Соқиои рӯз нишот омад ва шуд давр ба ком

ساقیا روز نشاط آمد و شد دور به کام

намеравад рӯзи зи болои ту май рез ба ҷом

می‌رود روز ز بالای تو می ریز به جام

Дар қадаҳи рез аз он лаълии хуршеди фурӯғ

در قدح ریز از آن لعلی خورشید فروغ

Ки ба ёқӯт диҳад партави авранг ба вом

که به یاقوت دهد پرتو اورنگ به وام

ДлФрибӣ ки дар оянд равонӣ ба суҷуд

دلفریبی که در آیند روانی به سجود

Зоҳидиро чу шамемӣ гузарад зон ба машом

زاهدان را چو شمیمی گذرد زان به مشام

Охири маҷлис ӯ базми ҷадалро оғоз

آخر مجلس او بزم جدل را آغاز

Аввали суҳбат ӯ маҷлиси ғамро анҷом

اول صحبت او مجلس غم را انجام

Бар сари пайки аҷали гарм чу тозад гулгун

بر سر پیک اجل گرم چو تازد گلگون

Нагузорад ки дигар гом наад бар сари гом

نگذارد که دگر گام نهد بر سر گام

Гар гадоӣ дар майхона хӯрд як ҷомаш

گر گدای در میخانه خورد یک جامش

Диҳад аз мастии он ҷом ба ҷами сади дашном

دهد از مستی آن جام به جم سد دشنام

Сози қонӯни тараб дар чаҳ мақомӣ бархез

ساز قانون طرب در چه مقامی برخیز

Лолаи сон бо қадаҳӣ бар лаби ҷӯи сози мақом

لاله سان با قدحی بر لب جو ساز مقام

Бскаҳ шуд боди рўонбхш ба он бе ҷонӣ

بسکه شد باد روانبخش به آن بی‌جانی

Сарвро дар ҳарам боғ шавад майли хиром

سرو را در حرم باغ شود میل خرام

Дар пас панҷараи боғ ба рақси омадаи гул

در پس پنجرهٔ باغ به رقص آمده گل

Ҷилвааш мурғ чаман дид ва дар афтод ба дом

جلوه‌اش مرغ چمن دید و در افتاد به دام

Аз паии узр ки сар дар сар соғар карда

از پی عذر که سر در سر ساغر کرده

Дар рукӯъаст гуҳии наргис ва гоҳе ба қиём

در رکوع است گهی نرگس و گاهی به قیام

Ғунча багушӯда лаб аз ҳам зи сари шохи дарахт

غنچه بگشوده لب از هم ز سر شاخ درخت

ё зи хӯни шиша худ карда лаболаби ҳҷом

یا ز خون شیشهٔ خود کرده لبالب حجام

Гашта дар лолаи ситони доғи дили лолаи аён

گشته در لاله ستان داغ دل لاله عیان

Ҳамчуи ҳиндӯ ки дар оташкада гирад ором

همچو هندو که در آتشکده گیرد آرام

Ғунчаро об димоғаст равон аз шабнам

غنچه را آب دماغ است روان از شبنم

Магар аз лутфи насим саҳарӣ карда зи ком

مگر از لطف نسیم سحری کرده ز کام

Офтоби сар бомаст ғанимат донед

آفتاب سر بام است غنیمت دانید

Гул агар сохт ду рӯзӣ ба сари шохи мақом

گل اگر ساخت دو روزی به سر شاخ مقام

Ғунчаи бушковати магари пайки насими саҳарӣ

غنچه بشکفت مگر پیک نسیم سحری

Барад аз омадани мейр ба гулзори паём

برد از آمدن میر به گلزار پیام

Он ҳасани халқи ҳусайнии насаби ҳайдари дил

آن حسن خلق حسینی نسب حیدر دل

Ки фалаки баҳри замини бӯсӣ ӯ карда қиём

که فلک بهر زمین بوسی او کرده قیام

Теғи банд дар ӯ гар нишморад худ ро

تیغ بند در او گر نشمارد خود را

Хонаи чархи барин гӯр шавад бар баҳром

خانه چرخ برین گور شود بر بهرام

Туе он поки замирӣ ки замирати имрӯз

تویی آن پاک ضمیری که ضمیرت امروز

Бесухан оварад аз олами фардои пайғом

