Шоҳи анҷум чу зарафшон шавад аз бурҷи ҳамл

شاه انجم چو زرافشان شود از برج حمل

Пари зар ноб кунад ғунчаи наврустаи бағал

پر زر ناب کند غنچه نورسته بغل

То зи ойӣнаи айёми баради занги малол

تا ز آیینه ایام برد زنگ ملال

Орад аз қавси қзҳи абри баҳории мсқл

آرد از قوس قزح ابر بهاری مصقل

Дар таҳи косаи хайрии паии наққошии боғ

در ته کاسهٔ خیری پی نقاشی باغ

Ба сар ангушт кунад ғунчаи раънои зи раҳл

به سر انگشت کند غنچه رعنا ز رحل

Дузад аз риштаи борону сари сӯзани барф

دوزد از رشته باران و سر سوزن برف

Абр бар қомати ашҷори ду сади гӯнаи ҳлл

ابر بر قامت اشجار دو سد گونه حلل

эй хушо халъати наврӯзии бустони афрӯз

ای خوشا خلعت نوروزی بستان افروز

Ҷома аз атласи зангорӣу тоҷ аз махмал

جامه از اطلس زنگاری و تاج از مخمل

То газандӣ нарасад шохи гули занбақ ро

تا گزندی نرسد شاخ گل زنبق را

Карда аз ғунчаи нави рустаи ҳамоили ҳайкал

کرده از غنچه نو رسته حمایل هیکل

Чун фурӯзон набӯд арсаи гулзор ки ҳаст

چون فروزان نبود عرصهٔ گلزار که هست

Бар сари чӯби зи гулнори ҳазорон машъал

بر سر چوب ز گلنار هزاران مشعل

Дарди сар гар нашуд аз сардии боди саҳараш

درد سر گر نشد از سردی باد سحرش

Обӣ аз баҳр чаҳ бар носиаҳи молади сндл

آبی از بهر چه بر ناصیه مالد سندل

Панҷаи токи зи сармоӣ саҳар ме ларзад

پنجهٔ تاک ز سرمای سحر می‌لرزد

Лола аз баҳр ҳамин карда фурӯзони минқал

لاله از بهر همین کرده فروزان منقل

Аз чаҳ рӯ гашта чунин шохи гули оғишта ба хӯн

از چه رو گشته چنین شاخ گل آغشته به خون

Фҳл нагушӯда агар нашутур хораши акҳл

فحل نگشوده اگر نشتر خارش اکحل

Лолаи сари барзада аз санги зи сартосари кӯҳ

لاله سر برزده از سنگ ز سرتاسر کوه

Гули буруни омада аз хоки зи по то сари тел

گل برون آمده از خاک ز پا تا سر تل

Гӯйӣ аз кушта шудаи пуштаи саросар дару дашт

گویی از کشته شده پشته سراسر در و دشت

Аз дами теғи ҷаҳондор ба ҳангоми ҷадал

از دم تیغ جهاندار به هنگام جدل

Маснади орои имомати алии олии қадар

مسند آرای امامت علی عالی قدر

Волии малику милали Подшаҳи дайну дувал

والی ملک و ملل پادشه دین و دول

Боис силсила ҳастӣ малику малакӯт

باعث سلسله هستی ملک و ملکوت

Олами масъалаи куллӣ адёну милал

عالم مسألهٔ کلی ادیان و ملل

Ҳикматашгар ба табоиъ назарӣ бигушоед

حکمتش گر به طبایع نظری بگشاید

Натавон ном ва нишон ёфт зи амрозу илал

نتوان نام و نشان یافت ز امراض و علل

Пеш дар гоҳи ту чун соя буд дар бен чоҳ

پیش در گاه تو چون سایه بود در بن چاه

Гарчи бар доираи чарх баринаст Зуҳал

گرچه بر دایرهٔ چرخ برین است زحل

Иҳтимоми ту агар муслеҳ аздод шавад

اهتمام تو اگر مصلح اضداد شود

Сар бар оради зи гиребони абади шахси азал

سر بر آرد ز گریبان ابد شخص ازل

Пеши мозӣ агар аз ҳифз ту бошад садӣ

پیش ماضی اگر از حفظ تو باشد سدی

Ҳаргиз аз ҳол таҷовуз накунад мстқбл

هرگز از حال تجاوز نکند مستقبل

Тофт бар якдигар аз хити зари меҳри расан

تافت بر یکدیگر از خیط زر مهر رسن

Сорибони ту ба по бастани зонуии ҷамал

ساربان تو به پا بستن زانوی جمل

Нест хуршеди фалак бар тарафи ҷурми ҳилол

نیست خورشید فلک بر طرف جرم هلال

Табл бозӣаст турои таъбия дар зини ктл

طبل بازیست ترا تعبیه در زین کتل

Рӯзи новирд ки уфтад зи камӣнгоҳи ҷидол

روز ناورد که افتد ز کمینگاه جدال

Дар фалаки зилзила аз ғулғулаи кӯси ҷадал

در فلک زلزله از غلغلهٔ کوس جدل

Пар занад мурғи уқоби афкани тир аз чапу рост

پر زند مرغ عقاب افکن تیر از چپ و راست

