Ба ақл ғарра машав тунд по манеҳ дар роҳ

به عقل غره مشو تند پا منه در راه

Бигир домани сабру зи ишқи ҳиммати хоҳ

بگیر دامن صبر و ز عشق همت خواه

Аён дар оинаи коинот ҳақ байнед

عیان در آینه کائنات حق بینید

Агар ба чашми ҳақиқат дар ӯ кунед нигоҳ

اگر به چشم حقیقت در او کنید نگاه

Ба ғайри пери хароботу сокинон дараш

به غیر پیر خرابات و ساکنان درش

зи асли нуктаи тавҳид кас нашуд огоҳ

ز اصل نکته توحید کس نشد آگاه

Расад ба мартабае хоҷаи пояи тавҳид

رسد به مرتبه‌ای خواجه پایه توحید

Ки айни ширк буд лои илоҳи алои аллоҳ

که عین شرک بود لا اله الا الله

Гар офтоби ҳақиқати бтобдт дар дил

گر آفتاب حقیقت بتابدت در دل

Дамади зи машриқи ҷонати ҳазор кавкабу моҳ

دمد ز مشرق جانت هزار کوکب و ماه

з рӯй зарду лаби хушку чашм тар пайдост

ز روی زرد و لب خشک و چشم تر پیداست

Нишони ишқ чаҳ ҳоҷат ба шоҳидасту гувоҳ

نشان عشق چه حاجت به شاهد است و گواه

Ба кеши аҳли ҳақиқати ҷузи ин гуноҳӣ нест

به کیش اهل حقیقت جز این گناهی نیست

Ки пеши раҳмат омаш баранд номи гуноҳ

که پیش رحمت عامش برند نام گناه

Магар ба ёрии ишқ эй ҳаким , вар на ба ақл

مگر به یاری عشق ای حکیم، ور نه به عقل

Касе наёфта бар ҳали ин муаммои роҳ

کسی نیافته بر حل این معما راه

Чаро муқӣми ҳарами гашти шайхи ҷомаи сифед

چرا مقیم حرم گشت شیخ جامه سفید

Шуд аз чаҳ мӯътакифи дайри ринди номаи сиёҳ

شد از چه معتکف دیر رند نامه سیاه

?герат ҳавост ки бар сар ниҳанд афсари ишқ

گرت هواست که بر سر نهند افسر عشق

Гдоӣӣ дар майхона кун чу ваҳдати шоҳ

گدائی در میخانه کن چو وحدت شاه