Иди хуррамтар аз ин ёд надорад айём

عید خرم تر از این یاد ندارد ایام

Ғолибан рӯй ту ин хуррамяш дода ба вом

غالبا روی تو این خرمیش داده به وام

Ба ҷамоли ту грини иди муҷассам будӣ

به جمال تو گرین عید مجسم بودی

Чун маи хеши хмидӣу давидӣ ба салом

چون مه خویش خمیدی و دویدی به سلام

Мирмирон ки кашида сети нигорандаи ғайб

میرمیران که کشیده‌ست نگارنده غیب

Нақши абрӯии ту ва карда маи идаши ном

نقش ابروی تو و کرده مه عیدش نام

Ғарра ва слх наёбанд дар он доираи роҳ

غره و سلخ نیابند در آن دایره راه

Ки ба паргори замир ту шавад моҳи тамом

که به پرگار ضمیر تو شود ماه تمام

Рост чун айнак накушода намояд ба муҳоқ

راست چون عینک نگشاده نماید به محاق

Кас надонад ки кадомаст маи вмҳри кадом

کس نداند که کدام است مه ومهر کدام

Ҳаст рои ту ки асрори нҳонхонаҳи ғайб

هست رای تو که اسرار نهانخانه غیب

Ғоибона кунад арбоби дувалро эълом

غایبانه کند ارباب دول را اعلام

Бар наботот агар партав роят уфтад

بر نباتات اگر پرتو رایت افتد

Чашми пар нур диҳад бори дарахти бодом

چشم پر نور دهد بار درخت بادام

Меҳри як рӯз агар ҷо ба замир ту диҳад

مهر یک روز اگر جا به ضمیر تو دهد

Охири пурсиш маҳшар расад он рӯз ба шом

آخر پرسش محشر رسد آن روز به شام

Вар шавад рӯзи бидонадяши ту шабро нойиб

ور شود روز بداندیش تو شب را نایب

Ҳама дар шаб гузарад то ба гуҳи рӯзи қиём

همه در شب گذرد تا به گه روز قیام

Тани хасми ту чаҳ шаҳрӣаст ки шоҳаши бикашад

تن خصم تو چه شهریست که شاهش بکشد

Кӯчаҳои пар аз ошӯб дар ӯ роҳи мсом

کوچه‌های پر از آشوب در او راه مسام

Сар душман накунад рӯзи ҷазои тези сиррӣ

سر دشمن نکند روز جزا تیز سری

Теғи ботин чу кашад панҷаи қаҳрати зи ниёам

تیغ باطن چو کشد پنجه قهرت ز نیام

Қаҳрати он қулзум заҳраст казу мояи барад

قهرت آن قلزم زهر است کزو مایه برد

Чун ба заҳр об диҳад ханҷари худро баҳром

چون به زهر آب دهد خنجر خود را بهرام

Хашмати алмоси фурӯшии сет ки бо он чангол

خشمت الماس فروشی‌ست که با آن چنگال

Пеш ӯ даст ба дарюзаи кушояди зрғом

پیش او دست به دریوزه گشاید ضرغام

Осмон бар сари фитнаи сет чаҳ шарҳо бикунад

آسمان بر سر فتنه‌ست چه شرها بکند

Гаргузорӣ ки бигардад ба сари худ як гом

گر گذاری که بگردد به سر خود یک گام

Пеши дандонаши срхору сар мард якеаст

پیش دندانش سرخار و سر مرد یکیست

Шутури масти каш аз даст гузоранд зимом

شتر مست کش از دست گذارند زمام

Роизи амри туро оҷиз ронасту рикоб

رایض امر ترا عاجز رانست و رکاب

Рахши гардун ки на зин карда кас ӯро на лаҷом

رخش گردون که نه زین کرده کس او را نه لجام

Рустамӣ бояду дастӣ ки Аннан ороед

رستمی باید و دستی که عنان آراید

Рахш аз он нест ки ӯ роҳмаҳ кас созад ром

رخش از آن نیست که او راهمه کس سازد رام

Ҷунбиши чархи ародист чунин гуфта ҳаким

جنبش چرخ ارادیست چنین گفته حکیم

Гар чунин аст нагирад з чаҳ ҳаргизи ором

گر چنین است نگیرد ز چه هرگز آرام

