зи худ гузаштаму гаштами зи пой то сар ӯ

ز خود گذشتم و گشتم ز پای تا سر او

Шуд аз миёни манӣ ва ҷилва кард нҳни ҳў

شد از میان منی و جلوه کرد نحن هو

Ман аз миён чу шудам дӯст дар миён омад

من از میان چو شدم دوست در میان آمد

Ма ошкор шавад абр чун шавад як сӯ

مه آشکار شود ابر چون شود یک سو

Зимни ишқи шабамро намӯд чун шаби ид

ز یمن عشق شبم را نمود چون شب عید

Ҳилоли вор чу бинмуд гӯшаи абрӯ

هلال‌وار چو بنمود گوشه ابرو

Биёи биё ки зи ёди ту ончунон мастам

بیا بیا که ز یاد تو آنچنان مستم

Ки маст мешавад аз ман шаробу ҷому сабу

که مست می‌شود از من شراب و جام و سبو

Ба хеш ҳарчӣ назар мекунам ту май байнам

به خویش هرچه نظر می‌کنم تو می‌بینم

Ки холӣ аз ту набинам ба хеш яксар мӯ

که خالی از تو نبینم به خویش یکسر مو

Фазоӣ сина шуд аз сари ғайби моломол

فضای سینه شد از سر غیب مالامال

Вале ба кас натавон гуфт розҳои магӯ

ولی به کس نتوان گفت رازهای مگو

Ба ҳасани халқи бёрои худ ки раҳ ндиҳанд

به حسن خلق بیارای خود که ره ندهند

Ба кӯии дӯст касеро ки нест халқи накӯ

به کوی دوست کسی را که نیست خلق نکو

Ба неши ҳиҷри ?герати сина чок гашта манол

به نیش هجر گرت سینه چاک گشته منال

Ки оқибат шавад аз риштаи висоли руфӯ

که عاقبت شود از رشته وصال رفو

Баёни ишқи зи як нукта бештар набӯд

بیان عشق ز یک نکته بیشتر نبود

Ризои дӯст чу хоҳии муроди хеши мҷу

رضای دوست چو خواهی مراد خویش مجو

Ҳақиқат ар талабии хоҷа дар тариқат кӯш

حقیقت ار طلبی خواجه در طریقت کوش

Вале хилоф шариъат мапуӣ яксар мӯ

ولی خلاف شریعت مپوی یکسر مو

Қадами зи водии касрат касе наад берун

قدم ز وادی کثرت کسی نهد بیرون

Ки сӯии каъбаи ваҳдат чу ваҳдати оради рӯ

که سوی کعبه وحدت چو وحدت آرد رو