Субҳ идасту тмошогаҳи гетӣ дар шоҳ

صبح عید است و تماشاگه گیتی در شاه

Шоҳ чун иди муҷассам ба сари маснаду гоҳ

شاه چون عید مجسم به سر مسند و گاه

Шоҳ бар маснаду зарбафти қабоёни зи ду сӯ

شاه بر مسند و زربفت قبایان ز دو سو

Ҳар тарафи банди қабо бофта барбанд қабоа

هر طرف بند قبا بافته بربند قباه

Дидаи тарафи камари ҷоҳу каллаи гӯшаи бахт

دیده طرف کمر جاه و کله گوشه بخت

Чашми бинанда ба ҳар гӯша ки афкандаи нигоҳ

چشم بیننده به هر گوشه که افکنده نگاه

Бар дарбори з бисёре сарҳои сарон

بر دربار ز بسیاری سرهای سران

Арсаи хоки ҳамаи гум шуда дар зери ҷбоаҳ

عرصه خاک همه گم شده در زیر جباه

Сади ҳашари Рахш ба пероҳан ҳар ҷўлонгаҳ

سد حشر رخش به پیراهن هر جولانگه

Сади ҷаҳони ғошияи каш бар сар ҳар майдонгоҳ

سد جهان غاشیه کش بر سر هر میدانگاه

То мусалло шудаи роҳӣ чу раҳи коҳкшон

تا مصلا شده راهی چو ره کاهکشان

Бскаҳ аз дидаи нзоргёни пар шудаи роҳ

بسکه از دیده نظارگیان پر شده راه

Чашм дар роҳи ҷаҳонӣ ки бурун фармоед

چشم در راه جهانی که برون فرماید

Ҳамчуи хуршеди баланди ахтари гардуни харгоҳ

همچو خورشید بلند اختر گردون خرگاه

Мирмирони сабаби амну амони ҷони ҷаҳон

میرمیران سبب امن و امان جان جهان

Мазҳари файзи азали мосдқи лутфи алоа

مظهر فیض ازل ماصدق لطف الاه

Марг дар қулзуми қаҳраш агар уфтад ба мисл

مرگ در قلزم قهرش اگر افتد به مثل

Ҷони буруни бурдан аз он варта наёрад ба шиноа

جان برون بردن از آن ورطه نیارد به شناه

Дар ҷаҳони борад агар абри зи баҳри схтш

در جهان بارد اگر ابر ز بحر سخطش

Ҳамаи ҷо теғ бирӯяд ба дили барги гиёҳ

همه جا تیغ بروید به دل برگ گیاه

Сояи тоир бأсш нагузорад ки шавад

سایه طایر بأسش نگذارد که شود

Байза дар фасли тамӯз аз туфи хуршеди табоҳ

بیضه در فصل تموز از تف خورشید تباه

Саҷдаи даргааш эй чархи зиёд аз сртст

سجده درگهش ای چرخ زیاد از سرتست

Макун ин беадабӣ рост кун он пушти ду тоа

مکن این بی‌ادبی راست کن آن پشت دو تاه

Пештар зонка биёбӣ адабӣ бар сари ин

پیشتر زانکه بیابی ادبی بر سر این

Беҳтар онаст ки дории адаби хеши нигоҳ

بهتر آنست که داری ادب خویش نگاه

Шоҳроҳи нафаси душмани ҷоҳаш ки дар ӯ

شاهراه نفس دشمن جاهش که در او

Бар сухани роҳи гузари бастаи зи баси нолау оҳ

بر سخن راه گذر بسته ز بس ناله و آه

Ҳамчуи даҳлезаи мҳнткдаҳи мотамён

همچو دهلیزهٔ محنتکدهٔ ماتمیان

Нест холии дамӣ аз валвалаи воосФоаҳ

نیست خالی دمی از ولولهٔ وااسفاه

эй ҷаҳонии ҳамаи Фрмонбр ва ту фармондиҳ

ای جهانی همه فرمانبر و تو فرمانده

Ваии ту ҳоҷати даҳу ғайр аз ту ҳамаи ҳоҷтхўоаҳ

وی تو حاجت ده و غیر از تو همه حاجتخواه

Ақли ғайр аз ту надидаи сет ва набинад дгарӣ

عقل غیر از تو ندیده‌ست و نبیند دگری

Гар буд орӣ аз амсолу барӣ аз ашбоаҳ

گر بود عاری از امثال و بری از اشباه

Зоти поки барӣ аз шубҳа гар инаст алҳақ

ذات پاک بری از شبهه گر اینست الحق

Ва ҳам тарсам ки ба сад дағдаға уфтад ногоҳ

و هم ترسم که به سد دغدغه افتد ناگاه

Дар ҳамон рӯз ки фармони ту бар олами тохт

در همان روز که فرمان تو بر عالم تاخت

Рафт аз малики табиат ба ҳазимати икроҳ

رفت از ملک طبیعت به هزیمت اکراه

Дории он поя кигар маслиҳатиро ба алФрз

داری آن پایه که گر مصلحتی را به الفرض

Бонг бар нур занад боси ту каз соя ба коҳ

