاد مسکین رفته از خسرو

Бкўаҳ аз бим ӯ худро кашида сӯрати ширин

بکوه از بیم او خود را کشیده صورت شیرین

Баромад то бтхти хусравии ин шоҳи дайн парвар

برآمد تا بتخت خسروی این شاه دین پرور

Чироғон шуд зи нури ҷабҳаи ибод , шаҳри дайн

چراغان شد ز نور جبهه عباد، شهر دین

Бсъии бандаи даргоҳ ӯ , Кайхусрави одил

بسعی بنده درگاه او، کیخسرو عادل

Ки аз сар кам нагардад сояи лутфи шаҳаши омин

که از سر کم نگردد سایه لطف شهش آمین

Сари ихлоси кишон , онкии болотар буд пешаш

سر اخلاص کیشان، آنکه بالاتر بود پیشش

зи сад Кайхусравии дарбонеи ин шоҳи адли ойин

ز صد کیخسروی دربانی این شاه عدل آیین

Бонҷом омад ин олами банно , зони сон , ки аз файзаш

بانجام آمد این عالم بنا، زآن سان، که از فیضش

Саропои рашки ҷинати гашти боби алҷнаҳи Қазвӣн

سراپا رشک جنت گشت باب الجنة قزوین

Бигуфтам : ин чаҳ ҷо бошад ? бторихши хиради гуфто :

بگفتم: این چه جا باشد؟ بتاریخش خرد گفتا:

« макони тоъату ҷои дуои подшоҳи дайн »

«مکان طاعت و جای دعای پادشاه دین »