Набӯд тулӯъ аз бурҷи мо , он моҳи меҳри афрӯз ро

نبود طلوع از برج ما، آن ماه مهر افروز را

Тағйири толеъ чун кунам ин ахтари бади рӯз ро

تغییر طالع چون کنم این اختر بد روز را

Кӣ бошад аз ту толеъам кин бахти ахтари сӯхта

کی باشد از تو طالعم کاین بخت اختر سوخته

Гирданд аз таъсири худ , сади ахтари фирӯз ро

گرداند از تأثیر خود ، سد اختر فیروز را

Дили ром дастат шуд вале бар вай мефишон остин

دل رام دستت شد ولی بر وی میفشان آستین

Тарсам ки ногуҳи Роми диҳии ин мурғ даст омӯз ро

ترسم که ناگه رم دهی این مرغ دست آموز را

Бар ҷайби сабрам панҷа зад ишқӣ , гиребон пора кун

بر جیب صبرم پنجه زد عشقی، گریبان پاره کن

Афтодаи кории баси аҷаби дасти гиребони дуз ро

افتاده کاری بس عجب دست گریبان دوز را

Кам боди ин фориғи дилии кӯи сад таманно ме кунад

کم باد این فارغ دلی کو سد تمنا می‌کند

Сади бори гирдами гирди сари ишқи тмносўз ро

سد بار گردم گرد سر عشق تمناسوز را

Бо онкии рӯзи васл ӯ донам ки шавқам ме кашад

با آنکه روز وصل او دانم که شوقم می‌کشد

Надаҳум ба сади умри абади як соъати он рӯз ро

ندهم به سد عمر ابد یک ساعت آن روز را

Ваҳшӣ фароғат мекунад каз давлати анбӯҳи ту

وحشی فراغت می‌کند کز دولت انبوه تو

Сади хонаи пар асбоб шуд ҷон малол андӯз ро

سد خانه پر اسباب شد جان ملال اندوز را