Дилам дорад ба чини кокулаши сади гӯнаи ҳайронӣ
دلم دارد به چین کاکلش سد گونه حیرانی
Ба олами ҳечкас ёрб науфтад дар парешоне
به عالم هیچکس یارب نیفتد در پریشانی
зи мо сади ҷон намегирӣ ки дашномии диҳии зи он лаб
ز ما سد جان نمیگیری که دشنامی دهی ز آن لب
Ба савдои сабк рӯҳон макун чандини гронҷонӣ
به سودای سبکروحان مکن چندین گرانجانی
Чўкон дар сина дорам рахнаҳо аз теғи бдхўиӣ
چوکان در سینه دارم رخنهها از تیغ بدخویی
зи пайконҳои хӯн олуд ӯ пари лаъли пайконе
ز پیکانهای خون آلود او پر لعل پیکانی
Ба сади ҷони гиромии он лаб дилҷӯаст арзанда
به سد جان گرامی آن لب دلجوست ارزنده
Аҷаби лълисти пари қимат ба соҳиби боди арзонӣ
عجب لعلیست پر قیمت به صاحب باد ارزانی
Бар онам то барояд ҷон ва аз ғам вораҳонам дил
بر آنم تا برآید جان و از غم وارهانم دل
Вале бе теғи ҷонон бар намеояд ба осонӣ
ولی بی تیغ جانان بر نمیآید به آسانی
Фиғон каз оташи ғами устихонами гашти хокистар
فغان کز آتش غم استخوانم گشت خاکستر
Намонад онҳам ки мекардам сагашро барги меҳмонӣ
نماند آنهم که میکردم سگش را برگ مهمانی
Манам зон Юсуфи гули перҳани навмеди афтода
منم زان یوسف گل پیرهن نومید افتاده
Ҳазин дар гӯшаи байти алҳзн чун пери канъонӣ
حزین در گوشهٔ بیت الحزن چون پیر کنعانی
зи даври чархи дулобӣ ба чоҳи ғами фурӯрафта
ز دور چرخ دولابی به چاه غم فرورفته
зи аҳкоми қазоӣ осмонӣ гашта зиндонӣ
ز احکام قضای آسمانی گشته زندانی
Баҳору ҳаркасӣ бо лолаи рухсорӣ ба гулзорӣ
بهار و هرکسی با لاله رخساری به گلزاری
Ману доғи дилу кунҷи фироқу сади пушаймонӣ
من و داغ دل و کنج فراق و سد پشیمانی
Ба рӯй лола дар саҳрои ғизолон дар қадаҳи нӯшӣ
به روی لاله در صحرا غزالان در قدح نوشی
Ба буии ғунча дар гулшани ҳазорон дар ғзлхўонӣ
به بوی غنچه در گلشن هزاران در غزلخوانی
Ҳарими дашти гашт аз сабзаи таркони фирӯза
حریم دشت گشت از سبزهٔ ترکان فیروزه
Чаман гардид аз гулнори пари ёқӯти румонӣ
چمن گردید از گلنار پر یاقوت رمانی
зи гули гулҳои отшноки сар бар зад з ҳар ҷониб
ز گل گلهای آتشناک سر بر زد ز هر جانب
Аён шуд боғро доғӣ ки бар дил буд пинҳонӣ
عیان شد باغ را داغی که بر دل بود پنهانی
Адими хоки атр омез гардид аз Суҳайли гул
ادیم خاک عطر آمیز گردید از سهیل گل
Ҳариму бӯстони гашт аз чароғи лолаи нӯронӣ
حریم و بوستان گشت از چراغ لاله نورانی
Нафири нолаи булбули баланд овоза шуд ҳар сӯ
نفیر ناله بلبل بلند آوازه شد هر سو
Ба тахт бӯстон зад гул дигар раҳи кӯси султонӣ
به تخت بوستان زد گل دگر ره کوس سلطانی
Сар пайваста дорад бо Асо дар бӯстони наргис
سر پیوسته دارد با عصا در بوستان نرگس
