Дӯшинаи сухан аз хами он зулф дўто рафт

دوشینه سخن از خم آن زلف دوتا رفت

Дили баста ӯ гашту равон аз бар мо рафт

دل بسته او گشت و روان از بر ما رفت

Гӯйанд ҷудоӣ набӯд сахти валикин

گویند جدایی نبود سخت ولیکن

Бар мо зи фироқи ту чаҳ гӯям ки чаҳ ҳо рафт

بر ما ز فراق تو چه گویم که چه‌ها رفت

Тӯфони танурӣ ки аз ӯ мондаи асарҳо

طوفان تنوری که از او مانده اثرها

Он хӯни дилӣ буд ки аз дида мо рафт

آن خون دلی بود که از دیده ما رفت

Аз омадан ва рафтани дилбар аҷабӣ нест

از آمدن و رفتن دلبر عجبی نیست

Аз роҳ вафо омад ва аз роҳ ҷафо рафт

از راه وفا آمد و از راه جفا رفت

Будаш лаби лаъли ту тмногаҳ рафтан

بودش لب لعل تو تمنا گه رفتن

Чунон ки Сикандари зи паии об бақо рафт

چونان که سکندر ز پی آب بقا رفت

То лаби бунаад бар лаби билқиси сулаймон

تا لب بنهد بر لب بلقیس سلیمان

Ҳудҳуд чу сабо бехабар аз ӯ ба сабо рафт

هدهد چو صبا بی‌خبر از او به سبا رفت

Зоҳиди сӯии майхонаи шӯ ва савмиъа бигзор

زاهد سوی میخانه شو و صومعه بگذار

То халқи нгўинд ки аз рӯй риё рафт

تا خلق نگویند که از روی ریا رفت

Май хӯрдан мо рӯзи азал худ бинвиштанд

می خوردن ما روز ازل خود بنوشتند

Ҳон бар қалам сунъ мапиндор хато рафт

هان بر قلم صنع مپندار خطا رفت

Маҷнӯни сифат ар шуд ба сари кӯии харобот

مجنون‌صفت ار شد به سر کوی خرابات

Ваҳдат ба гумонам ки ҳам аз роҳ дуо рафт

وحدت به گمانم که هم از راه دعا رفت