зи ҳукми хусравӣ каз адлу эҳсон

ز حکم خسروی کز عدل و احسان

Надидаи чашми гетии ҳамчу ӯ шоҳ

ندیده چشم گیتی همچو او شاه

Шаҳаншоҳӣ ки дар аҳдаш аҷаб нест

شهنشاهی که در عهدش عجب نیست

Нагирадгар ғубори ойӣна аз оҳ

نگیرد گر غبار آیینه از آه

зи баси роҳи ситам бастааст адлаш

ز بس راه ستم بسته است عدلش

Задан аз кас намеояд ҷуз аз роҳ

زدن از کس نمی آید جز از راه

Аҷаб набӯд шавадгар каҳрабо ро

عجب نبود شود گر کهربا را

зи ҷайби коҳ , дасти зӯри кӯтоҳ

ز جیب کاه، دست زور کوتاه

зи рӯйиш , кӯри бодои чашми бадбӣн

ز رویش، کور بادا چشم بدبین

зи маликаш , даври бодои пои бадхоҳ

ز ملکش، دور بادا پای بدخواه

Ба диўондории халқ ҷаҳон шуд

به دیوانداری خلق جهان شد

Муайян , хони олӣашони зиҷоаҳ

معین، خان عالیشان ذیجاه

Саропои ҷавҳарӣ каз гавҳари пок

سراپا جوهری کز گوهر پاک

Шудаи ойӣнаи сони шаҳро назаргоҳ

شده آیینه سان شه را نظرگاه

Чаро набӯд саропои чашми бениш ?

چرا نبود سراپا چشم بینش؟

Назарҳо ёфт аз лутфи шаҳаншоҳ !

نظرها یافت از لطف شهنشاه!

Шавад аз тундбоди ҳукми адлаш

شود از تندباد حکم عدلش

Ҳақ аз ботили ҷудо , чун дона аз коҳ

حق از باطل جدا، چون دانه از کاه

зи диўондорӣ ӯ гашти мазлӯм

ز دیوانداری او گشت مظلوم

Дигар мустағнӣ аз оҳи саҳаргоҳ

دگر مستغنی از آه سحرگاه

Сахояш бскаҳ бахшад бе ниёзӣ

سخایش بسکه بخشد بی نیازی

Ғанӣ аз хостан гардӣда дилхоҳ

غنی از خواستن گردیده دلخواه

Наёрад кард дар мизони адлаш

نیارد کرد در میزان عدلش

Пари коҳии зиёдии кӯҳ бар коҳ

پر کاهی زیادی کوه بر کاه

Барои ин мубораки мансаб аз дил

برای این مبارک منصب از دل

Шабии таърих ҷӯ будам ки ногоҳ

شبی تاریخ جو بودم که ناگاه

Бторих омад аз ғайби ин хитобаш

بتاریخ آمد از غیب این خطابش

Ки : « мейри адли девони шаҳаншоҳ »

که:«میر عدل دیوان شهنشاه »