Магар бар даргаи гул насб кардандаш ба дарбоне
مگر بر درگه گل نصب کردندش به دربانی
намедонам ки пайки боди субҳӣ аз куҷо омад
نمیدانم که پیک باد صبحی از کجا آمد
Ки пешаши сабзау гул бар замин суданд пешонӣ
که پیشش سبزه و گل بر زمین سودند پیشانی
Магар омад зи даргоҳи шарифи осмон қадре
مگر آمد ز درگاه شریف آسمان قدری
Ки дорад хоки роҳаши сади шараф бар тоҷи султонӣ
که دارد خاک راهش سد شرف بر تاج سلطانی
Эмоми инсу ҷин , шоҳи вилоят , сарвари ғолиб
امام انس و جن ، شاه ولایت ، سرور غالب
Ки май зебади гадои остонашро сулаймонӣ
که می زیبد گدای آستانش را سلیمانی
Агар дар бешаи гардани зи сяти адл ӯ бошад
اگر در بیشهٔ گردن ز صیت عدل او باشد
Асад дар ҳам даранд саврро чун гови қурбонӣ
اسد در هم دراند ثور را چون گاو قربانی
Насимӣ каз ҳарими равза аш ояд аҷаб набӯд
نسیمی کز حریم روضهاش آید عجب نبود
Агар бахшад ба Тифлони наботии рӯҳи ҳайвонӣ
اگر بخشد به طفلان نباتی روح حیوانی
зи роҳи рӯҳи бахши меҳр ӯ хасмаст бе баҳра
ز راح روح بخش مهر او خصم است بیبهره
Балӣ кӣ баҳра ( вар ) бошад ҷамод аз рӯҳи инсонӣ
بلی کی بهره (ور) باشد جماد از روح انسانی
Ба султонии нишони меҳраш , агар ободи хоҳии дил
به سلطانی نشان مهرش، اگر آباد خواهی دل
Ки беволӣ чу бошад малики рӯи орад ба вайронӣ
که بی والی چو باشد ملک رو آرد به ویرانی
Дили сахти аду хӯн мешавад аз тоби шамшераш
دل سخت عدو خون میشود از تاب شمشیرش
Шуъоъи меҳри сози сангро лаъли бадахшонӣ
شعاع مهر ساز سنگ را لعل بدخشانی
Агар ёбад хабар аз резиши дасти гуҳари бориш
اگر یابد خبر از ریزش دست گهر بارش
Садаф дигар надорад косаи пеши абри Нитсаоне
صدف دیگر ندارد کاسه پیش ابر نیسانی
Куҷои кони лофи бахшиш бо каф ҷўдш тавонад зад
کجا کان لاف بخشش با کف جودش تواند زد
Чаҳ донад расми лутфу шеваи бахшиши қаҳистонӣ
چه داند رسم لطف و شیوه بخشش قهستانی
Аҷаб набӯд ки дорад гурги поси гилааш чун саг
عجب نبود که دارد گرگ پاس گلهاش چون سگ
Агар сгбон даргоҳаш кунад оҳанги султонӣ
اگر سگبان درگاهش کند آهنگ سلطانی
Ба рӯзи разм агар созад илми теғи дурахшон ро
به روز رزم اگر سازد علم تیغ درخشان را
Дуанд бар сари хасми сияҳи дили Рахши ҷавлонӣ
دواند بر سر خصم سیهدل رخش جولانی
Наад рӯ дар биёбони гурез аз тоби шамшераш
نهد رو در بیابان گریز از تاب شمشیرش
Чунон каз шуълаи оташи Ромад ғӯл биёбоне
چنان کز شعله آتش رمد غول بیابانی
Шҳо дар шеваи мадҳати сароеи он фусуни созам
شها در شیوه مدحت سرایی آن فسون سازم
Ки чун раҳ оварад Њорути фикрам дар фусуни хуоне
که چون ره آورد هاروت فکرم در فسون خوانی
Ба афсуни сухани бандами забони нуктагирӣ ро
