Аз паии беҳбуди дарди мо даво судӣ надошт

از پیِ بهبودِ دردِ ما دوا سودی نداشت

Ҳарки шуд бемори дарди ишқ беҳбӯдӣ надошт

هرکه شد بیمارِ دردِ عشق بهبودی نداشت

Буд рӯзии он аноятҳо ки бо мо ме намӯд

بود روزی آن عنایت‌ها که با ما می‌نمود

Хуш намӯдӣ дошт аммо ончунон будӣ надошт

خوش نمودی داشت اما آنچنان بودی نداشت

Дӯши кـомд бо рақибони маст ва ханҷар ме кашид

دوش کـآمد با رقیبان مست و خنجر می‌کشید

Ғайри қасди куштани мо ҳеҷ мақсӯдӣ надошт

غیرِ قصدِ کشتنِ ما هیچ مقصودی نداشت

Ишқи ғолиби гашт агар дар базм ӯ оҳӣ задам

عشق غالب گشت اگر در بزمِ او آهی زدم

Кӣ фурӯзони гашт ҷое кـотшӣ дӯдӣ надошт

کی فروزان گشت جایی کـآتشی دودی نداشت

Ҷои худ дар базми хубони шамъи сон чун гарми
кард

جایِ خود در بزمِ خوبان شمع‌سان چون گرم کرد

Онкии ашки гарму оҳ оташ олудӣ надошт

آنکه اشکِ گرم و آهِ آتش‌آلودی نداشت

Дошт савдои Рахши ваҳшӣ ба сар дар ҳар нафас

داشت سودای رخش وحشی به سر در هر نفس

Лек аз он савдо чаҳ ҳосили як дамаши судии
надошт

لیک از آن سودا چه حاصل یک دمش سودی نداشت

Ваҳшӣ аз дарди муҳаббати лиззатӣ чандон наёфт

وحشی از دردِ محبت لذتی چندان نیافت

Ҳаркии ҷисмии ришу ҷон дрдФрсўдӣ надошт

هرکه جسمی ریش و جان دردفرسودی نداشت