بی سخن آورد از عالم فردا پیغام

Бо кафи ҷӯади ту бахшандагӣ маъдан чист

با کف جود تو بخشندگی معدن چیست

Пеши дасти карамати резиш абраст кадом

پیش دست کرمت ریزش ابر است کدام

Андакӣ мекунад он сарф ба сад ҷон кандан

اندکی می‌کند آن صرف به سد جان کندن

Ҷузве харҷ кунад ин ба ҳазорон ибром

جزویی خرج کند این به هزاران ابرام

Карда қаҳри ту магари тез ба хуршеди нигоҳ

کرده قهر تو مگر تیز به خورشید نگاه

Варна аз ба ҳар чаҳ мӯ теғ шудаш бар андом

ورنه از به هر چه مو تیغ شدش بر اندام

Нест кайвон ки қадам бар сар афлок зада

نیست کیوان که قدم بر سر افلاک زده

Хонаи қадари туро пер ғуломӣаст ба бом

خانهٔ قدر ترا پیر غلامیست به بام

Онкӣ чун пистаи зи нақли тарабат хандон нест

آنکه چون پسته ز نقل طربت خندان نیست

Ба ки аз санг бикӯбанд сараш чун бодом

به که از سنگ بکوبند سرش چون بادام

Хӯни бадхоҳ бар аҳбоби ту чун шери ҳалол

خون بدخواه بر احباب تو چون شیر حلال

Шарбати айш бар аъдои ту чун бодаи ҳаром

شربت عیش بر اعدای تو چون باده حرام

Комкорои манам он нодири фархундаи паём

کامکارا منم آن نادر فرخنده پیام

Шаҳрёрои манам он шоири покизаи калом

شهریارا منم آن شاعر پاکیزه کلام

Ки кашида сети зи Ямани ту каломам ба камол

که کشیده‌ست ز یمن تو کلامم به کمال

Ки расидаи сети зи иқболи ту назмам ба низом

که رسیده‌ست ز اقبال تو نظمم به نظام

Нест пӯшида кигар тоҷ ва қабое будам

نیست پوشیده که گر تاج و قبایی بودم

Мардумони нодарраи хонданди маро дар айём

مردمان نادره خواندند مرا در ایام

Чашм бар ҷома ва бар тоҷ мъқд доранд

چشم بر جامه و بر تاج معقد دارند

Фикри бикри сухан хос ндонанд авом

فکر بکر سخن خاص ندانند عوام

Борҳо дошт бар он кӯшиши урён танӣ ам

بارها داشت بر آن کوشش عریان تنی‌ام

Ки бирав ҷомау дастор касе гир ба вом

که برو جامه و دستار کسی گیر به وام

То ба ҷамъӣ ки рисӣ ҷумла кунандат таъзим

تا به جمعی که رسی جمله کنندت تعظیم

Чун з ҷое гузарӣ халқ кунандат икром

چون ز جایی گذری خلق کنندت اکرام

Дигар аз таънаи нгўинд ки вазъаш нигаред

دیگر از طعنه نگویند که وضعش نگرید

Боз аз кӣнаи нхнднд ки байнед андом

باز از کینه نخندند که بینید اندام

Ом шуд гуфта ҳар бесару пое бар ман

عام شد گفتهٔ هر بی سر و پایی بر من

Лутфи хосӣ ки ба танги омадам аз гуфта ом

لطف خاصی که به تنگ آمدم از گفتهٔ عام

Ком ҳосил нашавад ваҳшӣ азин гуфту шунӯд

کام حاصل نشود وحشی ازین گفت و شنود

Дар раҳ фикр манеҳ гому забони банд ба ком

در ره فکر منه گام و زبان بند به کام

То ҳамаи умр дар ин бодия аз чодари каф

تا همه عمر در این بادیه از چادر کف

Баҳр чун ҳоҷи раҳи каъбаи бибандади эҳром

بحر چون حاج ره کعبه ببندد احرام

Қуллаи аҳли дуои бод дарат ҳамчуи ҳарам

قله اهل دعا باد درت همچو حرم

Маҷмаъи аҳли сафои кӯии ту чун байти ҳаром

مجمع اهل صفا کوی تو چون بیت حرام