به افسون سخن بندم زبان نکته گیری را
Ки худро беназир аср донад дар схндонӣ
که خود را بینظیر عصر داند در سخندانی
Ним онкас ки дуздами гавҳари мазмуни мардум ро
نیم آنکس که دزدم گوهر مضمون مردم را
Чу баҳри табъ дарбор оварам дар гавҳари афшонӣ
چو بحر طبع دربار آورم در گوهر افشانی
Ба малики назм баъзе мекунанд аз хусравии даъвӣ
به ملک نظم بعضی میکنند از خسروی دعوی
Ки шеъри шоирони куҳнаро созанди девонӣ
که شعر شاعران کهنه را سازند دیوانی
Саросари дузди ношоири тамомии пеши худ барпо
سراسر دزد ناشاعر تمامی پیش خود برپا
Баробари мӯниси хотири пас сари душмани ҷонӣ
برابر مونس خاطر پس سر دشمن جانی
Ҷамодӣ чанд аммо кӯҳи дониши пеши худ ҳар як
جمادی چند اما کوه دانش پیش خود هر یک
Нишаста гӯш бар овоз чун дуздони толоне
نشسته گوش بر آواز چون دزدان تالانی
Ки дар дам бар ту хонанд аз тариқи худ псндиҳо
که در دم بر تو خوانند از طریق خود پسندیها
Чу мазмунии зи назми худ бар он сангини дилони хуоне
چو مضمونی ز نظم خود بر آن سنگین دلان خوانی
зи кофари моҷароеи табъашонро кӣ қабул уфтад
ز کافر ماجرایی طبعشان را کی قبول افتد
Агар хуоне барон ноқоблони оёти қуръонӣ
اگر خوانی بران ناقابلان آیات قرآنی
Аз он дуздони номавзун бе инсофи ношоир
از آن دزدان ناموزون بی انصاف ناشاعر
Шуд он миқдорҳо биқдри ойини схндонӣ
شد آن مقدارها بیقدر آیین سخندانی
Ки ҳар ҷои саҳари соз нукта пардозӣаст дар олам
که هر جا سحر ساز نکته پردازیست در عالم
зи урёнӣ буд дар ҷомаи риндони чӯпонӣ
ز عریانی بود در جامه رندان چوپانی
Дило ваҳшии сифати як ҳарф башнавад дар либос аз ман
دلا وحشی صفت یک حرف بشنود در لباس از من
Макаши сар дар гиребони ғам аз андӯҳи урёнӣ
مکش سر در گریبان غم از اندوه عریانی
Бибин оби равонро бо вуҷӯди он равони бахше
ببین آب روان را با وجود آن روان بخشی
Ки аз урён танӣ меларзад аз боди зимистонӣ
که از عریان تنی میلرزد از باد زمستانی
Хуши он кӯ бар дар дунон наризад обрӯии худ
خوش آن کو بر در دونان نریزد آبروی خود
Ба кунҷи фақр агар ҷонаш бурун ояд з бе ноне
به کنج فقر اگر جانش برون آید ز بی نانی
Забони хомаро кӯтоҳи созам аз сари нома
زبان خامه را کوتاه سازم از سر نامه
Ки дар арзи шикоётами ҳикояти гашти тӯлонӣ
که در عرض شکایاتم حکایت گشت طولانی
Алоҳӣ то маи нўкштии худро нигун бинад
الاهی تا مه نوکشتی خود را نگون بیند
Дарин дарё ки аз тӯфони давраш Нӯҳ шуд фонӣ
درین دریا که از توفان دورش نوح شد فانی
Хасӣ каз баҳри меҳрат дар канорӣ мекашад худ ро
خسی کز بهر مهرت در کناری میکشد خود را
Чу киштии боди саргардон дар ин дарёии тӯфонӣ
چو کشتی باد سرگردان در این دریای توفانی