Боз вақтаст ки аз омадани боди баҳор

باز وقت است که از آمدن باد بهار

Бушковади ғунчау гул хайма занад дар гулзор

بشکفد غنچه و گل خیمه زند در گلزار

Ояд аз маҳди замини Тифли наботии берун

آید از مهد زمین طفل نباتی بیرون

Доя абр диҳад парвариш ӯ ба канор

دایهٔ ابر دهد پرورش او به کنار

Дафтари шикваи гули мурғ чаман бигушоед

دفتر شکوهٔ گل مرغ چمن بگشاید

Ки чҳо май кашам аз ҷаври гулу хории хор

که چها می‌کشم از جور گل و خواری خار

Лаб ба дандон газад аз қатраи шабнами ғунча

لب به دندان گزد از قطره شبنم غنچه

Ки накӯ нест зи ошиқи гила аз хории ёр

که نکو نیست ز عاشق گله از خواری یار

Наргис аз бод занад чашмак ва гуяд ки бинол

نرگس از باد زند چشمک و گوید که بنال

Ки асарҳо бикунади оқибати ин нолаи зор

که اثرها بکند عاقبت این نالهٔ زار

Ҷадвали оби нигари доғи дил аз барги саман

جدول آب نگر داغ دل از برگ سمن

Ғунча тоза бибин хандаи зан аз боди баҳор

غنچهٔ تازه ببین خنده زن از باد بهار

Ин ба рангӣаст ки ошиқ бинмоед соид

این به رنگیست که عاشق بنماید ساعد

Ваон ба шклист ки маъшӯқи намояди дидор

وان به شکلیست که معشوق نماید دیدار

Лолаи роғ ки дорад хафақонаши хаста

لالهٔ راغ که دارد خفقانش خسته

Наргиси боғ ки созад ирқонши бемор

نرگس باغ که سازد یرقانش بیمار

Ҳеҷ ёбӣ ки чаро анбар тар карда ба машк

هیچ یابی که چرا عنبر تر کرده به مشک

Ҳеҷ доне ки чаро бар лаб ҷӯ карда гузор

هیچ دانی که چرا بر لب جو کرده گذار

Тапиши қалби з анбар кунад ин як чора

تپش قلب ز عنبر کند این یک چاره

Зардии чашми з моҳӣ кунад он як тимор

زردی چشم ز ماهی کند آن یک تیمار

Зоғи андохт ба гулзори чунин овоза

زاغ انداخت به گلزار چنین آوازه

Коинк аз кишвари ваии хайли хазони гашти савор

کاینک از کشور وی خیل خزان گشت سوار

Барги дорони шукуфа шудаи ҳамроҳи насим

برگ داران شکوفه شده همراه نسیم

наменамуданд саросемаи з ҳар гӯшаи фирор

می‌نمودند سراسیمه ز هر گوشه فرار

Бед ларзон шуду пиндошти паии ғорати боғ

بید لرزان شد و پنداشت پی غارت باغ

Сипаҳи барф фурӯд омад аз ин сабзи ҳисор

سپه برف فرود آمد از این سبز حصار

намекунад фохтаи фарёд ки дар боғ чаро

می‌کند فاخته فریاد که در باغ چرا

Дасти зӯр аз пай озор баровард чанор

دست زور از پی آزار برآورد چنار

Нест бимаш ки ба як дам фиканд дасташ ро

نیست بیمش که به یک دم فکند دستش را

Сарсари муъаддилати хусрави олии миқдор

صرصر معدلت خسرو عالی مقدار

Онкӣ аз савлати шамшери ҷаҳони орои барад

آنکه از صولت شمشیر جهان آرا برد

Зулмати зулми зи ойӣнаи даврон ба канор

ظلمت ظلم ز آیینه دوران به کنار

Кони дам аз резиши худ бо каф ҷўдш ме зад

کان دم از ریزش خود با کف جودش می‌زد

Лек чун дид саҳоби карамаши гавҳари бор

لیک چون دید سحاب کرمش گوهر بار

Кард паҳлуи тиҳӣ аз мардум ва шуд гӯша нишин

کرد پهلو تهی از مردم و شد گوشه نشین

То ки аз сарзаниши халқи наёбади озор

تا که از سرزنش خلق نیابد آزار

эй ки аз баҳри сабақи бардаи кафат дар бахшиш

ای که از بحر سبق برده کفت در بخشش

Вай ки аз абри гарави бардаи ядат дар идрор

وی که از ابر گرو برده یدت در ادرار

Махзани пари гуҳару дасти гҳрпоши туро

مخزن پر گهر و دست گهرپاش ترا

Ки яке баҳр муҳӣтаст ва яке абри баҳор

که یکی بحر محیط است و یکی ابر بهار

Баҳр мегуфтам агар баҳри бадии пари гавҳар

بحر می‌گفتم اگر بحر بدی پر گوهر

Абр мехондам агар абри бадии гавҳарбор

ابر می‌خواندم اگر ابر بدی گوهربار

Кӯси кин бо ту дар ин арсаи пари фитна ки зад

کوس کین با تو در این عرصهٔ پر فتنه که زد

Ки нигарадед илм бар сар ӯ шамъи мазор

که نگردید علم بر سر او شمع مزار

Доимӣ бар сари хасми ту илм хоҳад буд

دایمی بر سر خصم تو علم خواهد بود

Лек оҳӣ ки илм мекашадаш аз дили зор

لیک آهی که علم می‌کشدش از دل زار

Дидаи бахти адуии ту чунон рафта ба хоб

دیدهٔ بخت عدوی تو چنان رفته به خواب

Ки аҷаб гар шавад аз сувари қиёмати бедор

که عجب گر شود از صور قیامت بیدار

Гӯи биёи кон ва бибин дасти гуҳари бориш ро

گو بیا کان و ببین دست گهر بارش‌را

Хези гӯи абру кафи ҳиммат ӯ дар назари ор

خیز گو ابر و کف همت او در نظر آر

Кони з бахшиш накунад баҳс бар аз пастии кӯҳ

کان ز بخشش نکند بحث بر از پستی کوه

Венаи з резиш назанад лофи зи болои баҳор

وین ز ریزش نزند لاف ز بالای بحار

Комроно назарӣ кун ки зи пои афтодам

کامرانا نظری کن که ز پا افتادم

Дстгиро шудам аз даст чунинам магузор

دستگیرا شدم از دست چنینم مگذار

Дар гузар аз сари ин нуктаи сароеи ваҳшӣ

در گذر از سر این نکته سرایی وحشی

Вндри ин маҷлиси фаррух ба дуо даст барор

وندر این مجلس فرخ به دعا دست برآر

То ки аз тез рӯй наъли ма нав фиканд

تا که از تیز روی نعل مه نو فکند

Аблақи чарх дар ин марҳалаи соъиқаи бор

ابلق چرخ در این مرحلهٔ صاعقه بار

Сахти рӯе ки на рух бар сами асби ту наад

سخت رویی که نه رخ بر سم اسب تو نهد

Бод чун наъл ба ҳар гӯшаи ҳибаи чашмаши мсмор

باد چون نعل به‌هر گوشه هبه چشمش مسمار