Наҷҷор писар занад ҳамеша

نجار پسر زند همیشه

Бар пои дилами зи ҷаври теша

بر پای دلم ز جور تیشه

Бар бистар коҳишам фиканда

بر بستر کاهشم فکنده

Чун таҳтаи бзири захми ринда

چون تخته بزیر زخم رنده

То омад ва рафт он писар дид

تا آمد و رفت آن پسر دید

Дар синаи дилам ғубор гардид

در سینه دلم غبار گردید

Гомӣ ки ниҳода пас кашида

گامی که نهاده پس کشیده

Чун арраи умеди ман бурӣда

چون ارّه امید من بریده

То дили зи хаёл ӯ кабоб аст

تا دل ز خیال او کباب است

Зу ?дане ва ақабем харобаст

زو دنیی و عقبیم خرابست

Чун арраи зи дасти он париваш

چون ارّه ز دست آن پریوش

Ҳастам зи ду сари дарин кашокаш

هستم ز دو سر درین کشاکش

То бо ғам ӯ маро шумор аст

تا با غم او مرا شمار است

Ҳақ аз ду тараф ба даст ёр аст

حق از دو طرف به دست یار است

Чун ваҷд кунам чу матаи оҳанг

چون وجد کنم چو متّه آهنگ

Сӯрох шавад зи ваҷди ман санг

سوراخ شود ز وجد من سنگ

Чун арра буд ба чашми душман

چون ارّه بود به چشم دشمن

Аз хори ҷафоаши сина ӣ ман

از خار جفاش سینه ی من

Бинмуд бар устихони ман пӯст

بنمود بر استخوان من پوست

Бар панҷараи коғаз аз ғами дӯст

بر پنجره کاغذ از غم دوست

Рухсораи чунин ва дар маҳорат

رخساره چنین و در مهارت

Ҳастанд зи қудрати ҳақи оят

هستند ز قدرت حق آیت

Банданд дар аз вуқуфи чолок

بندند در از وقوف چالاک

Аз таҳта ӣ рӯзу шаб бар афлок

از تخته ی روز و شب بر افلاک