Бар замин гаштем то зад ҷисми маҳзуни обила

بر زمین گشتیم تا زد جسم محزون آبله

Ваа ки хўобониди моро бе тўдри хӯни обила

وه که خوابانید ما را بی تودر خون آبله

Бскаҳ аз паҳлу ба паҳлу гаштаам дар базми ғам

بسکه از پهلو به پهلو گشته‌ام در بزم غم

Карда паҳлуем саросари ҳамчуи қонӯни обила

کرده پهلویم سراسر همچو قانون آبله

Гул шуд аз хӯни дашту дигари роҳ берун шуд намонад

گل شد از خون دشت و دیگر راه بیرون شد نماند

Бскаҳи моро пора шуда аз қатъи ҳомӯни обила

بسکه ما را پاره شده از قطع هامون آبله

Гар наёяд бар замини поиши зи шодӣ давр нест

گر نیاید بر زمین پایش ز شادی دور نیست

Дар раҳ Лайлӣ занад чун пои маҷнӯни обила

در ره لیلی زند چون پای مجنون آبله

Нисбат худ мекунад гавҳар ба дандонаши дуруст

نسبت خود می‌کند گوهر به دندانش درست

Дар кафи дасташ аз он дорад садаф чун обила

در کف دستش از آن دارد صدف چون آبله

Зулфи мишкӣнат ки азҳри сӯ дилӣ шуд баста аш

زلف مشکینت که ازهر سو دلی شد بسته‌اش

Чист ҳиндӯе ки оварда сети беруни обила

چیست هندویی که آورده‌ست بیرون آبله

Кӣ кунад ботили марои дили гарме каз меҳр ӯст

کی کند باطل مرا دل گرمیی کز مهر اوست

Гар фусун хонро шавад лабҳо зи афсуни обила

گر فسون خوان را شود لبها ز افسون آبله

Ваа чаҳ бахтаст инкигар ҷоми шароби орм ба даст

وه چه بخت است اینکه گر جام شراب آرم به دست

намешавад бар дасти ман аз бахти воруни обила

می‌شود بر دست من از بخت وارون آبله

Аз рикоб зар бикаш по дар гузаргоҳи сулӯк

از رکاب زر بکش پا در گذرگاه سلوک

Пои соликро дар ин роҳаст гулгуни обила

پای سالک را در این راه است گلگون آبله

Роҳи ҷинат кӣ тавонад ёфт он дунӣ ки шуд

راه جنت کی تواند یافت آن دونی که شد

Пой ӯ дар ҷустуҷӯии ?данеи дуни обила

پای او در جستجوی دنیی دون آبله

Ёфт раҳ дар равзаи он кӯ дар раҳи шоҳи Наҷаф

یافت ره در روضه آن کو در ره شاه نجف

Кард пой ӯ зи сайри кӯҳу ҳомӯни обила

کرد پای او ز سیر کوه و هامون آبله

Сарвари ғолиби амӣралмуъминӣни ҳайдар ки шуд

سرور غالب امیرالمؤمنین حیدر که شد

Дар тариқи ҷустуҷӯяши пои гардуни обила

در طریق جستجویش پای گردون آبله

Рафт муддатҳо ки по бар хоки натавонади ниҳод

رفت مدتها که پا بر خاک نتواند نهاد

Дар раҳ ӯ пой анҷум нест Ҷайҳуни обила

در ره او پای انجم نیست جیحون آبله

Як шарор аз қофи қаҳраш дар дил дарё фитод

یک شرار از قاف قهرش در دل دریا فتاد

Ҷӯш зад чндонкаҳ аз вай шуд гуҳар чун обила

جوش زد چندانکه از وی شد گهر چون آبله

Бскаҳ бар ҳам зад зи шавқи абри ҷўдши дасти хеш

بسکه بر هم زد ز شوق ابر جودش دست خویش

Шуд кафи дасти садаф аз дар макнуни обила

شد کف دست صدف از در مکنون آبله

эй хуши он рӯзӣ ки худро афканам дар равза аш

ای خوش آن روزی که خود را افکنم در روضه‌اش

Ҳамчу маҷнӯн карда по дар бар маҷнӯни обила

همچو مجنون کرده پا در بر مجنون آبله

Хез то роҳи дуои пўиими ваҳшӣ зонка шуд

خیز تا راه دعا پوییم وحشی زانکه شد

Пои табъи мо зи ҷусту ҷӯии мазмуни обила

پای طبع ما ز جست و جوی مضمون آبله

То дарин гулзори айёми баҳорони шохи гул

تا درین گلزار ایام بهاران شاخ گل

Оварад аз ғунчаи наврустаи беруни обила

آورد از غنچه نورسته بیرون آبله

Онкӣ чун гул нест хандон аз насими ҳуб ӯ

آنکه چون گل نیست خندان از نسیم حب او

Бод ӯро ғунчаи дили ғарқи хӯн чун обила

باد او را غنچه دل غرق خون چون آبله