Аз арзи ниёзам чаҳ бало бехабараш дошт

از عرض نیازم چه بلا بی‌خبرش داشت

Он нози нигаҳи дузд ки пос назараш дошт

آن ناز نگه‌دزد که پاس نظرش داشت

Фарёд ки ҳар тоири фархунда ки дидам

فریاد که هر طایر فرخنده که دیدم

Сайёди зи мурғон дигар баста турш дошт

صیاد ز مرغان دگر بسته‌ترش داشت

Булбул гила мекард зи гули дӯш ба сад ранг

بلبل گله می‌کرد ز گل دوش به صد رنگ

Гул буд ки ҳар дам ба забон дигараш дошт

گل بود که هر دم به زبان دگرش داشت

Ин ишқи балоеи сет , шунидӣ ки чаҳ ҳо дид

این عشق بلایی‌ست، شنیدی که چه‌ها دید

Ёқӯб ки дил дар кафи меҳр писараш дошт

یعقوب که دل در کف مهر پسرش داشت

Бар ҳар ки шунидам ки ғазаб кард замона

بر هر که شنیدم که غضب کرد زمانه

Дидам ки ба зиндони ту бедод гараш дошт

دیدم که به زندان تو بیداد گرش داشت

Ин таии макони байн ки з ҳар ҷо ки буруни тохт

این طی مکان بین که ز هر جا که برون تاخت

Ваҳшии нигарон буду сар раҳгузараш дошт

وحشی نگران بود و سر رهگذرش داشت