بانگ بر نور زند باس تو کز سایه به کاه

Меҳр ҳар чанд гароед ба баландии зи уфуқ

مهر هر چند گراید به بلندی ز افق

Нур ӯ соя ашхос насозад кӯтоҳ

نور او سایه اشخاص نسازد کوتاه

Мавҷ бар об тавон дошт чу ҷавҳар бар теғ

موج بر آب توان داشت چو جوهر بر تیغ

Зобитигар буд аз ҳифзи ту бар сатҳ меаҳ

ضابطی گر بود از حفظ تو بر سطح میاه

Табъи кофур ба пои мардии он гармии табъ

طبع کافور به پا مردی آن گرمی طبع

Чун сқнқўр кунад тақвияти қӯти боҳ

چون سقنقور کند تقویت قوت باه

Тунди бодӣ ки кунад садама ӯ кӯҳи нигун

تند بادی که کند صدمه او کوه نگون

Хирмани ҳалами туро каҷ накунад як пуркоҳ

خرمن حلم ترا کج نکند یک پرکاه

Зумраеро буд ин заъм каз онаст кусуф

زمره‌ای را بود این زعم کز آنست کسوف

Ки шавад ҳоили хуршеду басари ҳиأти моҳ

که شود حایل خورشید و بصر هیأت ماه

Ин хилофаст дам аз нур занад бо роят

این خلاف است دم از نور زند با رایت

Рӯй хуршед кунад чарх ба ин ҷурми сиёҳ

روی خورشید کند چرخ به این جرم سیاه

Ҳчи ҷои малик дилӣ нест ки тасхир накард

هچ جا ملک دلی نیست که تسخیر نکرد

Номи неки ту ки бошад ҳамаи ҷо дар афвоҳ

نام نیک تو که باشد همه جا در افواه

Шоҳ он нест ки мулкӣ ба сипоҳӣ гирад

شاه آن نیست که ملکی به سپاهی گیرد

Шоҳ онаст ки бар малик дилӣ бошад шоҳ

شاه آنست که بر ملک دلی باشد شاه

Ном некаст калид дар дарвозаи дил

نام نیک است کلید در دروازه دل

Дил на мулкӣаст ки тасхир кунандаш ба сипоҳ

دل نه ملکیست که تسخیر کنندش به سپاه

Дорад онсони Карамии афви хатои ошомат

دارد آنسان کرمی عفو خطا آشامت

Ки лабаш тар накунад мояи сади баҳри гуноҳ

که لبش تر نکند مایه سد بحر گناه

Аз сиёсат накушуд як сари мӯ бод бирават

از سیاست نکشد یک سر مو باد بروت

Гунаҳиро ки буд сояи афви ту паноҳ

گنهی را که بود سایه عفو تو پناه

Душманат дар таҳи чоҳист ки рӯҳ аз баданаш

دشمنت در ته چاهیست که روح از بدنش

Чун пурд то ба қиёмат нарасад бар лаби чоҳ

چون پرد تا به قیامت نرسد بر لب چاه

Гар касеро набӯд ҳашари ҳам ӯ хоҳад буд

گر کسی را نبود حشر هم او خواهد بود

Ки нахоҳад шудан аз сувари сроФили огоҳ

که نخواهد شدن از صور سرافیل آگاه

Хасм пар кед ту ришӣ ки шудаш дстўиз

خصم پر کید تو ریشی که شدش دستویز

Анқарибаст ки овехта аз таҳтаи кулоҳ

عنقریب است که آویخته از تخته کلاه

Бар сари масхарагон зуд шавад жулида

بر سر مسخرگان زود شود ژولیده

Он дамиро ки занад шона ба нохуни рӯбоҳ

آن دمی را که زند شانه به ناخن روباه

Доўрои нодарра бе бадалони суханам

داورا نادرهٔ بی بدلان سخنم

Ҳар ду мисроъ ба сидқи сухани ман ду гувоҳ

هر دو مصراع به صدق سخن من دو گواه

Ҳамчуи ман нодарраи гӯйӣ чу кунӣ аз худ давр

همچو من نادره گویی چو کنی از خود دور

Кас набошад ки ба сӯем фиканд ним нигоҳ

کس نباشد که به سویم فکند نیم نگاه

Ваҳшӣ аз шоҳи назари хоҳ кианд ин дгарон

وحشی از شاه نظر خواه که‌اند این دگران

Бас буд сад чу турои як назари ҳиммати шоҳ

بس بود سد چو ترا یک نظر همت شاه

То чунинаст ки аз ғарра ҳар ма то слх

تا چنین است که از غرهٔ هر مه تا سلخ

Набӯд иду ма ид набошад ҳар моҳ

نبود عید و مه عید نباشد هر ماه

Чархро боди маи иди хами он абрӯ

چرخ را باد مه عید خم آن ابرو

Идгоҳу хури арсаи гуҳи ин даргоҳ

عیدگاه و خور عرصه گه این درگاه