Аз ғаш покаст чун айёрам

از غش پاکست چون عیارم

Бо саррофон фитод корам

با صّرافان فتاد کارم

Хирман шудаи доғи дили зи атроф

خرمن شده داغ دل ز اطراف

Чун нақд биравӣ нтъи сарроф

چون نقد بروی نطع صّراف

Ҳаст аз хати захм , пуду торам

هست از خط زخم، پود و تارم

Санги маҳаки ҷафои ёрам

سنگِ محکِ جفایِ یارم

Дилро шудаи сабр агар чаҳ рӯпӯш

دل را شده صبر اگر چه روپوش

Расво шудаам чу нақди мағшуш

رسوا شده ام چو نقد مغشوش

Дил дода ӣ ишқ то назор аст

دل داده ی عشق تا نزار است

Табъаш бо заъф созгор аст

طبعش با ضعف سازگار است

Фарбеҳ чу шавад чу бадара ӣ зар

فربه چو شود چو بدره ی زر

Дар дидаи зи фарбеҳии сети лоғар

در دیده ز فربهی ست لاغر

Гардад пайдои зи паҳлавӣ ӯ

گردد پیدا ز پهلوی او

Аз фарбеҳии устихони паҳлу

از فربهی استخوان پهلو

Хуршед ки шарҳи ҳиҷр ман хонд

خورشید که شرح هجر من خواند

Айёми марои варақ чу гирданд

ایام مرا ورق چو گرداند

Шуд тираи азин сиёҳи корӣ

شد تیره ازین سیاه کاری

Чун даст ба вақти зари шуморӣ

چون دست به وقت زر شماری

Аз шаб рӯзам намӯда сад ним

از شب روزم نموده صد نیم

Зон гӯна ки бар маҳаки хат аз сим

زان گونه که بر محک خط از سیم

эй ҷони ҷаҳон ки ҷавр кӯшӣ

ای جان جهان که جور کوشی

Баҳр чаҳ з гуфтугӯ хамӯшӣ

بهر چه ز گفتگو خموشی

Бо ҷаври кашон буд ба абрӯ

با جور کشان بود به ابرو

Доими сухани ту чун тарозу

دایم سخن تو چون ترازو