Боли насрин самовӣ шавад аз воҳимаи шул

بال نسرین سماوی شود از واهمه شل

Хок майдон шавад омехта бо хӯни сарон

خاک میدان شود آمیخته با خون سران

Пои асбони сабк хез бимонад ба вҳл

پای اسبان سبک خیز بماند به وحل

Бар раг ҷон фитад он уқдаи зи пайкони хаданг

بر رگ جان فتد آن عقده ز پیکان خدنگ

Ки ба дандони аҷал низ нагардад мунҳал

که به دندان اجل نیز نگردد منحل

Ларза бар меҳр фитад аз асари муваҷҷаҳи хӯн

لرزه بر مهر فتد از اثر موجه خون

Ки мабодо шавад ин сақфи муқарнаси мухтал

که مبادا شود این سقف مقرنس مختل

Домани фитна аҷал гираду пурсад ки чаҳ шуд

دامن فتنه اجل گیرد و پرسد که چه شد

Гуядаш фитна чаҳ ёроии сухани лотсӣл

گویدش فتنه چه یارای سخن لاتسئل

Шуд пари ошӯби ҷаҳони вақт гурезаст гурез

شد پر آشوب جهان وقت گریز است گریز

Қӯти по агарат ҳаст маҳаласт маҳал

قوت پا اگرت هست محل است محل

Гарна пои аҷал аз хӯни ялон суст шавад

گرنه پای اجل از خون یلان سست شود

Сади биёбон ба ҳазимат баравад зини мрҳл

سد بیابان به هزیمت برود زین مرحل

Баркашӣ теғи зарафшону барангезии Рахш

برکشی تیغ زرافشان و برانگیزی رخش

Оварӣ ҳамлаи сӯии қлбгаҳи хасми дағал

آوری حمله سوی قلبگه خصم دغل

Аз паии равшании дидаи аҷроми кашанд

از پی روشنی دیدهٔ اجرام کشند

Гирди икрони ту суккони фалак бар мкҳл

گرد یکران تو سکان فلک بر مکحل

Ончӣ аз воқеаи Нӯҳ бар офоқи гузашт

آنچه از واقعهٔ نوح بر آفاق گذشت

зи оби теғи ту ҳамон ҳодиса ояд ба амал

ز آب تیغ تو همان حادثه آید به عمل

зи оташи теғи ҷҳонсўзи тўоид ба дамӣ

ز آتش تیغ جهانسوز توآید به دمی

Ончӣ дар муддати сад қарн наёяд зи аҷал

آنچه در مدت سد قرن نیاید ز اجل

Оварад аз асари муваҷҷаҳи гардуни Фрсоӣ

آورد از اثر موجه گردون فرسای

Қулзуми қаҳри ту дар заврақи афлоки халал

قلزم قهر تو در زورق افلاک خلل

Фии алмислгар ба фалак хасм бароед чу нуҷум

فی‌المثل گر به فلک خصم براید چو نجوم

Соя бар арса аъло фиканӣ аз асфал

سایه بر عرصه اعلا فکنی از اسفل

Баркашӣ теғи чўхўршид ба икдм кам ва беш

برکشی تیغ چوخورشید به یکدم کم و بیش

Андари он арса на аксар бигзорӣ на ақал

اندر آن عرصه نه اکثر بگذاری نه اقل

Доўро догаро дод з бе Меҳрии чарх

داورا دادگرا داد ز بی مهری چرخ

Ки аз ӯ шодии ман ҷумла ба ғами гашти бадал

که از او شادی من جمله به غم گشت بدل

Оҳ каз гардиши сайёра ба рухсори маро

آه کز گردش سیاره به رخسار مرا

Ҳаст чун сафҳаи тақвими зи хӯни сади ҷадвал

هست چون صفحه تقویم ز خون سد جدول

Коми мо чун набӯд талх ки аз шурии бахт

کام ما چون نبود تلخ که از شوری بخت

Гар нишонем не қанд барояд ҳанзал

گر نشانیم نی‌قند برآید حنظل

Манам аз ҳарфи тмнӣу трҷии фориғ

منم از حرف تمنی و ترجی فارغ

Шаста аз сафҳаи хотири рақами лӣату лаъл

شسته از صفحه خاطر رقم لیت و لعل

Паии зар каҷ накунам гардани худ чун наргис

پی زر کج نکنم گردن خود چون نرگس

Хирқаи брхрқаҳ аз он дӯхтаам ҳамчуи бсл

خرقه برخرقه از آن دوخته‌ام همچو بصل

Ваҳшии афсонаи дарди ту мтўли сухании сет

وحشی افسانهٔ درد تو مطول سخنی‌ست

Тӯли гуфтори з ҳад рафт макун зини атўл

طول گفتار ز حد رفت مکن زین اطول

Токанд фарқ ки аввал набӯд чун охир

تاکند فرق که اول نبود چون آخر

Хоҳи он кас ки буд оқилу хоҳии аҷҳл

خواه آن کس که بود عاقل و خواهی اجهل

Умри хасми ту чунон бод ки аз кӯтоҳӣ

عمر خصم تو چنان باد که از کوتاهی

Охирашро натавон фарқи ниҳод аз аввал

آخرش را نتوان فرق نهاد از اول