Хайёт писар бигӯ чаҳ ҳо кард

خیّاط پسر بگو چه ها کرد

Пероҳани сабри ман қабо кард

پیراهن صبر من قبا کرد

Чун , каз раги ман , зи тоби ғам ҳо

چون، کز رگ من، ز تاب غم ها

Гардӣда гиреҳи гиреҳи сарои по

گردیده گره گره سرا پا

Сад чоки з нола шуд дили ман

صد چاک ز ناله شد دل من

Чун муми зи ришта аз кашӣдан

چون موم ز رشته از کشیدن

Аз ҳасрати оннигор густох

از حسرت آن نگار گستاخ

Ангуштонаи сети дили зи сӯрох

انگشتانه ست دل ز سوراخ

Дар роҳи висол ӯ ки давр аст

در راه وصال او که دور است

Рақсидани соликон зарур аст

رقصیدن سالکان ضرور است

Ин роҳи бурӣдаи пои муртоз

این راه بریده پای مرتاض

Аз даст ба ҳам задан чу миқроз

از دست به هم زدن چو مقراض

Рагҳо зи танами з заъф ҳастӣ

رگ ها ز تنم ز ضعف هستی

Зоҳир шуда чун қабои шастӣ

ظاهر شده چون قبای شستی

Донам зи дилам ки риш гашта

دانم ز دلم که ریش گشته

Аз синаи хаёл ӯ гузашта

از سینه خیال او گذشته

Бар ҷо , мондааст дар дили ман

بر جا، مانده است در دل من

Аз бахяи нишони пои сӯзан

از بخیه نشان پای سوزن