Мо солҳо муҷовир майхона бӯда ем
ما سالها مجاور میخانه بودهایم
Рӯзу шубон ба хок дараш ҷабҳа суда ем
روز و شبان به خاک درش جبهه سودهایم
Бо Рахши сабри водии лоро супурда ем
با رخش صبر وادی لا را سپردهایم
Андари фазои манзили ало ғунуда ем
اندر فضای منزل الّا غنودهایم
По аз гилӣми касрат дунё кашида ем
پا از گلیم کثرت دنیا کشیدهایم
Худ такяи мо ба болаш ваҳдат намӯда ем
خود تکیه ما به بالش وحدت نمودهایم
Бо сайқали риёзат аз ойӣнаи замир
با صیقل ریاضت از آیینه ضمیر
Гирди худӣу занги дўӣиро задуда ем
گرد خودی و زنگ دویی را زدودهایم
Зоҳид бирав ки нағмаи мансӯрӣ аз азал
زاهد برو که نغمه منصوری از ازل
Мо бар фарози дори фанои хуш сурӯда ем
ما بر فراز دار فنا خوش سرودهایم
Баҳри қабули хотири хосони базми дӯст
بهر قبول خاطر خاصان بزم دوست
Коҳидаҳем аз тан ва бар ҷон фузуда ем
کاهیدهایم از تن و بر جان فزودهایم
Нодидаҳои чанд зи дилдор дида ем
نادیدهایی چند ز دلدار دیدهایم
Нашунидаҳои чанд зи ҷонон шунӯда ем
نشنیدهایی چند ز جانان شنودهایم
То рахти ҷон ба соя сарвӣ кашида ем
تا رخت جان به سایه سروی کشیدهایم
Сад ҷӯии хӯни зи дида ба доман гушӯда ем
صد جوی خون ز دیده به دامن گشودهایم
Гӯии саодат аз сари майдони маърифат
گوی سعادت از سر میدان معرفت
Ваҳдат ба сўлҷони риёзат рабӯда ем
وحدت به صَولَجان ریاضت ربودهایم