Заргари писарони нозуки андом

زرگر پسران نازک اندام

Ҳастанд ҳама чу нуқра ӣ хом

هستند همه چو نقره ی خام

Бошад зи ?илам чу гашти ҷӯшон

باشد ز الم چو گشت جوشان

Ҳоли дили ман чу қоли эшон

حال دل من چو قال ایشان

Чун пухта кунемашон бобром

چون پخته کنیمشان بابرام

зи оташи нпзд чу нуқра ӣ хом

ز آتش نپزد چو نقره ی خام

Дами шан чу бута дар ҷӯш

دم شان چو بوته در جوش

Бо шуълаи зиёдашони ҳам оғӯш

با شعله زیادشان هم آغوش

Дар кӯра ӣ ғами зи дарди эшон

در کوره ی غم ز درد ایشان

Оташ кашадам сар аз гиребон

آتش کشدم سر از گریبان

Оташи зи дил илм кашида

آتش ز دل علم کشیده

Чун кӯра ӣ тозаи дами дамида

چون کوره ی تازه دم دمیده

То чанд зи бими хуии эшон

تا چند ز بیم خوی ایشان

Бандами лаби хешро зи афғон

بندم لب خویش را ز افغان

То чанд кашад дили камина

تا چند کشد دل کمینه

Чун дами нафас аз шикофи сина

چون دم نفس از شکاف سینه

Гашта рахшон ҳар онкии дида

گشته رخشان هر آنکه دیده

Сар то по , чашм чун ҳадида

سر تا پا، چشم چون حدیده

Хоҳад дили хаста ӣ парешон

خواهد دل خسته ی پریشان

Ангуштар зинҳор аз эшон

انگشتر زینهار از ایشان

Ангушт кунам магари забон ро

انگشت کنم مگر زبان را

Ангуштари лаъли он даҳон ро

انگشتر لعل آن دهان را