Банда гӯям на чунинаст ва бигӯям чунаст

بنده گویم نه چنین است و بگویم چونست

Ларзаи афтодааш аз хавфи ту бар ҳафт андом

لرزه افتاده‌اش از خوف تو بر هفت اندام

Маснади қадар ту ҷонӣаст ки дар назми умӯр

مسند قدر تو جانیست که در نظم امور

Ба қзоўи қадари оранд аз онҷои пайғом

به قضاو قدر آرند از آنجا پیغام

Нарасад бодии азин раҳ ки ба пешаши ндўнд

نرسد بادی ازین ره که به پیشش ندوند

Каз худованд хабар чист дар он ваз чаҳ паём

کز خداوند خبر چیست در آن وز چه پیام

Ақли кулро ба дар қаср ҷалолат дидам

عقل کل را به در قصر جلالت دیدم

Гуфтамаш ҳаст аз онсӯии фалаки ҳеҷ мақом

گفتمش هست از آنسوی فلک هیچ مقام

Гуфт мо муҳаррами ин парда наем аз вай пресс

گفت ما محرم این پرده نه‌ایم از وی پرس

Ки фурӯ менигарад гоҳе азин гӯшаи бом

که فرو می‌نگرد گاهی ازین گوشهٔ بام

Касрати мояи иҷлоли ту май оради рӯз

کثرت مایه اجلال تو می‌آرد روز

Кисвати ҳаду ниҳояти бадар бар аҷсом

کسوت حد و نهایت بدر بر اجسام

Даврат аз гирди муноҳии сет ба ҳаддии рафта

دورت از گرد مناهی‌ست به حدی رفته

Ки чу базми малики онҷо на нишонаст ва на ном

که چو بزم ملک آنجا نه نشانست و نه نام

зи ончӣ аз захма ба тор ояд ва аз тор ба гӯш

ز آنچه از زخمه به تار آید و از تار به گوش

Вончаҳ аз хам шуда дар шиша ва аз шиша ба ҷом

وانچه از خم شده در شیشه و از شیشه به جام

Дар замони тўкаҳ аз тақвияти қозии адл

در زمان توکه از تقویت قاضی عدل

Куштагони родят аз гург гирифтанд ағном

کشتگان رادیت از گرگ گرفتند اغنام

Модаи шеру нари бози зи баси улфати табъ

مادهٔ شیر و نر باز ز بس الفت طبع

Шавҳар аз оҳӯӣ нар карду зан аз модаи ҳаммом

شوهر از آهوی نر کرد و زن از ماده حمام

Ҳар ки бигузашт ба хок дар давлати асарат

هر که بگذشت به خاک در دولت اثرت

Ёфт бар вифқи иродати ҳамаи кору ҳамаи ком

یافت بر وفق ارادت همه کار و همه کام

Номдндӣ ба замин безару халъати атфол

نامدندی به زمین بی زر و خلعت اطفال

Будӣ аз хосияти хок дарат бо арҳом

بودی از خاصیت خاک درت با ارحام

Макси зари пеши ту чун макси ҷанб дар масҷид

مکث زر پیش تو چون مکث جنب در مسجد

Ҳаст дар мазҳаби муфтии сахои ту ҳаром

هست در مذهب مفتی سخای تو حرام

Бскаҳи сармояи шодӣ ва фароғат бахшед

بسکه سرمایهٔ شادی و فراغت بخشید

Дилат аз неъмати хосу кафат аз неъмати ом

دلت از نعمت خاص و کفت از نعمت عام

Ним қатра натавон ёфт , харанд ар ба мисл

نیم قطرهٔ نتوان یافت ، خرند ار به مثل

Қатраи ашк ба сад дар ятем ар айтом

قطره اشک به سد در یتیم ار ایتام

Баҳри ғофил ки зи ту кӯҳ чаҳ маъданҳо ёфт

بحر غافل که ز تو کوه چه معدنها یافت

Аз зару симу зи ёқӯту зи дигари ақсом

از زر و سیم و ز یاقوت و ز دیگر اقسام

Хост бар кӯҳ кунад арз сахо ёфт равон

خواست بر کوه کند عرض سخا یافت روان

Мояи хеш чу бар доманаш ифшоанд ғмом

مایه خویش چو بر دامنش افشاند غمام

Сайлро гуфт ки инҳо ҳамаи ҷамъи ори бабр

سیل را گفت که اینها همه جمع آر ببر

Сӯии дарё ва бигӯ кӯҳи расониди салом

سوی دریا و بگو کوه رسانید سلام

Ки ту ин мояи нигаҳи дор барои худу абр

که تو این مایه نگه دار برای خود و ابر

Кони дилу дасти ману сад чу маро ҳаст тамом

کان دل و دست من و سد چو مرا هست تمام

эй ҳамаи вазъи замонро зи ту қонӯну нсқ

ای همه وضع زمان را ز تو قانون و نسق

Ваии ҳамаи кори ҷаҳонро зи ту тартибу низом

وی همه کار جهان را ز تو ترتیب و نظام

эй ҳамаи носиаҳи орои зи суҷуд дар ту

ای همه ناصیه آرا ز سجود در تو

Чу хўоқини муаззам чаҳ салотини изом

چو خواقین معظم چه سلاطین عظام

Шӯҳрати зарра ба ҷое расад аз тарбиятат

شهرت ذره به جایی رسد از تربیتت

Ки ба пешонии хуршеди нўисндши ном

که به پیشانی خورشید نویسندش نام

Манам имрӯз ки аз файзи қабули ?назарет

منم امروز که از فیض قبول نظرت

Ҳар чаҳ гӯям ҳамаи мақбул хавосасту авом

هر چه گویم همه مقبول خواص است و عوام

На аз ин лафзи туроашони иборати созам

نه از این لفظ تراشان عبارت سازم

Лафзҳошони ҳамагии хосу маъонии ҳамаи ом

لفظهاشان همگی خاص و معانی همه عام

Ҷигари сӯхта дар ниФаҳ ки ин нофаи машк

جگر سوخته در نیفه که این نافهٔ مشک

Сурб дар гӯшаи рӯи мол ки ин нуқраи хом

سرب در گوشهٔ رو مال که این نقرهٔ خام

Маънӣӣ нест ба зиндони иборат дар банд

معنیی نیست به زندان عبارت در بند

Ки наҷуста сети ду се мартаба аз қайди калом

که نجسته‌ست دو سه مرتبه از قید کلام

Ҳаст аз гуфта ин тайифаи ногуфтаи ман

هست از گفته این طایفه ناگفته من

Он қадри роҳ ки аз бткдаҳ то байти ҳаром

آنقدر راه که از بتکده تا بیت حرام

Равиши калаки ман аз хомаи эшон матлаб

روش کلک من از خامه ایشان مطلب

Ки калоғ ар чаҳ бакӯшад нашавад Кебеки хиром

که کلاغ ار چه بکوشد نشود کبک خرام

Файзи рӯҳи аллоҳӣу пои фалаки паймои кӯ

فیض روح اللهی و پای فلک پیما کو

Гарчи бар сӯрат ъисо бинагоранд асном

گرچه بر صورت عیسا بنگارند اصنام

Маънии хос на ганҷӣаст ки бояд ҳамаи кас

معنی خاص نه گنجیست که باید همه کس

Нест симурғи шикорӣ ки фитад дар ҳамаи дом

نیست سیمرغ شکاری که فتد در همه دام

Гар ба қадари сухани мард буд пояи мард

گر به قدر سخن مرد بود پایه مرد

Чист қадари дгарони пеши ману пояи кадом

چیست قدر دگران پیش من و پایه کدام

Ба зи ақронм ва хоҳам ки агар набӯд беш

به ز اقرانم و خواهم که اگر نبود بیش

Набӯд камтар аз ақрони худами қадару мақом

نبود کمتر از اقران خودم قدر و مقام

Шоҳ донад ки ғараз чист аз инҳо ваҳшӣ

شاه داند که غرض چیست از اینها وحشی

Ба дуои рӯ ки буд расми гадоёни ибром

به دعا رو که بود رسم گدایان ابرام

Ваҳмро то набӯд ҳеҷ ба паргори руҷӯъ

وهم را تا نبود هیچ به پرگار رجوع

Чун буд доираи сози фалаки минои фом

چون بود دایره ساز فلک مینا فام

Умри бадхоҳи туро дар хами паргори фано

عمر بدخواه ترا در خم پرگار فنا

Бод чун доираи оғози яке бо анҷом

باد چون دایره آغاز یکی با انجام